Bacchanalen in de bergen

Willen of niet, we worden zwijnen tijdens de après-ski. Waarom toch?

Verhalen over bacchanalen vanuit en vanaf de bar

Wie skivakantie zegt, zeg après-ski. En wie nog après-ski kan zeggen, heeft niet genoeg gedronken en zou al lang met zijn skibotten op het rood-wit geruite tafellakentje moeten staan stampen op het refrein van een Duitstalig feestnummer. De vraag? Waarom doet die après-ski de mens zo ver afglijden van de beschaving?

"Ik heb ooit aan een blote piemel gelikt die langs buiten tegen het raam gedrukt werd.” Een betere binnenkomer voor dit stuk bestaat er mijns inziens niet. “Met het vensterglas er dus tussen, en niet in erectie hoor. Gewoon. Slap. En klein. Vriestemperaturen hé.”

Share

Ook ik heb in een duistere Schatzi-bar ooit bier in mijn keel laten gieten door een verklede Heidi

Alsof het dan wel oké is. Aan het woord is Kirsten, pseudoniem van een gelukkig getrouwde moeder van twee, achtendertig, gerespecteerd advocate. Elke winter trekt zij naar de bergen met de collega’s van een al even gerespecteerd advocatenkantoor. Ook dat advocatenkantoor blijft liever anoniem. Ze willen gerespecteerd blijven. Alsof dit artikel hen meer schade zou berokkenen dan hun bacchanalen in de bergen. Samen met zoveel andere gedistingeerde medemensen zijn zij het levende bewijs van wat die bergen kunnen verschuiven. Liters bier, Duitse schlagers, normen en waarden, zo blijkt. Ik heb het al vaak met eigen ogen mogen aanschouwen en ook ik heb in een duistere Schatzi-bar ooit bier in mijn keelgat laten ­gieten door een verklede Heidi die in spreidstand op de toog stond. Ik kreeg er applaus voor, maar voel mezelf nog steeds een beetje vies als ik eraan denk.

nieuws

cult

zine