Dinsdag 01/12/2020

InterviewWim Fissette

Coach van Naomi Osaka en ex-coach van Kim Clijsters: ‘Kim hoeft er geen sprookje van te maken. Kijk naar Naomi: zij is écht’

'Het contact met Kim Clijsters is helemaal verwaterd, maar dat geeft niet. Iedereen is anders, zeker?'Beeld Geert Van de Velde

Met Naomi Osaka (22), het Japanse tennisfenomeen dat onlangs de US Open won, heeft hij ’s werelds best betaalde én intrigerendste vrouwelijke sporter onder zijn hoede. En toen Kim Clijsters tien jaar geleden een eerste – wél succesvolle – comeback maakte, was hij het brein erachter. Toch is tenniscoach Wim Fissette (40) voor veel Belgen een nobele onbekende. ‘Bekendheid is geen doel. Als mijn speelster wint, is het niet aan mij om de grote man uit te hangen.’

De gevel van zijn huis in een rustige wijk in het Limburgse Kuringen is versierd met blauwe ballonnen. Kinderhanden hebben er trofeeën op getekend. En het cijfer 5. Een verwijzing naar de vijfde grandslamtitel al die Fissette uit New York heeft meegebracht.

Wim Fissette: “Ik ben erg tevreden over het traject dat ik al heb afgelegd. In totaal heb ik nu vijf grand slams gewonnen met drie verschillende speelsters. En ik heb met verschillende top 5-speelsters kunnen samenwerken. Uiteraard ben ik fier, maar ik ben iemand die snel weer vooruitkijkt. De verwachtingen voor Naomi zijn enorm. Er komt nu veel op haar af. Door haar afkomst – Haïtiaanse vader, Japanse moeder, opgegroeid in Amerika – is ze interessant voor de Japanse markt en de Olympische Spelen in Tokio, maar wordt ze ook gehoord in het Black Lives Matter-debat. Ze past in elk plaatje. Sinds september wordt ze gevolgd door een Netflix-ploeg, voor een documentaire. Dat doen ze niet met iedereen, hoor.

“Nu, alles staat of valt met de prestaties, en daar ben ik verantwoordelijk voor. Nooit eerder heb ik zoveel druk gevoeld. En het was al erg: ik heb het altijd als mijn plicht beschouwd om grand slams te winnen. Dat maakt me gestrest. Daarom sport ik ook veel, om de spanning uit mijn lichaam te krijgen.”

Hoe is je samenwerking met Osaka tot stand gekomen?

Fissette: “In de loop der jaren heb ik een zekere status verworven. Dan weet je: als een speelster ooit iemand zoekt, bestaat de kans dat ze bij mij terechtkomt. Meestal nadat je hen een paar keer hebt geklopt (lacht). Vaak vóél ik ook dat een speelster contact met mij zal zoeken. Omdat ik intuïtief voel dat we een goede match zouden hebben. Met Angelique Kerber en Victoria Azarenka is het zo gegaan, en nu dus ook met Osaka.”

‘Meer nog dan een atlete ben ik een donkere vrouw’, zei ze onlangs. Tijdens de US Open droeg ze voor elke wedstrijd een ander mondkapje, met daarop de naam van een zwarte Amerikaan die stierf door politiegeweld.

Fissette: “Naomi wil iets betekenen in deze wereld, ze is a girl on a mission. Kobe Bryant (één van de beste basketbalspelers aller tijden, die begin dit jaar op 41-jarige leeftijd om het leven kwam in een helikoptercrash, red.) heeft daar een belangrijke rol in gespeeld. Ze waren goed bevriend en trokken vaak met elkaar op. Hij was een mentor voor haar. Heb je gezien hoe ze na elke wedstrijd zijn truitje droeg? Hij geeft haar kracht, zegt ze.

