Maandag 25/05/2020

Voetbal

De donkere december van Jonathan David: ‘Ik zat helemaal alleen op de luchthaven toen ik hoorde dat mama gestorven was’

Beeld BELGA

2019 was een jaar met een strik voor Jonathan David (19). Smaak- en doelpuntenmaker bij AA Gent, uitgeroepen tot Canadees Speler van het Jaar. Maar het geluk had ook een keerzijde, toen zijn mama veel te vroeg overleed. David hoopt haar volgende woensdag op de Gouden Schoen te kunnen eren met de trofee Belofte van het Jaar.

De voorbije jaren was de ­ trofee Belofte van het Jaar steevast voor een buitenlander. Met Leon Bailey won een Jamaicaan, met Henry Onyekuru een Nigeriaan en met Wesley een Braziliaan. Deze keer mag Jonathan David mogelijk als eerste Canadees op de erelijst. 

“Om eerlijk te zijn: ik heb daar helemaal niet bij stilgestaan”, vertelt David ons. “Tot jij me er een paar dagen geleden over sprak, wist ik niet wat deze trofee inhield en wanneer ze wordt uitgereikt. Maar als ik zou winnen, zou ik dat fantastisch ­vinden. Uitgeroepen worden tot beste jongere van deze competitie, dat zou een mijlpaal zijn in mijn carrière.”

Wie zie je als je grootste concurrenten? De jongeren van Anderlecht?

“Ik denk niet in termen van ‘concurrenten’. Ik kijk naar mezelf, ik speel mijn spel. Maar ik weet ook wel dat er in de ­Belgische competitie nog een aantal goeie jonge gasten rondlopen. Dat is ook één van de mooie dingen aan de Belgische competitie: je ziet héél veel jonge spelers kansen krijgen.”

Zou het groot nieuws zijn in Canada als je zou winnen?

“Dat denk ik wel. Ik werd een paar weken geleden ook al uitgeroepen tot ‘Speler van het Jaar’ in Canada. Dat was voor mij ook al iets groots: het was mijn eerste trofee, in mijn eerste jaar als Canadees international. Zo’n prijs zet je alleen maar aan om nog beter te doen.”

Je scoort niet alleen bij AA Gent. Voor Canada maakte je 11 goals in 12 interlands.

“Mooie stats, maar ik ga voor een groter doel: ik wil met Canada naar de Wereldbeker. Mijn goals in het verleden tellen niet meer, het zullen mijn toekomstige goals zijn die daarover beslissen.”

Beeld BELGA

Sta je er nog wel eens bij stil dat je pas anderhalf jaar geleden debuteerde bij AA Gent?

“Soms wel. Als ik er nu op terugkijk, heb ik het voorbije anderhalf jaar enorme stappen gezet. Veel tijd om daarover na te denken, is er niet – de matchen volgen mekaar zo snel op en ik speel alles. Maar soms denk ik wel: ‘It’s amazing!’ Ik moet God bedanken voor de hulp die hij me ­onderweg geboden heeft.”

Zat er van jongs af een goalgetter in ­Jonathan David?

“Ja. Ik was altijd de aanvaller, altijd degene die verantwoordelijk was voor goals. Ik had er een neus voor, ik wist waar ik mij moest positioneren en hoe ik moest afwerken. I always got it. Dan komt het erop aan te werken op de details, zodat je nog beter wordt. Het voorbije anderhalf jaar heb ik vooral vooruitgang geboekt in de manier waarop ik positie kies. Zoals we nu voetballen bij AA Gent komt het erop aan de gaten in het centrum te vinden. De twee spitsen houden de verdedigers ­bezig, dan komt het erop aan op het juiste moment in de juiste ruimte te duiken. De verdedigers zijn nooit helemaal op mij ­gefocust. Daar haal ik mijn voordeel uit.”

Dat heet spelintelligentie, Jonathan.

“Het heeft vooral te maken met instinct. Ik denk er helemaal niet over na, het komt bijna vanzelf. Als je altijd in beweging bent, komt er op een bepaald moment ­altijd ruimte.”

Wie was voor jou de vervelendste ­tegenstander tot nu toe in de Belgische competitie?

(zonder aarzelen) “Faris Haroun. Ik hoorde dat hij vorige zomer bijna bij ons zat. (lacht) Dat zou mooi geweest zijn.”

Maandag vier je je 20ste verjaardag. Stel je voor dat je twee dagen later op het podium mag in Puurs.

“Dat zou een perfect verjaardagscadeau zijn.”

Beeld BELGA

Niemand twijfelt er nog aan dat je ­toekomst in een grote competitie ligt. Je hebt de kracht voor de Premier League, het loopvermogen voor de Bundesliga, maar ook de techniek voor La Liga. Waar zie je jezelf terechtkomen?

