Woensdag 10/08/2022

InterviewVoetbalgeweld

De Manchester City-fan die in coma werd geslagen: ‘Er kan en mag veel te veel in de Belgische stadions’

null Beeld Guy Kokken
Beeld Guy Kokken

Guido De Pauw (63), een fan van Manchester City, werd in oktober vorig jaar door Club Brugge-supporters in coma geslagen op een snelwegparking in Drongen. Hij overleefde de aanval, maar heeft nog een lange revalidatie voor de boeg. Voor het eerst wil hij, samen met zijn vrouw en zoon, praten over het toenemende geweld in en rond de Belgische voetbalstadions, over de permanente pijn en de gevolgen voor zijn gezin. ‘Ik was net met pensioen, klaar om te genieten van het leven.’

Sam Ooghe

Door de mutsen, shirts, slippers en boeken lijkt de woning van Guido De Pauw wel op een clubmuseum. Zijn liefde voor Manchester City is groot, maar ze kostte hem drie maanden geleden bijna het leven. Na de wedstrijd tussen Club Brugge en City in de groepsfase van de Champions League werd hij op de snelwegparking van Drongen door supporters van Club Brugge aangevallen en voor dood achtergelaten.

Guido De Pauw: “Ik herinner me er weinig van. Na de match in Brugge zijn mijn zoon en ik apart naar huis teruggekeerd. Ik weet nog dat we naar onze auto’s wandelden, maar van de rit of de aanval aan het tankstation: niets.”

Jurgen De Pauw: “Ik ben drie kwartier vóór mijn vader in Drongen gestopt om iets te eten. Ik zag dat er binnen veel Club-supporters aanschoven en liet voor de zekerheid mijn truitje van Manchester City in de auto liggen, want ik wilde geen problemen. Maar er was zoveel volk dat ik daar niets heb gegeten en naar huis ben gereden.

“Iets later is mijn vader daar aangevallen. Ik heb me er heel schuldig over gevoeld. Was ik niet beter samen met hem naar huis gereden? Had ik hem überhaupt in mijn passie voor Manchester City moeten meetrekken? Nu kan ik het beter plaatsen. Ook omdat hij nu hier bij ons zit, in relatief goede toestand.”

Marina Beeckmans: “Op basis van de getuigenverhoren is het duidelijk wat er gebeurd is. Een Club Brugge-supporter heeft de sjaal van mijn man afgepakt, hij wilde die terug en is dat vriendelijk gaan vragen. Toen heeft hij een duw of een klap gekregen en is hij op zijn achterhoofd gevallen. Daarna zijn die mensen weggereden. Guido moet volgens de dokters veel bloed verloren hebben.”

Jurgen: “Een andere Club Brugge-supporter heeft toen wel de eerste zorgen toegediend. Dat was cruciaal. Als mijn vader pas een halfuur later hulp had gekregen, was het wellicht te laat geweest.”

Guido: “Ik heb twee dagen in coma gelegen in het ziekenhuis Maria Middelares in Gent. De artsen vreesden dat ik het niet zou halen.”

Jurgen: “Ze zeiden ons: ‘Het ziet er niet goed uit. Bereid u voor op het ergste.’ Alles hing af van hoe de hersenbloedingen zouden evolueren. (Stil) We zijn heel bang geweest: zou hij ons nog herkennen? En zijn kleinkinderen? Maar we hebben veel geluk gehad.”

Guido: “Ik heb een sterk gestel, zeiden de dokters achteraf. En ik ben heel sportief voor mijn leeftijd.

“De eerste weken heb ik vooral veel geslapen. Na mijn verblijf in het ziekenhuis moest ik nog voor drie maanden naar een revalidatiecentrum, maar dat wilde ik niet.”

Marina: “Nu doet hij veel oefeningen van de revalidatie zelf, maar hij zou wel nog naar een logopedist moeten gaan.”

Guido: “Ik praat nu toch met jullie? Dat is ook logopedie.”

Al kort na de feiten stroomden de steunbetuigingen binnen.

Guido: “De spelers van City, onder wie Kevin De Bruyne, en trainer Pep Guardiola hebben filmpjes gestuurd. Maar daar heb ik nog niet naar durven te kijken. Het zou me te machtig worden.”

Jurgen: “We hebben hem beetje bij beetje verteld wat er was gebeurd. Hij is erg geschrokken. We wilden hem ook voorbereiden op de terugmatch tussen Manchester City en Club Brugge, want op tv zou hij spandoeken met boodschappen voor hem zien.”

Guido: “Ik heb heel veel gehuild toen ik hoorde wat er was gebeurd. Niet alleen om mezelf, maar ook omdat mijn vrouw, kinderen en kleinkinderen dat hebben moeten meemaken.”