“Als één van de eersten was Kobe Bryant behalve NBA-speler ook zakenman. Ook dat heeft Naomi geïnspireerd: ze is mede-eigenaar van enkele bedrijven die haar sponsoren. Haar grote angst is om na haar tenniscarrière niets meer omhanden te hebben. Voor een 22-jarige vind ik dat straf. Ik heb het haar onlangs gezegd: ‘Als jij een aandeel was op de beurs, kocht ik het meteen!’”

Waarom wilde je met haar samenwerken?

Fissette: “Ik zag een fantastische speelster, maar ze was nog altijd ver verwijderd van de beste Naomi die ze zou kunnen zijn. Die uitdaging trok me aan. De tweede dag van onze samenwerking hadden we een meeting met al haar sponsors – een stuk of twaalf. Pas toen besefte ik hoe groot ze is, vergelijkbaar met Serena Williams of Maria Sharapova.

“De metamorfose die ze de voorbije maanden heeft ondergaan, is fenomenaal. In december vorig jaar was ze in Los Angeles met haar vriend – een rapper – naar een feestje geweest waar ze haar idool Beyoncé had ontmoet. ‘Heb je met haar gepraat?’ vroeg ik achteraf. Ze keek me aan: ‘Wim, bij zo’n eerste keer kan ik nóóit iets zeggen.’ (lacht) Ze miste de sociale vaardigheid om met mensen te praten. En zie haar nu!

“Naomi weet perfect wat ze wil. Dat ze op het toernooi van Cincinnati aanvankelijk weigerde haar halve finale tegen Elise Mertens te spelen – uit protest tegen het politiegeweld in de VS – was 100 procent haar eigen beslissing. Natuurlijk had ik het daar moeilijk mee: het is mijn job om haar dat toernooi te doen winnen. Maar ik zie haar ook als persoon: als de Black Lives Matter-beweging belangrijk is voor haar, steun ik haar daarin. Iedereen die met een donkere huidskleur is geboren, heeft ooit met racisme te maken gehad. De Amerikaanse samenleving is er diep van doordrongen.”

Bestaat het gevaar dat haar engagement ten koste van haar carrière zal gaan?

Fissette: “Nee. Ze had zeven mondmaskers mee naar de US Open. Dat wijst op een sterke focus: ze ging er dus van uit dat ze de finale – de zevende wedstrijd – zou halen. Toen ik tijdens de lockdown met veel moeite toch in Amerika ben geraakt, hebben we zes weken keihard getraind. Daarna hebben we tien dagen rust ingelast. Die heeft ze gebruikt voor haar sponsoractiviteiten en om aan de Black Lives Matter-protesten deel te nemen. Zulke projecten ontspannen haar. Iemand als Elise Mertens is daarin haar tegenpool. Elise is dag en nacht met tennis bezig, Naomi niet. Om die reden is ze vorig jaar naar Los Angeles verhuisd. Met haar ouders woonde ze in Florida, maar voor haar zijsprongetjes is Los Angeles the place to be.”

Geen enkele vrouw op deze planeet verdient meer met haar sport dan Osaka.

Fissette: “Het is interessant om te zien hoe zij daarmee zal omgaan. Ik heb met Simona Halep gewerkt: in zes maanden tijd ging haar prijzengeld van 1 miljoen dollar naar 6 miljoen dollar. Dat verandert iemands leven, zeker als je uit Roemenië komt. Bij Naomi maak ik me geen zorgen, ook al is ze extreem ambitieus. Dat stuk van de Amerikaanse mentaliteit zit zeker ook in haar: ze is fíér dat ze de best betaalde atlete is.”

Maakt dat van Wim Fissette ook de best betaalde coach?

Fissette: “Ik weet niet wat andere coaches verdienen, maar ik ben tevreden met mijn loon. Nu, vergelijk het toch maar niet met dat van een voetbalcoach. Ik verdien alleen goed als Naomi ook presteert op de baan.

