Standpunt
Yves Desmet

Zelden bleek meer hoe hard en dom deze samenleving wel is geworden

1 Yves Desmet. © rv

 

Share

Vergeten we in de zoektocht naar soms shakespeareaanse drama's en verhalen niet dat het niet om acteurs gaat, of om fictieve personages, maar wel om mensen van vlees en bloed?

Het is niet het moment voor verwijten, beschuldigingen, kritiek en uithalen. Voor snelle verklaringen en speculaties. Maar misschien wel om even te bezinnen, in al onze hoedanigheden en functies.

Moet bijvoorbeeld een rechterlijke macht niet even nadenken voor ze de pers inlicht over een verwijzing van een gewezen toppoliticus naar de strafrechter, vooraleer de betrokkene daar zelf weet van heeft? Zeker wanneer die betrokkene, om vooralsnog onopgehelderde omstandigheden, niet eens door de raadkamer is gehoord? Zodat die betrokkene, die de mechanismen van het mediawereldje kent, niet 's avonds van een journalist te horen moet krijgen dat hij de volgende maanden als een Vlaamse DSK door het leven moet? Moet de rechterlijke macht dat zeker niet doen wanneer ze altijd de eerste is om te klagen over de schending van het geheim van het onderzoek, of over het negeren van het vermoeden van onschuld door de media?

Moet de journalistiek op haar beurt niet eens nadenken over de manier waarop - en we pleiten meteen zelf schuldig - we politici de hemel in prijzen en vervolgens op hun politieke graf spuwen? Over hoe we zo een generatie van Icarus-politici kweken? Met zo veel boeiende en goede verhalen die te rapen vallen wanneer ze met hun aangeplakte vleugels opstijgen naar de zon, en nog veel sappiger verhalen wanneer ze neerstorten op aarde? Vergeten we in de zoektocht naar soms shakespeareaanse drama's en verhalen niet dat het niet om acteurs gaat, of om fictieve personages, maar wel om mensen van vlees en bloed? Met gevoelens, met huiden die toch niet die van een olifant blijken te zijn?

Is het echt nodig dat we hijgerig aan de oever van een kanaal staan, om te melden dat we voorlopig nog niets te melden hebben? Dat we extra nieuwsuitzendingen de ether in sturen om een in wezen privaat existentieel drama rechtstreeks te verslaan? Daarmee de angst van Stevaert voor wat hem te wachten zou staan eigenlijk volledig ondersteunen? Natuurlijk moeten we berichten over deze zaak, maar kan het misschien met iets meer pudeur, iets minder hijgerig?

Als er één dag was waarop je van sociale media weg wilde, dan ook gisteren. Zelden bleken de riolen van het internet schaamtelozer en stinkender, bleek iedere medemenselijkheid, mededogen of zelfs maar schaamte volledig zoek te zijn. Zelden bleek hoe hard en dom deze samenleving wel is geworden.

Natuurlijk was het in de eerste plaats een zwarte dag voor de naasten, de vrienden en de vrouw van Steve Stevaert. Het minste wat we hen zijn verschuldigd, nadat een publiek figuur eerst is verafgood en vervolgens is vernietigd door een genadeloos geworden publieke sfeer, is tijd en stilte om dit verlies te verwerken.

Ondertussen kunnen wij misschien eens nadenken waarmee we bezig zijn. En of we daarmee goed bezig zijn.

En voor alle duidelijkheid: ik weet het ook even niet goed meer.

Dossier Standpunt
Dossier Standpunt

Lees alle artikels
Dossier Steve Stevaert
Dossier Steve Stevaert

abcdefg

Lees alle artikels