Zaterdag 24/07/2021

AnalyseAnderlecht

Anderlecht heeft de toekomst. Dit is pas het begin

Vincent Kompany. Beeld Photo News
Vincent Kompany.Beeld Photo News

In het bureau van Peter Verbeke staat een relaxzetel, ideaal om even op te ploffen bij het achtendertigste telefoontje van de ochtend. ‘Gekregen van Vincent’, had Verbeke ons eens verteld in de marge van een interview. ‘Hij gebruikte hem toch niet, wegens altijd maar in de weer.’

De realiteit is dat het meubelstuk ook nu alleen maar stof zit te vergaren. Verbeke zit net als Kompany de klok rond te werken - vergaderen, scouten, onderhandelen, … Het is een banaal verhaaltje om te tonen hoe de mentaliteit tegenwoordig op Neerpede is. Eat, work, sleep, repeat.

Graag was Anderlecht beloond met een derde plaats, om zo kans te maken op de Europa League en verzekerd te zijn van Europees voetbal tot en met Nieuwjaar. Dat lukte uiteindelijk niet, omdat er zondagavond die strenge rode kaart was, maar vooral omdat de play-offs iets te matig waren. Het ontbreken van de kers toont aan dat er nog vooruitgang geboekt kan worden. En dat is geen schande, gezien de voorgeschiedenis.

Op speeldag één stonden Vlap, Zulj, Luckassen, Doku en Dimata in de basiself op KV Mechelen en zat Frank Vercauteren op de bank. Er was nadien een trainerswissel, kiezend voor een debuterende coach. Er was het vertrek tegen wil en dank van de beste speler (Doku). Er was een piepjonge kern. Er was geen geld.

In die context in de top vier eindigen, was op zich al straf. De concurrentie heeft wel de centen om miljoenentransfers te doen. Een op dat vlak oneerlijke strijd, zelfs met pakweg OH Leuven. De financiële context en de rugzak uit het recente verleden zorgen ervoor dat RSCA een pad vol putten en bulten bewandelt. Er zullen nog wel heuvels en afdalingen op het parcours liggen, in de zomer wacht alweer een helse uitdaging qua transfers, maar het is tenminste de juiste weg. Op alle niveaus.

Anderlecht is in het seizoen 2020-2021 weer Anderlecht geworden, en dat is de verdienste van de nieuwe bazen. Paul Van Himst kijkt dezer dagen met plezier naar RSCA. Meneer Van Himst is niet zomaar een referentie. Als iemand Anderlecht ademt, dan is het Van Himst wel. En natuurlijk ook... Vincent Kompany. Dat zal Paul zelf niet ontkrachten.

Eerlijk is eerlijk: Kompany kan niet genoeg lof krijgen in de terugkeer van Anderlecht aan de Belgische top. Niet vergeten dat paars-wit de laatste twee seizoenen zesde en achtste is geëindigd. Anderlecht was stukje bij beetje weggezakt, niet het minst omdat het de eigen identiteit verloochende. Weiler, Rutten, Belhocine en anderen: het paste niet.

Kompany heeft het DNA weer echt invulling gegeven. Kompany is Anderlecht-DNA. En, minstens even belangrijk: Kompany heeft geen relaxzetel nodig. Hij brengt het over op zijn jonge spelersgroep. “Hard work beats talent when talent doesn’t work hard.” Dat is goed zo. Anderlecht kan het zich tegenwoordig niet meer permitteren om arrogant te zijn. En dat is Anderlecht niet: mouwtjes omhoog.

Net daarom is het opvallend hoeveel waarnemers en neutrale fans Kompany het succes niet lijken te gunnen. Dat is waarschijnlijk omdat zij de coach noch de mens Kompany kennen, wat intern wel het geval is. Daar draagt men hem op handen. Omdat hij zijn team tot in de puntjes voorbereidt. Iedere dag bij de eersten en de laatsten op de club is. Openstaat voor elke mening. Passioneel is.

Wat de mens Kompany betreft: toen een medewerker door een familiaal moeilijke periode ging, was Kompany de eerste om hem te steunen. Nog een voorbeeld: Ognjen Vranjes heeft nog steeds contact met Kompany. “Ik kan altijd bij hem terecht”, aldus de Bosniër, terwijl Vranjes nochtans geen toekomst meer heeft in het Lotto Park. Met Kompany aan boord zit Anderlecht goed.

Hetzelfde kan gezegd over de mensen rondom hem – staf, communicatiedepartement, legal, … – en vooral het management: Wouter Vandenhaute, Peter Verbeke en Jos Donvil. Anderlecht heeft onder leiding van Vandenhaute, Verbeke en Donvil eindelijk een zekere stabiliteit gevonden. Zelfs in de maanden dat het sportief woelig was, bleef het op de bureaus rustig. Het is de laatste jaren anders geweest, toen Anderlecht een duiventil geworden was. Daar wordt geen enkel bedrijf beter van. Chapeau hoe Vandenhaute en Donvil de aandeelhouders, met ook een constructieve Marc Coucke, op één lijn gekregen hebben. Zonder hun inbreng zat Anderlecht nog steeds in het moeras.

Het neemt niet weg dat er niet alleen naast, maar vooral op het veld uitdagingen liggen. Verbeke wacht alweer de ondankbare taak om zonder een dikke portefeuille een competitieve kern samen te stellen, zoals hem dat twaalf maanden geleden gelukt is. Albert Sambi Lokonga vertrekt wellicht. En blijven Lukas Nmecha en Matt Miazga? Stel je voor dat Anderlecht drie spelers uit de as moet vervangen...

Zelfs dan moet de buitenwereld erop vertrouwen dat Anderlecht er zal staan. Op basis van wat Vandenhaute, Verbeke, Donvil en Kompany dit seizoen neergezet hebben. Vierde is niet wauw. Maar dit is pas het begin. Royal Sporting Club Anderlecht is niet langer een club in verval, wel één met veel toekomst.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234