“Weet je waar ik het vaakst bij stilsta? Dat hier ooit een eind aan komt en het daarna alleen maar bergaf kan gaan. Als je met Osaka mag werken, is er niets meer om dat te overtreffen. Ook niet bij de mannen – tenzij Roger Federer nog wat langer doorgaat (lacht). Mijn grootste motivatie is altijd geweest om met iemand als Maria Sharapova te kunnen werken, de grootste wereldster van het tennis die ook nog eens tonnen klasse uitstraalde. Wel, Naomi staat op hetzelfde niveau. Ik zou haar voor niemand willen ruilen.”

‘Naomi (foto) is een wereldster. Wanneer hier een eind aan komt, kan het alleen maar bergaf gaan. Er is niets meer dat dit nog kan overtreffen.’Beeld ISOPIX

SPARREN MET KIM

Wanneer is het tennis in je leven gekomen?

Fissette: “Op mijn 8ste ben ik samen met mijn broer en moeder beginnen te tennissen. Ik voetbalde ook – bij Sint-Truiden – maar dat vonden mijn ouders te gevaarlijk. Dus hebben ze de keuze voor tennis in mijn plaats gemaakt, of zeg maar: opgedrongen (lachje).

“Mijn moeder bracht me elke dag na school naar de tennisacademie in Diest. Kim Clijsters trainde er ook. Ze was drie jaar jonger. Veel ouders hadden er misschien weigerachtig tegenover gestaan dat hun zoon met een drie jaar jonger meisje zou trainen, maar de mijne niet. Jarenlang heb ik elke dag met haar gespard. Kim was uitzonderlijk getalenteerd en krachtig voor haar leeftijd. De trainingen waren top en we werden vrienden. Bij het leeftijdsverschil heb ik nooit stilgestaan. Iedereen zag: dit meisje wordt wereldtop.”

Zat zo’n carrière er voor jou niet in?

Fissette: “Tot mijn 18de behoorde ik tot de top drie in België, achter Xavier Malisse en Olivier Rochus. Twee wereldtoppers, maar ik wist dat ik de kloof met hen nooit zou kunnen dichten.

“Bij al mijn speelsters heb ik gemerkt dat alles begint met een droom. Die had ik niet. Mijn ouders hebben me altijd ingeprent dat de kans om het te maken klein was. Dat realisme heb ik van hen geërfd. Als je je niet kunt voorstellen dat je ooit die trofee in de lucht zult steken, gaat het niet gebeuren.

“Het is niet dat ik het niet geprobeerd heb. Ik ben zelfs naar Duitsland uitgeweken. Ik trainde hard en speelde overal ter wereld toernooien, maar behaalde slechts één ATP-puntje (lacht). Na anderhalf jaar besefte ik dat ik beter ging studeren. Tegelijk gaf ik tennisles, om een cent bij te verdienen. Dat ging ik steeds meer doen, ook toen ik al werkte: mijn weekends zaten vol.”

Wanneer ontdekte je dat er een coach in je zat?

Fissette: “In 2004 zochten ze trainingspartners voor het WTA-toernooi in Hasselt. Zo kwam ik Kim opnieuw tegen. Ik trainde een hele week met haar, en een jaar later opnieuw, tijdens het toernooi in Antwerpen. Dat jaar won ze haar eerste grand slam, waarna haar coach Marc De Hous hun samenwerking stopzette. Twee weken later belde ze: ‘Ben je klaar om met mij mee te reizen?’ Ons eerste toernooi waren de WTA Finals in Los Angeles, met de acht beste speelsters van de wereld. We sliepen in een hotel in Beverly Hills en werden met Porsches afgehaald. Ik waande me in een droom! (lacht)

“Het klikte tussen Kim en mij. In 2007 besliste ik er volledig voor te gaan, maar twee weken later werd ze zwanger en zette ze een punt achter haar carrière. Over een slechte timing gesproken. Maar goed, ik had tijd om me verder te ontwikkelen. Alle boeken die ooit over tennis geschreven zijn, heb ik gelezen. Ik volgde cursussen en werkte enkele maanden met Yanina Wickmayer en Kirsten Flipkens. Maar in mijn achterhoofd wist ik: ooit keert Kim terug. Ik kende haar: ze had andere doelen dan het moederschap nodig in het leven. Begin 2009 belde ze: ‘Wat denk je, beginnen we er opnieuw aan?’”

