sport

Romelu Lukaku in? Antonio Conte bedankt 'groot, klein kind' Diego Costa per sms

8 © Getty Images

Antonio Conte heeft met een iMessage verteld dat Diego Costa niet meer welkom is bij Chelsea en heeft de deur zo wagenwijd opengezet voor Romelu Lukaku. Costa moet beschikken wegens zijn baldadig gedrag. The Blues gaan nu vol voor de Rode Duivel. Maar niet voor 115 miljoen euro.

8 Diego Costa vertoeft momenteel met enkele vrienden op vakantie op Ibiza. © Reporters / Grosby

Ze hadden enkele vlammende ruzies in januari toen Costa een transfer naar China probeerde door te drukken. Nadien was er gewapende vrede tussen trainer en speler, maar Conte had al een tijdje een streep getrokken onder de Spanjaard met Braziliaanse roots. Met een iMessage maandagavond maakte de kampioenentrainer van Chelsea duidelijk dat zijn topschutter mag beschikken: "Bedankt Diego, ik reken niet meer op je voor volgend seizoen. Je past niet meer in mijn plannen." Een aangeslagen Costa ontplofte.

Romelu Lukaku - maar niet tegen de vraagprijs van 100 miljoen pond - moet zijn vervanger worden. Exit Costa. Een einde bij Chelsea tekenend voor zijn carrière. Een met veel vonken en veel vuur. Costa, 28 ondertussen, is een man die kind is gebleven. Een beest met ook zijn schone kanten. Leest u mee.

1.000 euro voor materiaalman
Albacete, Zuidoost-Spanje, 2009. Albacete Balompié S.A.D., de plaatselijke tweedeklasser, worstelt met financiële problemen. Spelerslonen worden laattijdig betaald, stafleden moeten vaak nog langer wachten. Dat zint één van de spelers niet. Diego Costa, 20 jaar, Braziliaan en op dat moment een huurling van Atlético Madrid, gaat in staking. Hij weigert nog een voet op het veld te zetten zolang de werknemers van de club geen centen hebben gezien.

Hij gaat de confrontatie met de voorzitter aan. Zijn rondje handje schudden in de kleedkamer eindigt abrupt als hij voor Costa arriveert. Die negeert de uitgestoken rechter van de president. Bokkend houdt hij de handen tegen het lichaam. "Zolang je niet iedereen hebt betaald, geef ik je geen hand", zegt Costa. "In 35 jaar in het voetbal heb ik geen enkele speler gekend die zo'n radicaal standpunt innam en opkwam voor de anderen", zou een van de medische assistenten van de club ooit zeggen. Bij zijn vertrek bij Albacete duwt Costa de materiaalman 1.000 euro in zijn zak voor alles wat hij voor hem heeft gedaan. Dankbaar figuur.

8 © AFP

Goede burgers opvoeden

8 © Photo News

Het is de Diego Costa zoals ze die vandaag bij Chelsea nog kennen. Iemand die graag goed wil staan bij iedereen. Een jongen die de zwakkeren niet negeert. Wanneer hij terugkeert naar Lagarto, een kleine, arme stad in Noord-Brazilië, maakt de spits er een punt van om bij zieken op bezoek te gaan. Hij heeft er zijn eigen (voetbal)school opgericht voor kansarme kinderen. Hij wil hen de mogelijkheden bieden die hij destijds in zijn jeugd miste: geen deftige voetbalfaciliteiten, geen grasveld, nauwelijks educatie.

Vriend Junior Menezes: "Wij willen kinderen zonder dromen of toekomstperspectieven helpen. Diego herhaalt altijd dezelfde woorden: 'Ik wil goede burgers opvoeden'." Dat is de zachte pit die mensen voor de buis zelden te zien krijgen. Ooit was hij een maand depressief, omdat hij in alle haast met zijn wagen over zijn yorkshireterriër was gereden. Hij was er kapot van.

Een Spaanse journalist doopte Costa ooit de 'Tasmanian Devil'. Naar het karakter uit de Warner Bros-tekenfilms. Woest uiterlijk, een naar verhouding erg grote mond, een alleseter die alles op zijn weg oppeuzelt, een brabbelaar en een conflictfiguur die alleen valt te kalmeren met muziek. Het is Costa ten voeten uit. Briesende stier in een arena. Een wil sterker dan de zekeringen in zijn hoofd. Zijn vader omschrijft de jonge Diego - genoemd naar Maradona - als elektrisch, onbevreesd, onhandelbaar, agressief. Niet te stoppen. Een hangjongere die voor overlast zorgde, is hij nooit geweest. Hij koos altijd de juiste vrienden, maar bouwde wel een reputatie op in het straatvoetbal.

Harder dan te hard
Anekdotes uit zijn jeugd hebben een gelijkaardige verhaallijn. Met zijn brute kracht vecht hij als een bezetene voor elke bal. Desnoods met de vuisten. Ontembare furie. Als er een partijtje verloren wordt, is er geen huis met hem te houden. Dan trekt hij mokkend aan zijn shirt en staart hij de hele tijd naar beneden.

"Ik had mezelf niet onder controle", zei Costa in een zeldzaam interview met El Pais in 2012. "Ik beledigde iedereen. Ik had geen enkel respect voor de tegenstander. Ik dacht dat ik hen moest vermoorden. Ik leerde voetbal tussen ouderen die hun ellebogen in het gezicht van de anderen gooiden. Ik dacht dat het normaal was."

