Woensdag 23/10/2019

Interview

“Mijn vader hoopt vurig dat ik minister word. Hij is het beu me dag in dag uit rond te rijden”

Beeld Koen Bauters

“Ik ben hier niet om te onderhandelen”, laat Kristof Calvo (31) in de aanloop van ons gesprek per sms weten. Geen overbodige boodschap, want we treffen het boegbeeld van Groen in Oostende, en ook daar is zijn partij na de gunstig verlopen gemeenteraadsverkiezingen aan zet. Het is nog maar de vraag of Groen die aardige resultaten wel voldoende verzilvert, maar Calvo twijfelt niet: “Ik ken geen enkele groene die de nieuwe Kris Peeters wil worden.”

Kristof Calvo: "De coalitiegesprekken liggen hier in Oostende een weekje stil, want alle onderhandelaars zitten in het buitenland. Ik kom híér uitwaaien, dat is beter voor mijn ecologische voetafdruk. Ik heb het ontwerp van ons verkiezingsprogramma voor 2019 bij me, maar ik hoop me toch ook wat te ontspannen: daarvoor heb ik seizoen zeven van Suits mee, en de biografie van Herman De Croo." (lacht)

Was u aan verpozing toe?

"Ja. Ik kom moeilijk tot rust, dat is één van mijn werkpunten. En ik heb nog nooit zoveel energie gestoken in een campagne als nu. Ik was niet alleen lijstduwer, maar ook campagneleider: ik zette achter de schermen de lijnen uit en moest veel praktische dingen regelen. Bovendien had ik iets te verliezen, in tegenstelling tot de vorige keer, toen ik nieuw was. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor alle mensen die ik na lang aandringen heb kunnen overtuigen om op de lijst te staan. Als het op een fiasco was uitgedraaid, had ik me verantwoordelijk gevoeld, en dat bezorgde me stress. Ik heb wel zeven keer op mijn knieën gezeten voor Klaas Delrue: 'Doe. Alstublieft. Mee.' (lacht) Hij is gelukkig verkozen."

Eén van de opvallende beelden van de verkiezingsavond was uw enthousiaste aankondiging van Bart Somers. Het had evengoed omgekeerd kunnen zijn.

(gedecideerd) “Néé. Men probeert ons soms uit elkaar te spelen – de ene zegt dat ik niets te zeggen heb, de andere dat Bart Somers naar mij moet luisteren – maar voor mij zegt dat beeld van zondagavond heel veel. In de politiek is het te zeldzaam dat sterke persoonlijkheden voluit samenwerken, maar in weerwil van mijn imago als tafelspringer of tribunespeler vond ik het net plezant om de campagne van Bart Somers op te zetten. Impact is mijn enige obsessie. Toen Caroline Gennez in Mechelen kwam wonen, was haar belangrijkste punt: ik wil burgemeester worden. Als ik dat ook had gedaan, hadden wij in Mechelen nooit zo veel kunnen realiseren."

Maar Groen heeft dertien zetels en Open Vld tien, dus dicteert de electorale logica dat uw partij de burgemeester levert. Heeft u dan niet getwijfeld om de sjerp te claimen?

“Geen halve seconde: Bart is nu de best denkbare burgemeester. Ik ben trots op de stappen die we met Groen hebben gezet – toen ik hier kwam wonen, hadden we twee verkozenen – maar ik ben erg gehecht aan de samenwerking. Wij zijn anders dan klassieke kartels: Bart en ik zijn uiteraard allebei met onze eigen partij bezig, maar we zijn ook echte stadslijsters. Voor de verkiezingen vroegen journalisten mij: 'Waarom komen jullie niet apart op? De debatten zouden veel interessanter zijn.' Ik zou inderdaad veel meer airplay gekregen hebben, maar het was een slecht idee voor Mechelen."

Dat zelfs ú bereid bent om uw ego opzij te zetten, is dat het bewijs dat er goed bestuurd wordt in Mechelen?

(lacht) "Of misschien is mijn ego gewoon minder groot dan jij denkt."