Dat werd het begin van een periode van ongeëvenaard succes.

Fissette: “Kim was een erg goede speelster geweest, maar ik wilde haar nóg beter maken. Ik ontvouwde haar mijn plan: ‘Dit is Kim 2.0, zó gaan we spelen.’ Ze zag het helemaal zitten.”

Volgens kenners was ze in haar tweede carrière zo succesvol omdat ze door het moederschap relaxter op de baan stond. Jij zegt dat jij een betere speelster van haar hebt gemaakt.

Fissette: “Ieder zijn mening. Het is mijn job om spelers beter te maken. Daar word ik voor gevraagd. Niet om iemands koffers te dragen.

“Kim stond tot dan toe bekend om haar split, de spreidstand waarmee ze een haast onbereikbare bal toch nog ging halen. Het eerste wat ik haar zei, was dat ik hem niet meer wilde zien: ‘Vergeet die split!’ Het moderne tennis op dat moment werd vanaf de baseline gespeeld. Dat was Kim op het lijf geschreven. Ze sloeg harder dan wie ook en had het lichaam om haar tegenstander compleet te domineren. Die kwaliteiten moesten we verder ontwikkelen.

“De avond voor haar eerste wedstrijd – in Cincinnati – heb ik haar gezegd: ‘Kim, jij bent klaar om het damestennis de volgende drie jaar te domineren.’ Dat is uitgekomen: van de zes grand slams die we samen hebben afgewerkt, heeft ze er drie gewonnen.”

Toch gingen jullie uit elkaar, nog voor ze haar tennisracket ten tweeden male opborg.

Fissette: “Nadat ze haar eerste grand slam had gewonnen, namen de verwachtingen toe. Ook bij haarzelf. De stress bouwde zich op, net als de ontgoochelingen als het niet liep zoals zij wilde.

“Als jonge, onervaren coach was het niet eenvoudig om daarmee om te gaan. In het tennis betaalt de speler de coach. Dat maakt de relatie delicaat: je wijst niet zomaar degene die je betaalt terecht. Dus wat deed ik? Het conflict vermijden. Maar dat hou je niet vol als de teleurstellingen zich blijven opstapelen.”

Waarin stelde Clijsters je teleur?

Fissette (denkt lang na): “Er werden foute beslissingen genomen. Kim is het type speelster dat een beperkt aantal toernooien moet spelen. En daarna voldoende pauze nemen om zich opnieuw mentaal op te laden.

“Nadat ze de Australian Open van 2011 gewonnen had, zou ze twee weken vrij hebben. In plaats daarvan speelde ze het toernooi van Parijs, omdat ze er het nummer één van de wereld kon worden. Dat is haar gelukt. Maar toen nam ze ook nog deel aan de Fed Cup vóór de toptoernooien eraan kwamen: Indian Wells en Miami. Uit Indian Wells zijn we na de kwartfinales gevlucht omdat ze vreesde dat er door de kernramp in Fukushima een nucleaire wolk op weg was naar Los Angeles. Toen ze ook nog eens kritiek uitte op Japan, kwam haar dat op zoveel negatieve commentaar te staan dat ze zich niet meer in staat voelde om in Miami te spelen.

“Toen kwam Roland Garros. Haar gebrek aan wedstrijdritme brak haar zuur op en ze ging er in de eerste ronde uit. Toen heeft ze beslist om er haar ex-coach Carl Maes weer bij te halen. Uiteraard ging ik daar niet mee akkoord. Carl en ik zaten duidelijk niet op dezelfde golflengte en hadden een andere visie op waar het naartoe moest. Kim raakte geblesseerd en mocht een kruis maken over de rest van het seizoen. Dat leidde tot spanningen, waardoor samenwerken niet meer mogelijk was.”

Toen ze haar comeback beëindigde, heette het dat haar lichaam geen toptennis meer aankon.