(lacht) “Ik bekijk die competities allemaal, ik zie heel veel wedstrijden. Wat mij ­betreft, mag je er nog de Ligue 1 aan toevoegen. Ik ben er nog niet uit wat me het best zou liggen. Ik heb de kracht voor de Premier League, maar misschien is het beter om nog een tussenstap te zetten, waar ik kan werken aan mijn lichaam en ervaring kan opdoen. Ik mag geen ­stappen overslaan. Waar ik ooit ook naartoe ga: het moet een club zijn waar ik kan spelen, zodat ik nog kan groeien.”

Fysiek moet je sterk zijn: op je 19de al die wedstrijden spelen voor Gent en ­Canada, plus de lange verplaatsingen en de jetlags.

“Soms duurt het een week voor ik weer in het ritme zit, maar het feit dat ik jong ben, helpt. Ik loop over van de energie, ik recupereer heel snel. Als ik ouder zou zijn, zou ik het daar moeilijker mee hebben.”

Tussen al het moois van het voorbije jaar kreeg je ook een flinke klap te ­verwerken met het overlijden van je mama. Rose Grethelle David was pas 52, dat is verdomd jong.

“Dat kwam heel hard aan, maar ik denk vooral aan wat mijn mama zou gewild hebben. Ze heeft er altijd op aangedrongen dat ik dan zou blijven gaan, blijven vechten, blijven doen wat ik graag doe. Ik doe dat ook voor haar. Ik geloof dat God een plan heeft voor iedereen. Als dit is wat hij gewild heeft, dan moet ik dat aanvaarden. En blijven vechten.”

Je zat volop in de voorbereiding op de bekerwedstrijd tegen Charleroi toen je het slechte nieuws kreeg.

“Ik hoorde dat het niet goed ging met mama en vertrok meteen. Bij een tussenlanding in Londen kreeg ik te horen dat het te laat was. Ik zat daar helemaal alleen op de luchthaven, dat hakte er flink in. Het deed goed om daarna bij mijn familie te zijn, dat heeft me geholpen om door die moeilijke momenten heen te komen. Maar ik lijk erg op mijn mama, ik heb haar sterke karakter geërfd. De hele familie kwam ook samen in Canada, bij mijn papa en mijn zus. Ze kwamen uit Haïti, uit de Verenigde Staten, uit Montréal, ze waren er allemaal. Velen van hen hadden al ­hetzelfde meegemaakt, hun verhaal heeft mij geholpen. Mijn papa, mijn zus en ik hebben ook een sterke band. We hebben samen veel meegemaakt, we moesten een paar keer verhuizen om het beste uit ons leven te halen. Dat maakt je sterker, dan sla je je er samen doorheen. Na de laatste competitiewedstrijd op Standard ben ik weer teruggekeerd naar Canada, om samen te zijn met mijn papa en zus. Wat je samen verwerkt, verwerk je beter.”

Beeld BELGA

AA Gent stuurde fysiektrainer Stijn Matthys naar Canada om je te steunen. Was je daardoor verrast?

“Ik vond dat normaal. De club gaf me de tijd om bij mijn familie te zijn, maar ze wilden me ook fit houden. Ik wou zelf ook op niveau zijn toen ik terug naar België kwam. Stijn zorgde ervoor dat ik de juiste dingen deed. Ik was niet in de stemming, maar ik probeerde te doen wat ik moest doen tijdens onze trainingssessies. Op die momenten legde ik daar mijn focus op.”

Stel dat je volgende woensdag Belofte van het Jaar wordt. Ga je dan terug­denken aan die moeilijke momenten?

“Dan draag ik die trofee op aan mijn mama. Zij was altijd degene die me in mijn jeugd aanzette om altijd maar beter te doen. Als ik het vroeger eens moeilijk had, was zij altijd degene die me zei te ­blijven vechten. Ze viel me nooit lastig met dingen die mij hadden kunnen ­storen, omdat ze wou dat ik gefocust was op mijn ding. Pas als ze zag dat ik daarin slaagde, vertelde ze me achteraf dingen die gebeurd waren. Het zou een mooi ­moment zijn om mijn mama te eren.”

Beeld BELGA

Zag je mama je ooit spelen in België?

“Neen. Mijn papa is wel een paar keer ­afgekomen, maar mama is daar nooit aan toegekomen.”

Toen je in Canada zat, zei Jess Thorup dat iedereen in de club de verantwoordelijkheid had om jou te steunen. Heb je die steun ook gevoeld?

“Iedereen heeft me berichten gestuurd, dat deed enorm deugd. Toen ik terugkwam, kreeg ik ook een heel warm ­welkom. Het helpt als iedereen op zulke moeilijke momenten zo met je begaan is.”

Stel je jezelf na zo’n moeilijke periode nog meer dan ooit ­persoonlijke doelen voor de volgende maanden?

“Ja. Ik ga me nog meer focussen op goals, op assists, op alles wat het team kan helpen om te winnen. Ik wil zo dicht mogelijk bij de kop van het klassement komen. Dat is nu mijn grote doel.”

David.Beeld BELGA
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234