Donderdag 18/07/2019

Stadsgezichten

Stadsgezichten in Antwerpen

Een heel jaar spreekt De Morgen-fotografe Eva Beeusaert mensen aan in Antwerpen. Elke vrijdag krijgt u een nieuwe foto te zien. Mét een verhaal. 

Nikki (26)

Nikki. Beeld Eva Beeusaert

“Het moeilijkste aan nieuwe mama zijn, is dat je op voorhand niets weet. Je weet niet hoe baby’s in elkaar zitten en je weet niet hoe ouder zijn is. Je vraagt je voortdurend af op welke manier je alles moet doen, maar uiteindelijk valt alles in zijn plooi en merk je wat juist is en wat niet. Ik heb ter voorbereiding op een baby één boek gelezen: ‘The Gentle Mom’. Het belangrijkste dat ik daaruit heb geleerd, is relativeren. Het geeft niet dat je weent als het niet goed gaat of als je je onzeker voelt, dat is normaal. Mijn vriend Jeroen wist helemaal niet beter hoe het moest, maar toch kon hij mij op die momenten wel geruststellen. Mijn leven is zoveel rijker nu. Mijn dochter Lis is nu 4 maanden oud, en het gelukkigste moment van mijn leven is er sowieso een met haar.”

Goran (40)

Goran. Beeld Eva Beeusaert

"Heel mijn familie is bijna 25 jaar geleden van Bosnië naar hier gevlucht voor de oorlog. Die ervaring heeft ons allemaal veranderd. Ik ken nog veel mensen daar. Er is geen oorlog meer, maar economisch gezien is het nog heel slecht in Bosnië. Nu voel ik mij minstens evenveel Belg als Bosniër, ik woon hier ondertussen ook langer dan dat ik ooit in Bosnië gewoond heb. Maar als het ooit beter wordt in Bosnië, keer ik waarschijnlijk wel terug."

Tjen (77)

Tjen. Beeld Eva Beeusaert

"Ik speelde vroeger met mijn echtgenote petanque. Op een gegeven ogenblik was er een toernooi waar zonder prijzengeld gespeeld werd, maar er waren wel cactussen te winnen. Wij winnen en krijgen dus drie cactussen mee naar huis. Een paar weken later begint er één van die cactussen te bloeien, een heel schoon bloem. Ik heb er alles over opgezocht, ben bij een kweker terechtgekomen en heb daar vrijwilligerswerk gedaan. Zo is mijn liefde voor cactussen gegroeid en ben ik zelf een verzameling gestart."

"Die eerste cactus heette Chamaecereus Silvestrii en ontbreekt hier nog in de botanische tuin. Ze hadden hier pas een nieuwe lading cactussen, van een erfenis, maar er was niemand die wist wat ermee aan te vangen. Ik ben hier sindsdien drie dagen per week om de cactussen te verzorgen."

Dante (16)

Dante (16). Beeld Eva Beeusaert

"Computers hebben mij altijd al geïnteresseerd. Ik studeer multimedia. Daarna wil ik graag nog IT bijstuderen om grafisch vormgever en website- en app-developer te worden. Ik ben zelf veel op zoek naar kleine, opstartende bedrijven die websites nodig hebben." 

"Daarnaast werk ik ook als vrijwilliger voor het Rode Kruis. In de eerste plaats maakte ik kleine ontwerpen die vooral goed staan op mijn cv, maar intussen volg ik ook een echte EHBO-cursus, zodat ik echt mensen kan helpen."

Christoph (27)

Christoph. Beeld Eva Beeusaert

"Mijn vriendin en ik hebben net een grond in Gent gekocht. Gent lijkt mij veel gezelliger dan Antwerpen, dus ik vertrek hier zonder spijt. We gaan een interbellumwoning bouwen. Dat heeft een bepaalde charme, het zijn oude huizen van tussen de Eerste en de Tweede Wereldoorlog. Lange ramen, ronde muren, en da's een stijl die ons echt aanspreekt. We hebben nog geen architect tegengekomen die het zelf in nieuwbouwvorm gezet heeft. Heel spannend dus!"