Fissette: “Volgens mij was het een mentale kwestie. Eén van Kims problemen is altijd geweest dat ze moeilijk haar motivatie kon vasthouden. Daarom ook was het zo belangrijk dat ze weinig toernooien speelde. Daarover is haar vader (de in 2009 overleden ex-voetballer Lei Clijsters, red.), met wie ik altijd een goed contact heb gehad, het altijd met mij eens geweest.”

Ze luisterde niet meer naar jou?

Fissette: “Zo kun je het stellen, ja. Men heeft me nog aangeboden om haar academie in Bree te leiden, maar daar heb ik voor bedankt. Sindsdien is het contact verwaterd. Nu ja, eigenlijk is er géén contact meer.”

Zelfs geen berichtje ontvangen na Osaka’s winst op de US Open?

Fissette (lacht): “Nee. Geen probleem, hoor: van de meeste speelsters met wie ik heb gewerkt, krijg ik wel berichten. Iedereen is anders, zeker?”

‘Er werd gezegd dat Kim (foto) lichamelijk geen toptennis aankon, maar volgens mij is het een mentale kwestie. Eén van haar problemen was dat ze haar motivatie niet kon vasthouden.’Beeld Photo News

DE PROFESSOR

Wat dacht je toen Clijsters een jaar geleden bekendmaakte dat ze een nieuwe comeback overwoog?

Fissette: “Dat het toch al laat in haar leven was. Volgens mij is ze er met te hoge verwachtingen aan begonnen. Het vrouwentennis heeft zich, ondanks de negatieve commentaren van de laatste jaren, enorm ontwikkeld. Qua kracht was Kim uitzonderlijk. Alleen, tien jaar later kunnen heel veel speelsters hard tegen een bal slaan. Bovendien is haar service nooit een wapen geweest, terwijl je nu nauwelijks nog bij de laatste acht geraakt zonder sterke opslag.

“Er is een statistiek die wijst op het extreme belang van de eerste drie slagen: de opslag, de return en de bal nadien. Als je meer dan 50 procent van die punten wint, is de kans groot dat je ook de wedstrijd wint. Kim haalt dat percentage niet, dát is haar probleem. Vooral ook omdat ze een competitiebeest is en het keiharde, gefocuste trainen haar minder goed afgaat. Dertig minuten intensief op haar service werken vindt ze te saai. Terwijl dat volgens mij wel moet gebeuren.”

Je had er geen goed oog in.

Fissette: “Op een goede dag kan ze misschien een top 10-speelster verslaan. Maar ze kan vooral ook van heel veel speelsters verliezen. Dat is ook gebleken: ze heeft drie wedstrijden gespeeld en drie keer verloren. Ik denk niet dat ze daarop voorbereid was. Voorlopig is haar comeback dus geen succes.”

Kan het dat nog worden?

Fissette (zwijgt)

Mocht ze het je vragen: zou je haar opnieuw coachen?

Fissette: “Nee.”

Zou je nog succesvol met haar kunnen zijn?

Fissette: “Eerst zou ik een goed zicht op haar fysieke toestand moeten hebben. En ik zou op tennisvlak de nodige aanpassingen doen. Met ook nog eens de volledige controle over de toernooikeuzes en de trainingsuren, zou ik haar nog naar de top 30 kunnen brengen, ja. Mijn resultaten van de laatste jaren bewijzen dat ik goed kan inschatten wat er mogelijk is met een speelster.”

Naomi Osaka noemt jou ‘de professor’.

Fissette (lacht): “Veel van wat ik doe, is gebaseerd op data en statistiek. Op wetenschap, zeg maar. Tien jaar geleden was dat nieuw. Toen het Duitse softwarebedrijf SAP sponsor werd van het vrouwentennis en data uit wedstrijden wilde verzamelen voor coaches, was ik de eerste om op die kar te springen en mee te helpen de software te ontwikkelen. Een voorbeeld: wanneer je een bepaald patroon ontdekt in iemands service, kun je je speler met die kennis programmeren. Kleine zaken zijn het, maar ze kunnen een grote impact hebben. Voor 95 procent is het aan de speler, maar de 5 procent die mij als coach rest, wil ik maximaal benutten.”