 In Gent heeft Groen wel meteen de sjerp opgeëist.

“Het Gentse kartel heeft dat samen beslist. Bij ons is het niet aan de orde.

"Ik ben wel blij met mijn persoonlijke resultaat: het tweede hoogste aantal stemmen in de stad, vanop de laatste plaats. De week voor de verkiezingen zat ik bij mijn kapper: 'Gij komt toch alleen maar op om de lijst te steunen? Ge gaat toch niet zetelen?' Ik schrok, want ik zag mijn rol veel actiever. Een eerste paniekaanval. En toen we folders gingen bussen – zo'n activiteit waarvoor je je lief, vrienden en familie optrommelt – zei de dochter van Tom Kestens: 'Plaats 30 is al erg, papa, maar minder erg dan Kristof: die staat helemaal laatst.' En dan, lachend: 'Wie stemt nu voor de laatste?' Tweede paniekaanval. Maar goed: ik ben nu dubbel blij."

 De kiezer heeft u geroepen, maar toch wordt u geen schepen.

“Nee, bij Groen mag je een schepenambt niet combineren met een parlementair mandaat. Maar ik vind het wel een moeilijke keuze. De lokale politiek trekt me aan en Mechelen in het bijzonder, want het is een wereldse stad, maar wel behapbaar en op mensenmaat."

 In De zevende dag liet u de deur op een kier: 'Ik word voorlopig geen schepen.' Sluimert daar enig opportunisme?

“Ik ga mijn parlementair mandaat uitdoen, en dan zien we wel. Ik sluit niet uit dat ik later naar Mechelen uitwijk, maar je kunt ook zonder schepen te zijn veel doen voor je stad."

Bart Somers combineert zijn mandaat in het Vlaams Parlement wel met zijn burgemeesterschap. Zijn partijgenoot Vincent Stuer zei op de radio dat dat eigenlijk bedrog is.

“Vincent is terecht tegen cumul, maar sommige mensen hebben meer energie dan anderen."

Maar een dag telt voor iedereen evenveel uren.

“Er zijn ook nog efficiëntie en rendement, maar ik denk dat het inderdaad gezond is om te kiezen. Er is wel een verschil met Bart De Wever: hij doet vanuit Antwerpen aan nationale politiek, terwijl Bart Somers in Brussel voor Mechelen werkt."

Woordbreuk

Uw partij deed het heel goed op 14 oktober. Als we de uitslagen van de provincies bij elkaar tellen, landt Groen op 13,2 procent.

"Was het zelfs niet nog iets meer? Het was in elk geval beter dan de laatste peiling: niet onbelangrijk, want men zegt altijd dat wij het op verkiezingsdag slechter doen dan de peilingen. 14 oktober was een doorbraak."

Als je het zwart op wit ziet staan, lijkt 13,2 procent toch ook weer niet zó veel. Kun je dan wel spreken van een doorbraak?

“Het is nog niet genoeg, maar deze verkiezingen en die van volgend jaar moeten voor ons zijn wat 2009 was voor de N-VA."

U ziet dit als opstapje? Naar een geweldige sprong richting 35 procent?

“In 2009 haalde de N-VA ook 13 à 14 procent. Daarmee onthul ik een klein beetje onze ambitie op lange termijn. Maar je kunt zo'n sprong niet in één keer maken, dat zou niet duurzaam zijn."

Ik wil de pret niet bederven, maar ondanks de hoge percentages en een groot aantal gemeenteraadsleden moet u het voorlopig met een burgemeester minder stellen dan in 2012: één in plaats van twee. De teneur is dat Groen zich nog te gemakkelijk laat inpakken bij onderhandelingen.

“We zijn er nog lang niet, maar we zitten al in fors meer meerderheden dan in 2012. Maar we zijn niet opportunistisch. Op sommige plekken vallen we uit de coalitie omdat onze mensen vasthouden aan hun inhoudelijke programma."

In Kruibeke is Jos Stassen uit het gemeentehuis geknikkerd door een anticoalitie. De zoete wraak van Antoine Denert van de N-VA, tegen wie Jos Stassen vorige keer een anticoalitie vormde.