Adele (22)

Adele. Beeld Eva Beeusaert

"Ik heb veel herinneringen en redenen om gelukkig te zijn, maar het gelukkigste moment in mijn leven is voor mij meer een concept dan een moment. Toen ik mijn vriend Julian ontmoette veranderde alles, mijn hele leven. Ik leerde hem vlak na de middelbare school kennen. We beslisten om naar Londen te verhuizen, ik werkte en verdiende zelf geld en betaalde mijn eigen rekeningen en appartement."

"Zo heb ik geleerd om trots te zijn op mezelf en om voor mezelf te zorgen. Het ging van elke dag drinken en roken op café met mijn vrienden naar verantwoordelijk worden, vaarwel leren zeggen tegen mijn familie en naar een ander land verhuizen met een vreemde taal, om iets voor mezelf te doen. Hem leren kennen was het mooiste dat er al gebeurd is, want de gevolgen zijn immens: daardoor heb ik mijn leven aangepakt. Van tiener naar vrouw."

Chloe (21)

Chloe. Beeld Eva Beeusaert

"Vroeger wou ik advocaat worden. Of schrijver, dat vond ik ook altijd boeiend. Nu zou ik graag bij een reclamebureau gaan werken. Sociale media hebben mij altijd heel erg geïnteresseerd, maar ik had nooit gedacht dat ik daar iets mee wou doen. Ik zit vooral op Instagram, maar post zelf alsmaar minder. Ik vind het wel leuk om alles te kunnen zien van je vrienden en beroemde mensen te volgen, maar zelf alles online zetten, dat doe ik niet. Niet iedereen hoeft voortdurend te weten wat ik doe en waar ik ben, hé!"

"Bloggen vind ik superinteressant, maar waarover zou ik zelf moeten bloggen? Tof dat ik andere mensen kan volgen, maar mensen willen volgens mij echt niet weten waar ik constant zit. Sommige mensen doen dat wel en dan denk ik: dat boeit echt niemand." (lacht)

Marci (39)

Marci van Snackbar Koffie Hopland. Beeld Eva Beeusaert

"Ik ontmoette mijn vrouw op een Belgisch filmfestival in Budapest", vertelt Marci (39) van Snackbar Koffie (Hopland). "De zaak Alzheimer speelde daar, Erik Van Looy was ook op de première! Ik was vroeger filmrecensent, maar het is me mijn tijd niet waard om van hieruit recensies te schrijven voor een krant in Budapest. Ik word shitty betaald. Toen ik naar hier verhuisde, moest ik snel snel een job vinden, want mijn vrouw was al zwanger. Zo ben ik hier beland, samen met coffee Jesus!

"Mijn favoriete BV die hier komt, is Jill van Pink Ambition. Zij is echt origineel. I love her. De bekendste man die hier al eens een koffietje kwam drinken, is Christoph Waltz. Ken je hem? Hij won al meer dan één Oscar voor de Tarantino-films. Gisteren had hij zijn opening in de Opera. Cool, hé? Maar ik heb hem geen gratis koffie gegeven hoor, hij heeft geld genoeg." (lacht) 

Lucke (53)

Lucke (53). Beeld Eva Beeusaert

"Mijn hond, een Engelse Stafford, heeft mij al eens gered van een gewapende overval op onze juwelierszaak. Twee jaar geleden kwam hier een man binnen die een revolver van onder zijn trui haalde en die tegen mijn hoofd drukte. Ik begon te roepen en mijn hond panikeerde. Hij begon te springen en te blaffen. Daarop is de overvaller bang geworden en gaan lopen, twee mensen van mijn personeel zijn hem achterna gelopen en ondertussen heb ik de politie kunnen waarschuwen. Ze hebben hem uiteindelijk op het De Coninckplein kunnen vatten.