Moet het vrouwencircuit opgelucht zijn dat Clijsters’ comeback geen succes werd? Goede reclame zou het niet geweest zijn mocht een 37-jarige de tegenstand na zeven jaar afwezigheid naar huis hebben gespeeld.

Fissette: “Elke sport heeft nood aan grote figuren. Venus Williams is 40 en boekt geen grote successen meer, maar ze geniet nog ieders respect. Door de terugkeer van Kim waren alle ogen weer op het vrouwentennis gericht. Het is jammer dat de verwachtingen niet werden ingelost.”

Doet haar trieste aftocht afbreuk aan haar renommee?

Fissette: “Dat vind ik niet. In een carrière tellen alleen de hoogtepunten. Naomi verloor dit jaar op de Australian Open van Cori Gauff, een meisje van 16. Praat iemand daarover? Nee. Je bent zo groot als je grootste prestaties.”

Zullen we nog iets vernemen van de documentaire die over de Kimback gemaakt wordt?

Fissette: “Geen idee. Ik weet niet waar ze traint, hoeveel ze traint, wat haar ambities zijn. Er wordt erg geheimzinnig over gedaan. Misschien omdat ze in zo’n omgeving is opgegroeid: haar vader heeft haar altijd afgeschermd van de vijand die de pers was. Alleen leven we ondertussen in een andere tijd. Speelsters zijn juist heel open, delen video’s over hun trainingen en laten anderen meekijken in hun leven.”

Hoogtepunten om mee uit te pakken zijn er nog niet geweest.

Fissette: “Dat risico loop je altijd. Heb je de documentaire over Andy Murray gezien? Door de vele blessures heeft hij een kunstheup moeten laten plaatsen. De docu volgt hem tijdens zijn herstel. Heel aangrijpend, maar dat hij vorig jaar het toernooi van Antwerpen won, was wel de apotheose die het verhaal nodig had.

“Wat ik wel zeker weet, is dat financiële overwegingen geen rol hebben gespeeld om die documentaire te maken. Kim heeft veel geld verdiend en altijd sober geleefd. Geld is voor haar nooit een drijfveer geweest.”

Op Twitter verwees ze naar de ‘grote vooruitgang’ die ze op de US Open had gemaakt. Hoe geloofwaardig klonk dat?

Fissette: “Waarom zou je na een verloren wedstrijd moeten zeggen dat je blij bent als je eigenlijk ontgoocheld bent? Dat is nergens voor nodig. De feiten zijn wat ze zijn, je hoeft er geen sprookje van te maken. Mensen willen een eerlijk verhaal. Kijk naar Naomi: zij is écht. Zij neemt alle beslissingen zelf, niets wordt haar door haar management voorgekauwd. Soms leidt dat tot controverse, zoals toen ze foto’s van zichzelf in bikini postte. Maar ze staat stevig genoeg op haar benen om zich niet uit het lood te laten slaan.”

‘Ik ben hard bezig met data en wetenschap. Voor 95 procent is het aan de speler, maar de 5 procent die mij als coach rest, wil ik maximaal benutten.’Beeld Geert Van de Velde

FEESTJE MET SAKE

Je hebt een vrouw en twee zoontjes. Hoe gaan zij met de veeleisendheid van je job om?

Fissette: “Alles samen zit ik 35 weken per jaar in het buitenland. Meestal in Los Angeles, waar ik train met Osaka. Als ik het allerhoogste wil bereiken, hoort dat erbij. De consequentie is dat mijn vrouw, Jasmien, niet kan gaan werken en meer dan de helft van het jaar alleen thuis zit met de kinderen. Evident is dat niet, maar we hebben daarin allebei een zekere routine gevonden. Arthur is 5, Louis 2: zij hebben het nooit anders geweten. En ze weten: als papa thuis is, is het feest. Ook al is mijn energie vaak op als ik na zes weken thuiskom. Maar goed, die vermoeidheid schuif ik aan de kant. Vanochtend ben ik om zes uur opgestaan met de jongens.