“Dat verhaal is wrang, het gaat over mensen die tot drie keer toe Jos de hand hebben geschud, en zegden – terwijl ze hem in de ogen keken: 'We doen het samen.' Als ze het dan na de verkiezingen zonder hem doen, kun je daar niets tegen beginnen.”

Ook in Vilvoorde liep het fout: Hans Bonte gooide kartelpartner Groen in extremis overboord.

“Ik zat naar De zevende dag te kijken, toen Bonte plots de behoefte voelde om Bart Somers en mij tegen elkaar op te zetten. Vervolgens noemde hij Groen een koekoeksjong, dat ten koste van zijn partij groot was geworden. Toen dacht ik: 'Hier klopt iets niet.' Die nacht lagen we eraf."

Bonte ergerde zich naar verluidt aan het gebrek aan ervaring van de lokale mandatarissen, die voor elke beslissing een hulplijn uit Brussel inriepen.

“Onzin. Waarom hebben Open Vld en de N-VA dan samen met ons gezegd: 'Vilvoorde verdient beter dan dit'? In 2012 heeft Bonte de CD&V er op het laatste moment uitgegooid, nadat ze een handtekening hadden gezet om hem burgemeester te maken. Nu waren wij de dupe. Intussen hebben de partijen elkaar weer gevonden. Het had veel eleganter gekund, maar het resultaat blijft hetzelfde: Vilvoorde krijgt een groen bestuur. Het is een mooi voorbeeld van hoe wij werken: we laten ons niet doen, maar we vervallen ook niet in rancune. Maar ik geef toe dat wij anders omspringen met het mandaat van de kiezer dan anderen."

Beeld Koen Bauters

Naïever?

“Assertiever. En meer op basis van de inhoud.

"Het is fascinerend wat er allemaal gebeurt tijdens de nacht na de gemeenteraadsverkiezingen, maar niet gezond hoe snel er soms geschakeld wordt. In de nationale politiek heb je na de verkiezingen een rustpauze, men laat alles even bezinken. Lokaal wordt de wereld op twee uur tijd op z'n kop gezet. Lijsten worden opgesplitst, de messen vliegen heen en weer. Meer dan andere partijen legt Groen tijdens die nacht inhoudelijke vragen op tafel: sommige partijen worden dan nerveus, omdat we niet gewoon zwijgen, in ruil voor de sjerp. In die zin zijn wij anders."

Waarom nam u dan in Vilvoorde geen genoegen met een bestuursakkoord met voldoende groene accenten? Daar wilde u wél per se de sjerp.

“Omdat wij in onze terechte onbescheidenheid vinden dat je een groene bestuurder nodig hebt om dat akkoord uit te voeren. Je moet elke dag de stad mee vorm kunnen geven. Wat daar gebeurd is, toont dat je mee in de cockpit moet zitten (lachje). Uiteraard volgen we zulke onderhandelingen op met de nationale partijleiding. Ik ben niet objectief, maar ik heb het op veel plekken gezien: samen met de N-VA zijn wij de best georganiseerde partij."

Hier in Oostende publiceerde Groen-kopstuk Wouter De Vriendt voor de verkiezingen een open brief: 'Als progressieve, open, dynamische partij staat Groen ideologisch het verst van de N-VA. Met de N-VA Oostende kunnen wij ons programma niet uitvoeren. We zijn dus formeel en herhalen: Groen sluit elke mogelijke coalitie met N-VA uit.' Intussen is hij aan het onderhandelen met de N-VA.

“Ja. (denkt na) Het moet nog blijken of die coalitie er komt, maar ik ken Wouter goed: het is een heel moeilijke beslissing geweest. Ik heb zelf gezien hoe hij twee weken als een beest gewerkt heeft om paars-groen mogelijk te maken. Hij heeft meer moeite gedaan dan de socialisten, die nog altijd niet over de lippen krijgen dat er iets moet veranderen. Het is niet gelukt.”

Dan kun je zeggen, de open brief indachtig: los het op zonder ons.