"Dat gebeurde allemaal net nadat mijn man uit het ziekenhuis kwam. Hij is in dezelfde periode gestorven aan longkanker. Tussen zijn diagnose en zijn overlijden zaten slechts acht maanden. Gelukkig heb ik nog mijn zaak, waar ik mij iedere dag creatief voor kan inzetten. Dat houdt mij recht."

Isa (41)

Isa (41). Beeld Eva Beeusaert

We treffen Isa - een man van de wereld, zo zegt hij het zelf - aan op de Oude Koornmarkt, waar hij werkt in een pitazaak. "'t Is heel kalm nu, door de winter. Hier in de buurt is bijna niks meer, geen café of dancing, allemaal gedaan. Veel zaken zijn failliet gegaan. Vroeger werkte ik in de entertainmentbusiness in Turkije. Ik deed vooral nachtshows, dat leefde pas!"

"Zestien jaar geleden ben ik getrouwd met een Belgische en naar hier verhuisd. Het eerste jaar mijn passie opgeven was moeilijk, maar nu is het oké, ik ben oud geworden. Mijn nieuwe droom is om terug te gaan naar Turkije als mijn kinderen ouder zijn. Niet meer in het entertainment, maar gewoon met vakantie. Istanboel is mijn stad, ook al ben ik in Duitsland geboren." 

Lewis (1)

Lewis (1). Beeld Eva Beeusaert

Vandaag in microfashion: Lewis, klaar om op de fiets te springen en naar de crèche te vertrekken. “Zijn rugzakje vindt hij geweldig, dat moét op zijn rug en mag door niemand anders gedragen worden. Een onontbeerlijk cadeautje van zijn peter”, vertelt trotse mama Joni. “Sinds oktober mag hij in de crèche bij de grote kindjes, en dat vindt hij super, dan krijgen ze meer structuur in hun dag. Samen eten, slapen, tekenen en plastraining." 

"Deze week was voorleesweek, dan kwamen mensen uit het zorgcentrum hier om de hoek voorlezen voor de kindjes. Hij kan natuurlijk nog niet vertellen hoe zijn dag was, maar ik weet wel dat Juf Wendy zijn favoriet is, en omgekeerd ook!”

Elisa (23)

Elisa (23). Beeld Eva Beeusaert

"De laatste tijd heb ik veel goede boeken gelezen, maar Een klein leven van Hanya Yanagihara maakte echt veel indruk op mij. Het gaat over vier twintigers in New York die hun leven aan het vormen zijn. Ook al speelt het verhaal zich in een tijd en plaats af waar ik niks mee te maken heb, toch voel ik me heel verbonden."

"Het boek gaat over vriendschap en de vergankelijkheid ervan. Dat gevoel heb ik ook, dat je mensen ontgroeit, ook al wil je dat eigenlijk niet, maar je voelt nu al de spijt en het gemis hoe het was, terwijl het er nog is. Gek eigenlijk, hé? Soms botst het en gaat het niet, en dan weer wel even. Door ouder te worden verlies je vanzelfsprekend raakvlakken met mensen, maar dat maakt het niet minder triestig."

Josee (61)

Josee (61). Beeld Eva Beeusaert

"Eigenlijk is het de eerste keer dat ik alleen een koffietje drink. Normaal gezien zaten we hier altijd met twee, maar mijn man is net overleden aan longkanker. Ik moet hier in de bank zijn, er moet van alles in orde gebracht worden, dus heb ik nog geen tijd om alles goed te beseffen. Ze zeggen mij dat het nog niet is doorgedrongen, maar dat dat nog wel komt.

"Hij heeft drie en een half jaar echt afgezien, maar we hebben wel mooi afscheid kunnen nemen. Ook onze kleinkinderen waren erbij. We hebben twee kleindochters en dit weekend komt er een kleinzoon bij. Spijtig genoeg heeft hij dat niet meer kunnen zien.

