Maandag 16/12/2019

Overlijden Gimondi

De Allergrootste (als Merckx er niet was geweest)

14 juli 1965: Felice Gimondi viert zijn overwinning in de Tour de France. Links de tweede in de eindstand, Raymond Poulidor. Beeld AFP

Uno dei più grandi corridori di sempre’, noemen ze hem in Italië. Een van de grootste wielrenners ooit. Dat was hij zeker, met de drie grote ronden, het WK, Milaan-Sanremo, Parijs-Roubaix en de Ronde van Lombardije op zijn rijke erelijst. Felice Gimondi (76) is niet meer. Addio, Campionissimo!

Een hartaanval tijdens een banale zwempartij op vakantie in Giardini Naxos, populaire toeristische badplaats op Sicilië, werd Gimondi gisteren rond het middaguur fataal. De lokale strandwachters snelden de ongelukkige Italiaan onmiddellijk ter hulp en probeerden hem nog te reanimeren, maar tevergeefs. Gimondi zou in september 77 zijn geworden.

“Felice en ik waren hechte vrienden. We hadden elkaar nog regelmatig aan de lijn, maar ik had geen weet van eventuele gezondheidsproblemen”, zegt zijn aangeslagen generatiegenoot en rivaal van weleer Eddy Merckx. “Voor mij komt dit dan ook als een volslagen verrassing.”

Robert Janssens, voormalig wielerjournalist van Het Laatste Nieuws, beaamt. “Ik hoorde Felice enkele weken geleden nog, in het kader van een filmproject dat ik aan het uitwerken ben voor het Centrum Ronde van Vlaanderen. Op de eenvoudige vraag ‘hoe gaat het met je?’ klonk een al even eenvoudig als klassiek antwoord. ‘Va bene.’ Hij merkte lachend op dat we wel twee oude venten zijn, maar dat dat zo erg niet is. ‘Zolang we maar actief blijven en nog van alles kunnen doen.’ En dan overkomt hem dit. Arme Felice.”

Janssens, die een uitstekende relatie uitbouwde met Gimondi, zal zich de Italiaan herinneren als “een waardige, hartelijke, spontane en evenwichtige man. Voorkomend en immer joviaal. Een ‘sjieke tiep’.”

Ook Tony Landuyt, ex-wielerjournalist van De Morgen en collega van Janssens, maakte de gloriejaren van Gimondi van dichtbij mee. “Zo zag ik hem in zijn debuutjaar als prof in 1965 meteen de Tour de France winnen. Dat was best opmerkelijk. Felice had het jaar voordien wel de Toekomstronde gedomineerd en was ook al derde geworden in de Giro. Maar voor de Tour stond hij in de sterke Salvarani-ploeg aanvankelijk als reserve. Pas in laatste instantie mocht hij invallen voor een geblesseerde andere renner.”

Janssens diept in dat verband een mooie anekdote op. “Net voor de afsluitende tijdrit tussen Versailles en Parijs was hij nog rustig een dutje aan het doen. Om maar te zeggen: Felice kreeg je nooit uit balans.”

De jonge Gimondi deed zijn ding. Nog een paar jaar lang. Tot... hij op het onvermijdelijke fenomeen Eddy Merckx stuitte. ‘De Kannibaal’ remde zijn opmars af. Na het magische jaar 1969 werden de grote zeges schaarser, de tegenstand van Merckx verpletterender. Landuyt: “Felice heeft dat vaak aangehaald. ‘Zonder Merckx was ik de beste geweest’, zei hij.” Janssens: “Hij was de opkomende ster. Maar plots was ‘die Brusselaar’ daar. (lacht) Twee jaar heeft hij nodig gehad om daar van te bekomen.”

Hoe diep de sportieve frustratie soms gezeten moet hebben, het heeft het respect en de bewondering voor de mens en atleet Merckx nooit aangetast. Zelf bleef Gimondi ook na zijn carrière een man van standing. Vaak strak in het pak, als weggeplukt uit een exquise modezaak in hartje Milaan, altijd en overal voor iedereen beschikbaar, zo leerde ook de nieuwe generaties journalisten hem kennen. Een grote mijnheer, kortom.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234