Marina: “Hij was echt heel emotioneel. Hij huilde voortdurend: in het revalidatiecentrum, aan de telefoon...”

Kun je nu vatten wat er die avond is gebeurd?

Guido De Pauw: “Het is lastig om erover na te denken. Ik zag al een keer een psycholoog, maar ik kon er nog niet over praten. Mijn hoofd wil niet mee. Ik kan het lichamelijk nog niet aan.”

Heb je nog pijn?

Guido De Pauw: “Mijn hoofd doet vaak pijn, ja. Mijn zenuwen staan permanent onder hoogspanning, en ik heb weinig kracht in mijn armen en benen. Ik voel ook voortdurend tintelingen door mijn lichaam gaan. Het lijkt alsof mijn rechtervoet de hele tijd slaapt, en die tintelingen gaan dan naar omhoog, tot in mijn hoofd. Heel vervelend.

“Als de omgeving te lawaaierig wordt, zonder ik me af en sluit ik mijn ogen. Ook mijn evenwicht bewaren is moeilijk. Wandelen is niet evident meer. Dat kan ik moeilijk aanvaarden, want ik was een zeer fervente wandelaar. Ik kon urenlang in een stevig tempo stappen, tot 6 kilometer per uur. Dat lukt me niet meer.

“In het begin had ik mijn vrouw nodig voor van alles en nog wat. Douchen kon ik niet alleen, soms zakte ik gewoon door mijn benen. Nu gaat het al veel beter. Als je me hier ziet zitten, denk je misschien: wat is er eigenlijk mis met hem? Maar vanbinnen voel ik van alles.”

Marina: “We weten ook niet welke schade blijvend zal zijn. De dokters zijn al blij met zijn huidige toestand, want volgens hen zou hij zes maanden tot een jaar moeten revalideren.”

Guido: “Ik ben ondanks alles nog altijd mezelf. Mijn karakter is niet veranderd, maar ik ben wel gevoeliger geworden. En we zijn als gezin nog dichter bij elkaar gekomen. Ook met mijn kleinkinderen en mijn kompanen is de band versterkt.”

De dader is enkele weken vastgehouden en is nu vrij onder strikte voorwaarden. Heeft hij of iemand anders van het groepje Club-fans contact opgenomen met jullie?

Jurgen: “Onrechtstreeks wel, maar daar zijn we niet op ingegaan. Mijn vader, mijn moeder, mijn zus en ik hebben ons burgerlijke partij gesteld, maar daar verwacht ik niet veel van. Ik hoop dat de dader zal boeten voor wat hij heeft gedaan, maar ik vrees dat hij er goedkoop van afkomt. Ik wil vooral dat hij begrijpt wat hij ons heeft aangedaan.”

Guido: “Ik ben niet boos, wel zwaar teleurgesteld. Ik hoop dat het gerecht zijn werk doet en dat de dader beseft dat hij mijn leven heeft kapotgemaakt. Ik was net met pensioen, klaar om te genieten van het leven.”

Jurgen: “Aan spijt en excuses hebben we niets. Mijn vader was een gezonde zestiger, dat hebben ze hem afgepakt.”

Guido: “Ik ben ook niet de enige, hè. Je hoort bijna elke dag wel over een aanval op onschuldige mensen.”

Het voetbalgeweld laait de jongste tijd weer op: er wordt met vuurpijlen en rollators gegooid, racistische gezangen rollen over de tribunes…

Guido: “Er kan en mag veel te veel in de Belgische stadions. In Engeland krijg je een boete of ga je zelfs de gevangenis in als je je niet gedraagt. Enkele jaren geleden speelden Manchester City en Anderlecht in hetzelfde seizoen kampioen. Ik was aanwezig bij de twee titelmatchen. Na de wedstrijd in Manchester liep iedereen het veld op. De stadionomroeper zei: ‘Binnen de tien minuten moet iedereen van het veld of de viering wordt geannuleerd.’ Enkele minuten later was er geen kat meer op het terrein. In Anderlecht werd het veld ook bestormd na het laatste fluitsignaal, en anderhalf uur later stonden de supporters er nog: de titel met de spelers vieren was onmogelijk.”

Waar zit het probleem?

Guido: “We zijn veel te laks. Wie slechte bedoelingen heeft, moet er meteen vantussen gehaald worden. Pas dan zullen supporters beseffen dat wangedrag niet kan.”

Vroeger was er toch een ernstig probleem met hooligans in Engeland?

Jurgen: “Dat is nu veel minder het geval, en alleen buiten de stadions. Hier wordt gezegd dat het maar om enkele rotte appels gaat. Maar de mentaliteit zit verkeerd: toen tijdens de wedstrijd tussen Beerschot en Antwerp een hooligan een vuurpijl in het vak van de bezoekers gooide, is Beerschot in beroep gegaan tegen de boete. Onbegrijpelijk.