Pas op zijn zestiende tekent Costa, op advies van zijn oom, een aansluitingskaart bij een club in São Paulo. Het zou daar zijn dat een scout in opdracht van supermakelaar Jorge Mendes hem op zijn zeventiende zou ontdekken. Een speler die zijn eigen krachten niet kent, noch zijn limieten. Zelfs een huilende moeder houdt hem niet weg uit Europa: "Als je me niet laat gaan, loop ik toch weg."

8 © Photo News

De kennismaking in Portugal, bij Braga en Penafiel, loopt aanvankelijk niet zoals verhoopt. Het koude weer staat hem niet aan, het eten evenmin. De tiener wordt verteerd door eenzaamheid en heimwee. Blessures helpen evenmin. Op zijn ploegmaats maakt hij een rare indruk. Pocherig baasje, losgeslagen gek. Hij blaast zijn muziek hard door de boxen en steekt de draak met alles en iedereen.

Op het trainingsveld steekt hij er wel met iets bovenuit: zijn harder-dan-te-hardmentaliteit. Hij smijt zich helemaal. Hij trapt ploegmaats aan, maar incasseert zonder morren. Via de tentakels van Mendes merken ook de scouts van Atlético Madrid hem op. In uitleenbeurten aan Celta, Albacete en Real Vallodolid maakt hij stilaan naam. Hij haalt de krantenkoppen met goals, maar ook met zijn stommiteiten. Woorden winden hem harder op dan geweld. Wat volgt, is treiterig gedrag, opstootjes, tirades, vechtpartijen, gemene trappen, uitsluitingen, schorsingen en verontschuldigingen voor het voorgaande in de tunnel. Een rode draad door zijn carrière.

Enkel een paar trainers slagen er in om zijn agressie te kanaliseren: Jose Luis Mendilibar bij Valladolid, Diego Simeone met vallen en opstaan bij Atlético en uiteindelijk mispakte ook Antonio Conte zich aan hem en zijn weinig professionele instelling. Vlammende ruzies vanaf januari, een sms'je maandag ter afscheid: "Bedankt Diego, ik reken niet meer op je voor volgend seizoen." Een aangeslagen Costa ontplofte.

Pokeren en pornofilms
In tegenstelling tot zijn trainers hebben ploegmaats hem altijd op handen gedragen. Overal waar hij komt en gaat is hij graag gezien. Een groot klein kind op wie je niet kwaad kunt zijn. Ondanks zijn fratsen. "Diego is Diego", hoor je dan. Zijn eerlijkheid helpt. Costa zoekt zelden excuses. Na een rode kaart: "Sorry mister, vergeef me die rode kaart, ik ben nog altijd een kind." Of nog: "Sorry dat ik te laat was, ik heb gewoon de hele nacht op mijn PlayStation liggen tokkelen."

Af en toe slaat hij er eentje letterlijk tegen het canvas zoals Falcao, Oscar of recentelijk nog, Nathaniel Chalobah. Met een constante: vijandigheden op het veld blijven nooit hangen. Een ploegmaat: "Hij kan je willen vermoorden, maar een uur later zit hij vrolijk met je te dineren. Zijn temperament verdwijnt in de kleedkamer." Om zijn mood swings wordt hard gelachen. Mokken kan hij als de beste. Toen hij ooit, bij een tussenstop, inbrekers aan de teambus betrapte, snelde hij er tierend en vloekend in het Portugees achteraan. Mad man.

8 © EPA

Teambeest

De grootste prater is hij niet. Zijn Spaans is ondertussen perfect, zijn Engels minder. Dat begrijpt hij enkel als het hem uitkomt. Hij trekt zich uit de slag met gebaren, imitaties, zijn eigen brabbeltaaltje of grappige geluiden. Tot hilariteit van de anderen. Teambeest Costa houdt de sfeer er graag in. Deejay van dienst, dansend en zingend op zijn beats, drummend op wasmanden en altijd bij de pinken als er kattenkwaad wordt uitgehaald.

Zijn lijst met 'criminele' feiten is langer dan zijn disciplinair cv: stafleden kidnappen met een kussensloop over de kop, zich verstoppen onder een berg pas afgereden gras en plots opduiken, mensen opsluiten, schoenen verstoppen, sokken stelen, badschuim in de jacuzzi, broeken naar beneden trekken tijdens interviews, pitsen tegen de oren, gevechten met massageolie. Of eentje die Paolo Assunção vertelt in het boek, 'Diego Costa: The Art of War': "Op een dag zette hij een volle fles water op een krantenpagina met een toplessmodel. Hij wenkte Maniche en vertelde hem: 'Als je door deze fles kijkt, zie je een naakte dame.' Net op het moment dat Maniche vooroverboog, pakte Diego de fles en kapte die vol in zijn gezicht: 'Maniche, hoe kan je in godsnaam verwachten dat een dame haar kleren uittrekt als je erop staat te kijken'."

Op training geeft Costa zich meestal. Ernaast vergeet hij zich wel eens als een prof te verzorgen: een gezond dieet, voldoende nachtrust. Als Braziliaan houdt hij van barbecues op het terras, van een groot stuk vlees, hamburgers en een biertje. Als pokeraar heeft hij een reputatie opgebouwd - in zijn tijd in Spanje tot diep in de nacht. Zijn leven heeft hij ondertussen meer onder controle, maar in zijn beginjaren in Europa hadden de buren het niet zo op hem begrepen. Aanhoudende klachten. Over de geur van de barbecue, nachtlawaai en luide pornofilms. Toen een buurvrouw hem er eens mee confronteerde, antwoordde hij schalks: "Hou jij er dan misschien niet van om de liefde te bedrijven?" Grijns en knipoog volgden. Tot jolijt van zijn gezelschap.

8 © Reporters / Grosby
8 © Getty Images

nieuws

zine