“Af en toe reizen ze mee. Toen Azarenka in 2015 contact met mij opnam, was Arthur pas geboren. Ik vond dat ik de job niet kon aannemen. Maar ze drong aan. ‘Je gezin mag altijd meekomen’, zei ze.

“De eerste keer vond ik het een groot risico. Mijn uitgangspunt is altijd geweest dat ik werk en privé gescheiden hou. Maar toen won Azarenka zowel het toernooi van Indian Wells als dat van Miami. Sindsdien is het een jaarlijkse traditie dat Jasmien en de kinderen in maart een maand bij mij zijn.”

Een kleine compensatie voor het eenzame, harde werk.

Fissette: “Ik zie veel coaches een fantastisch leven leiden. Maar de avond voor een wedstrijd op restaurant gaan: ik kan dat niet. Als Naomi de beste van de wereld wil zijn, moet ik dat op mijn terrein ook willen zijn. ’s Nachts kan ik wakker schieten en nog snel iets opschrijven wat ik haar de volgende ochtend moet zeggen.

“Ik kan genieten, maar nooit lang. Want in het tennis komt de volgende wedstrijd er altijd snel aan. Ik heb spelers gezien die té blij waren na een overwinning, waardoor ze niet meer in de juiste focus raakten. Als Naomi de US Open wint, is dat voor haar de hoofdzaak. Niet het feestje achteraf in de stad. Nu, door het coronavirus ging dat toch niet. We hebben ons beperkt tot wat sake drinken (lacht).”

Weinig mensen in België, zelfs sportliefhebbers, kennen jou. Stoort je dat?

Fissette: “In Duitsland en Roemenië ben ik beroemd (lacht). Mijn eerste grote speelster na Kim was Sabine Lisicki. Als eerste Duitse sinds Steffi Graf is zij er toen in geslaagd de finale van Wimbledon te bereiken. Ze verloor, maar met haar landgenote Angelique Kerber – voor wie Wimbledon altijd een grote droom was geweest – won ik het toernooi later wel. In Duitsland weten ze dus wie Wim Fissette is.

“Nu, als er in het buitenland mensen op mij afstappen, zijn het nog het vaakst Roemenen. Toen ik met Simona Halep begon te werken, was ze binnen het jaar de nummer twee van de wereld. Voor veel Roemenen heeft dat hun land weer op de wereldkaart gezet. Halep stond op hetzelfde niveau als de president en ik werd een bekende naam.

“Maar weet je, bekendheid is geen doel. Ik sta graag op de achtergrond. Topspelers appreciëren dat: zij willen geen flamboyante coach. Het is niet aan mij om de show te stelen als mijn speler een grand slam wint. Ook al is dat wél wat je vaak ziet, coaches die de grote man uithangen. Het is mijn overtuiging dat het succes dan van korte duur is.”

Wat is het grootste compliment dat je ooit hebt gekregen?

Fissette: “Spelers geven doorgaans weinig complimenten. Zo hoort het. Mochten ze denken dat ze het aan iemand anders te danken hebben, dan zouden ze nooit de top bereiken. Maar van alle speelsters met wie ik heb gewerkt, is Naomi ook het dankbaarst – een Japans trekje wellicht. Nooit doet ze uit de hoogte. Van haar vader heeft ze de Caraïbische mentaliteit: heel chill. Bij de eerste aanblik zie je een lief meisje: ‘Hallo, ik ben Naomi!’ Maar vergis je niet: op de baan verandert ze in een koele killer. Nooit eerder heb ik zo’n boeiende persoon ontmoet. Ik beschouw het dan ook als een eer – een groot plezier ook – om met zo iemand te mogen werken.”

‘Bekendheid is geen doel. Als mijn speelster wint, is het niet aan mij om de grote man uit te hangen.’Beeld Geert Van de Velde

© Humo

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234