“In Engeland mag je geen alcohol drinken in de tribune. Een vriend van ons die voor het eerst meeging naar City, dacht: foert, ik neem toch even mijn biertje mee. Hij werd uit het stadion gezet en hij kon geen tickets meer kopen voor drie matchen. Door één biertje!

“Je kunt op weg naar het stadion in een stampvolle bus met een City-shirt tussen fans van de tegenstander staan, en dat zal nooit een probleem zijn. In België worden supporters van de bezoekende ploeg in bussen gebracht onder begeleiding van de politie. Hier wordt ook vooral gesupporterd tégen de rivaal, en minder voor het eigen team.”

Guido De Pauw: ‘Ik heb twee dagen in coma gelegen. De artsen vreesden dat ik het niet zou halen.’ (Foto: in het ziekenhuis met zijn dochter en kleindochter.) Beeld privéarchief
Guido De Pauw: ‘Ik heb twee dagen in coma gelegen. De artsen vreesden dat ik het niet zou halen.’ (Foto: in het ziekenhuis met zijn dochter en kleindochter.)Beeld privéarchief

Bodyguards

Kunt u ondertussen weer naar wedstrijden van Manchester City kijken?

Guido: “Ja. Eindelijk. Afgelopen weekend won City met 1-0 van Chelsea, een goal van De Bruyne. De kans is groot dat ze kampioen spelen.”

Jurgen: “Ik was in het stadion. De mensen van de club vragen nog steeds naar de gezondheid van mijn vader.”

Guido: “Maar nog dit jaar wil ik weer naar Manchester. Daar kijk ik echt naar uit.”

Vanwaar die passie? Is City niet vooral een speeltje van een oliesjeik?

Jurgen: “Sjeik Mansour pompt inderdaad miljoenen in de club, maar City investeert ook veel in sociale projecten in Manchester en elders in de wereld.

“Wij zijn fans sinds 2008, vóór de recente successen. De sfeer is er echt uniek. Dat hebben we ook gemerkt aan alle steunbetuigingen aan mijn vader. De mensen vragen ons voortdurend of ze nog iets kunnen doen voor ons.”

'De mentaliteit in het Belgische voetbal zit verkeerd: toen Beerschot een boete kreeg voor die vuurpijl, ging de club in beroep.' Beeld Guy Kokken
'De mentaliteit in het Belgische voetbal zit verkeerd: toen Beerschot een boete kreeg voor die vuurpijl, ging de club in beroep.'Beeld Guy Kokken

Is het extra speciaal omdat jullie je passie delen?

Guido: “Ja, dat speelt natuurlijk mee. City is iets van ons tweetjes. Vroeger reden we samen met de auto helemaal naar Manchester. Nu ben ik trots op zijn engagement bij Blue Moon Belgium, de Belgische supportersclub van City. Hij organiseert trips, en ik breng in de bus eten en drinken aan de man.”

Jurgen: “In de supportersclub kent iedereen mijn vader. Ze noemen hem nonkel Guido.

“Hij was heel trots toen ik twee trofeeën van City kreeg voor de Kevin De Bruyne-cup, een internationaal jeugdtoernooi in Drongen. City had voor beide bekers een bodyguard meegestuurd, met witte handschoenen. We moesten op de vlucht uit Manchester voor elke trofee een plaats boeken (lacht). Pep Guardiola was trouwens aanwezig op dat toernooi en maakte tijd om met iedereen te praten. Dat kenmerkt City, hoe succesvol de club ook is.

“Nu geven we de clubliefde door: mijn zoontje van 9 is al meegegaan naar Manchester. Hij ziet ook het verschil met het Belgische voetbal: toen hij een wedstrijd op Anderlecht bijwoonde, vroeg hij tijdens de rust of we niet naar huis gingen: ‘De spelers wandelen maar wat rond, en de bal ligt meer naast het veld dan erop.’ (lacht)

Begrijpt hij wat zijn opa is overkomen?

Jurgen: “Ja. Sindsdien is hij erg bang voor geweld in en rond voetbalstadions. In november is hij wel meegegaan naar de derby tussen City en Man United. Ik mocht van hem geen blauwe shirt of sjaal dragen, en in het stadion keek hij angstig om zich heen. Achter ons stond iemand die de kleuren van United leek te dragen. Dat was niet zo, maar mijn zoontje was even bang dat die ons iets zou aandoen.”

Guido: “In het vervolg zal ik ook twee keer nadenken voor ik ergens binnenga met een sjaal of shirt aan. Maar eigenlijk is dat de wereld op z’n kop.”

© Humo

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234