"Ik probeer mezelf recht te trekken aan het feit dat ik één familielid moet afgeven, maar dat er iemand nieuw in de plaats komt."

Rudy (59)

Rudy (59) Beeld Eva Beeusaert

"De avocado’s zijn su-per-ieur, echt waar! Lekkere vitamientjes! Dat is aandacht trekken zodat de mensen kijken, dan kopen ze. Als je hier staat als een dode plant, dan zit er geen geest in hé. De energie moet er vanaf stralen!

"Ik sta hier al vijftig jaar elke week op de markt. We zijn de derde generatie marktkramers. Dit is mijn passie, ik heb hier nooit vragen bij gesteld. Toen ik zeventien was, wou ik nooit geen groenten of fruit wou verkopen. Rebelleren, ge kent dat hé. Ik startte ook een zaak in scooters en oude brommers, maar eigenlijk kan je kan maar één zaak goed doen.

"We werken hier met topproducten en onze klanten merken dat. Als we terugkomen uit verlof, zeggen de mensen “ik ben zo blij dat jullie terug zijn”. Daar haal ik echt voldoening uit. Maar ja, niet moeilijk dat ze blijven terugkomen met zo’n gamma, dit vind je nergens anders!"

Elke week krijgt u op vrijdag een nieuw Stadsgezicht te zien via WhatsApp. Voeg De Morgen toe aan uw contacten met het nummer 0474 74 10 25 en stuur ons een WhatsApp-bericht met ANTWERPEN AAN. 

Aya (14)

Aya (14) Beeld Eva Beeusaert

“Engels is mijn lievelingsvak. Misschien wil ik leerkracht Engels worden, of iets met medicijnen, ik ben nog klein en weet het nog niet goed. Alleszins iets waar ik mensen mee kan helpen.

Toen ik twaalf was besliste ik zelf dat ik een hoofddoek wou dragen. Mijn moeder zei: 'Weet je dat wel zeker?' Ik krijg nooit vragen of commentaar op mijn hoofddoek. Hopelijk later ook niet, het zou jammer zijn als dat mij zou tegenhouden om mensen te helpen."

Elder (43)

Elder (43) Beeld Eva Beeusaert

“Ik ben goudsmid in de diamantsector. Ik doe dat al sinds ik dertien jaar ben, iedereen in mijn familie is goudsmid. Het is mijn job, ik heb geen keuze meer om iets anders te doen. Natuurlijk heb ik nog dromen, maar dat betekent dat je weer van nul moet beginnen. Dat is tijdsverlies. Als je twintig bent, staat de wereld helemaal open. Zodra je de veertig bent gepasseerd, is dat anders. Vroeger droomde ik ervan een groot restaurant of een coole discotheek uit te baten, maar daarvoor is het nu te laat.

“In 2001 kwam ik naar België voor mijn toenmalige vrouw. We zijn niet meer samen, misschien waren we niet de juiste mensen voor elkaar. Terug naar Turkije wil ik niet. Turkije is een moslimland en ik ben christen. Dus blijf ik maar hier."

Marcin (37)

Marcin (37) Beeld Eva Beeusaert

"Ik heb geen huis, geen auto. Nu woon ik hier, in het klooster van Antwerpen. Maar om de zes jaar moet ik verhuizen naar een ander klooster. Ik heb enkel mijn boeken, een paar kleren en deze fiets. De drie knopen zijn mijn geloften: leven in armoede, gehoorzaamheid en zuiverheid.

"Zeven jaar geleden verhuisde ik uit Polen. Ik hoor bij een internationale gemeenschap die priesters over de hele wereld verdeelt om de toestand van de Kerk te verbeteren. Hier in België is het erg gesteld met de Kerk. Mag ik dat zeggen? In Polen ontving ik iedere zondag zesduizend mensen in de kerk. Hier zijn het er amper een dertigtal. En de Vlaamse Kapucijzen, waar ik bij woon, zijn hier bijna allemaal bejaard."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden