Woensdag 04/08/2021

Portret

Cristiano Ronaldo blijft maar imponeren

CR7 heeft alweer gescoord op een EK, ditmaal tegen Hongarije. Beeld EPA
CR7 heeft alweer gescoord op een EK, ditmaal tegen Hongarije.Beeld EPA

Er zijn grote voetballers en er zijn voetbalgrootheden zoals Cristiano Ronaldo, iconen en rolmodellen bewonderd door miljoenen over de hele wereld, gehaat door alle anderen. Dinsdag scoorde het sterke merk CR7 al twee keer in zijn vijfde EK, een record.

Voorafgaand aan die wedstrijd in en tegen Hongarije was het naar aloude traditie de kapitein van de nationale elf die zijn coach vergezelde naar de persconferentie. Het filmpje van die persconferentie – of althans het begin ervan – is te zien op de sociale media. Tik even Ronaldo en Coca-Cola in, het is de moeite.

CR7 gaat zitten, kijkt onopvallend rond, geen oogopslag verraadt om het even welke emotie. Plots neemt hij de twee flesjes cola die voor hem staan weg en zet die opzij. Hij broebelt wat, neemt een flesje water en zegt dan “agua”. “No Coca-Cola, bweeh”, gooit hij er nog achteraan.

Dat die dag het aandeel van Coca-Cola een tikje lager afsloot dan het de dag was begonnen, en rond de persconferentie een dip kende maar daarna weer opveerde, werd gelinkt aan die antireclame van Ronaldo. Onzin natuurlijk, maar het zegt wel veel over de invloed die men Cristiano Ronaldo dos Santos Aveiro, geboren op 5 februari 1985 in Funchal (Madeira) in een arm gezin, toedicht.

Overigens was het een ondoordachte move van Ronaldo en dat overkomt hem wel meer. Kort na die sequens op de sociale media met zijn commentaar dat hij nooit cola drinkt, dat hij pissed is als hij zijn zoon met cola of chips ziet, dat gezonde voeding centraal staat in zijn leven, en hij ging maar door, verschenen andere filmpjes en stills. Van Ronaldo die een frisdrank aanprijst, Coca-Cola, in 2006. Ronaldo die een McDonald’s-hamburger eet. Ronaldo die de chicken wings van KFC voor de Japanse markt populair maakt.

Hypocrisie? Ongetwijfeld, maar wie kan het wat schelen. Ronaldo, je haat hem of je houdt van hem, maar er is geen sportliefhebber of -kenner op de wereld die durft te beweren dat hij niet tot de allerbeste voetbal­spelers behoort die deze planeet ooit heeft voorgebracht. Het manneke dat ooit voor twee stellen voetbalshirts en twintig ballen op tienjarige leeftijd door Nacional, topclub op Madeira, werd overgenomen van zijn eerste clubje Andorinha, is op zijn 36ste nog steeds 45 miljoen euro waard.

Alleen voor Neymar (29) is door de clubs bij wie hij gespeeld heeft in totaal meer uitgegeven (320 miljoen euro over twee transferbewegingen) dan voor Cristiano Ronaldo (36), voor wie 230 miljoen is betaald door drie verschillende clubs samen.

Op recordjacht

Dinsdag debuteerde hij met zijn Portugal op zijn vijfde Europese eindronde. Dat is een record, maar als het deze zomer om records gaat, zit hij maar met één getal in zijn hoofd: 109. En met één naam: Ali Daei, de Iraniër die in de jaren negentig vijf jaar in Duitsland speelde, scoorde 109 keer voor zijn nationale ploeg. Ali Daeis gemiddelde, daar kan hij niet aan: 109 doelpunten in 149 selecties.

Ronaldo speelde dinsdag tegen Hongarije zijn 176ste interland en scoorde zijn 105de en 106de doelpunt. Een groot deel van de wedstrijd was hij onzichtbaar. Tot hij die ene grote kans kreeg en de bal ver over het doel in de tribune schoot. Daarna: weer onzichtbaar. Tot de Portugezen die met een gelukje op 1-0 waren gekomen, een strafschop kregen.

Nu heeft Ronaldo een beetje een manke geschiedenis met cruciale strafschoppen, maar resoluut ging hij achter de bal staan en stuurde de uitstekende doelman van de Hongaren helemaal naar de andere kant. Ook de 3-0 in blessuretijd kwam van hem en was het resultaat van een schitterende dubbele één-twee. Zo werd het toch nog zijn wedstrijd. Vijfentachtig minuten in de greep, twee keer prijs op drie schoten op doel, efficiëntie is een talent.

Cristiano Ronaldo debuteerde in 2003 in de nationale ploeg. Hij had dat jaar voor Sporting Lissabon alle beslissende wedstrijden gespeeld bij de U17, U18, het B-team en de eerste ploeg, soms twee in een weekend. Dat was ook het jaar en de zomer dat hij in het nieuwe stadion van zijn club Sporting Lissabon de bezoekende club Manchester United compleet tureluurs draaide. In zover dat bij de rust de spelers van Man U voor hun coach Alex Ferguson maar één verzoek hadden: sign that kid. Het verhaal wil dat Ferguson in die rust in de coulissen naar clubmanager Peter Kenyon op zoek ging en hem vroeg om de onderhandelingen te beginnen.

Geen cola van de sponsor, maar water voor Ronaldo tijdens de persconferentie. Beeld Handout via REUTERS
Geen cola van de sponsor, maar water voor Ronaldo tijdens de persconferentie.Beeld Handout via REUTERS

Volgens de mondelinge overlevering was de deal rond nog voor de wedstrijd ten einde was. Cristiano Ronaldo die als eerste keus Liverpool had en vervolgens ook wel oren naar Arsenal had, zou voor Man United kiezen. Of voor Ferguson: “Hij beloofde mij op te stellen in de helft van de wedstrijden die ze dat seizoen zouden spelen.”

Rode kaart gefikst

Het zal de jongere lezer misschien verbazen, maar er was een tijd dat Ronaldo wijde populariteit genoot. De jongen van het eiland in de Atlantische Oceaan die zo stoutmoedig was het iconische nummer zeven van George Best, Eric Cantona en de pas vertrokken David Beckham aan te trekken, was overal waar hij kwam in Engeland immens populair. Dat veranderde met één wedstrijd, op het WK van 2006.

In de kwartfinale was hij tegen Nederland (ze wonnen die match met 1-0) van het veld gemoeten na een bewuste karatetrap van Khalid Bouhlarouz op zijn bil. Gelukkig ging Portugal door. In de kwartfinale tegen Engeland en tegen zes van Ronaldo’s ploeggenoten bij Man United schopte Wayne Rooney Carvalho in de tere delen. Grote consternatie bij de Engelsen in het stadion toen Ronaldo bij de ref aandrong op een rode kaart, nog grotere consternatie toen de ref die ook gaf aan Rooney en complete haat toen achteraf uit de beelden bleek dat Ronaldo na die rode kaart naar de Portugese bank had geknipoogd. Alsof hij dat even had geregeld.

Van dan af was er iets gebroken tussen het Engelse publiek en CR7. Erger nog, heel lang bleef een deel van zijn eigen fans hem uitfluiten. Het zou hem niet deren. Met een beetje aversie, en dat mag best een beetje veel zijn, kan Cristiano leven. Meer zelfs, het heeft er alle schijn van dat hij de laatste jaren energie haalt uit vijandigheid. Dat zag je dinsdag nog terug in zijn gegrinnik naar de Hongaarse supporters die hem een hele wedstrijd hadden uitgefloten en uitgelachen als iets mis­ging.

De rest van zijn carrière na Manchester United stond in het teken van zijn rivaliteit met de Argentijn Lionel Messi. De voetbalwereld was lange tijd in twee verdeeld: je was voor Ronaldo en Real Madrid of voor Messi en FC Barcelona. Zijn ego nam ongekende proporties aan, tot op het punt dat zijn eigen club een foute transfersom rapporteerde toen ze Gareth Bale kochten. Ronaldo mocht niet weten dat Bale meer had gekost dan hij, zo bleek uit Football Leaks.

Dat hij geen rol van betekenis speelde in de gewonnen finale van het EK van 2016, de eerste grote prijs die zijn nationale ploeg won, bracht hem met beide voeten terug op aarde. Hij werd in die wedstrijd, nog maar eens, hard aangepakt en viel geblesseerd uit. In 2019 zou Portugal ook nog de finale van de eerste editie van de Nations League winnen. Met hem.

Dat Ronaldo een egotripper is, dat hij graag zijn torso laat zien, dat hij meer een merk is dan een mens, dat zijn dezer dagen de grootste verwijten aan zijn adres. Ook dat hij in volle #MeToo-tijd in opspraak kwam, is nog niet door iedereen vergeten.

Zijn rit is bijna rond, maar de brede bewondering neemt weer toe naarmate hij ouder wordt en hij de prestaties blijft opstapelen. Zijn professionalisme, het fanatisme waarmee hij zijn lichaam op orde houdt, het zijn stichtende voorbeelden voor jonge talenten. Ronaldo is heel zelden geblesseerd en dat heeft zo zijn redenen.

Na titels in Engeland en Spanje werd hij vorig jaar ook kampioen in Italië. Wanneer Portugal aan de beurt is, en of Portugal nog aan de beurt komt, is niet zeker. Zijn moeder, die bij hem woont in Madrid en mee voor zijn vier kinderen zorgt (drie van een draagmoeder en nummer vier van zijn vriendin Georgina) heeft zich in die discussie gemoeid. “Cristiano terug naar Sporting Lissabon? Goed idee, Ik zal het hem vragen.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234