“De vraag is of Oostende daar beter van wordt. Wouter is uit zijn comfortzone getreden."

Maar hij pleegt woordbreuk.

“Hij heeft in eerste instantie gehandeld naar die belofte, maar dat leverde niets op. Johan Vande Lanotte heeft zélf de eerste steen gelegd van de coalitie die nu op tafel ligt. In 2012 heeft hij zonder één telefoon naar ons Groen overboord gekieperd en een coalitie van de verliezers gemaakt. Hij heeft de vernieuwing van Oostende zes jaar uitgesteld, en zo zijn eigen nederlaag besteld.

"Ik ben een kind van paars-groen, ik schreef brieven naar ministers uit die regering. Wouter heeft ook een paars-groene inborst, maar we gaan geen toestemming vragen aan Johan Vande Lanotte om ons programma te mogen uitvoeren."

Smartelijke scène

Nog eens terug naar Antwerpen: Joël De Ceulaer noemde de strategie van Groen daar amateuristisch.

(leunt glunderend achterover) “Ah, het comfort van de analist. Ik respecteer ieders rol, maar ik heb de laatste tijd veel makkelijke analyses van slimme mensen gelezen. Dat doet me eraan denken dat ik Noël Slangen nog een sms moet sturen. Ik had Bart De Wever – na zijn plotse aandrang om te verbinden – vergeleken met een jager die plots vegetariër wordt. Daarop schreef Slangen dat wij vegetariërs lijken die het slachthuis willen leiden. Dat vond ik goed gevonden. Maar wij zullen nooit een partij als alle andere worden."

In Antwerpen is de consensus dat u zich heeft laten vloeren door Bart De Wever. Door jullie de hand te reiken, heeft hij de bal in jullie kamp gelegd. Iedereen kijkt nu naar Groen: doen ze mee of niet?

“De bal ligt in zíjn kamp.”

Uiteindelijk zullen jullie kleur moeten bekennen.

“Uiteraard, maar dat zullen we doen op basis van een inhoudelijk voorstel, niet op basis van een smartelijke scène uit Jambers. Is het vergezocht om te twijfelen aan de capaciteiten van bruggenbouwer De Wever?"

'Oscarwaardig', noemde u zijn acteerprestatie in Jambers, waar hij te kennen gaf dat hij de oorlog met links zo moe was.

“Als het in één take is opgenomen: (applaudisseert). Net niet in de camera kijkend: 'U mag twijfelen aan de authenticiteit, maar ik ga het toch proberen.' (lacht) En als hij het écht meent, moet hij naar zichzelf kijken: als burgemeester ben je vredesofficier bij uitstek. Maar hij heeft zelfs zijn eigen coalitiepartners vernederd, zes jaar lang. En federaal doet hij hetzelfde: als je de coalitie wilt verderzetten, moet je meer empathie tonen voor de moeilijkheden van de MR. Maar dat boeit hem niet. Ik ga hem niet karakterieel ongeschikt noemen, zoals Philippe De Backer deed, maar hij heeft nog veel werk."

Wij hebben in Mechelen zes jaar in een coalitie gezeten met de N-VA, maar dat heeft me nooit tegengehouden om scherp oppositie te voeren tegen N-VA-ministers. Beeld Koen BautersKoen Bauters

Wat zou voor uw partij het voordeel kunnen zijn van samen besturen met de N-VA?

(aarzelt) "We hebben zowel voor als na de verkiezingen gezegd: de verschillen zijn moeilijk overbrugbaar. Een bestuursdeelname zonder een akkoord waar wij achter kunnen staan, heeft geen voordelen."

Dat is vaag. Tom Lanoye zei in De Tijd: ga ervoor.

“De bocht van Lanoye is nog scherper dan die van De Wever. Voor de verkiezingen zei Lanoye dat hij niet voor Groen ging stemmen omdat hij vreesde dat we in zee zouden gaan met De Wever. Nu vindt hij dat Groen moet meebesturen. Dat is euhm… speciaal."

Door mee te besturen kunt u de Antwerpenaar een groener beleid garanderen.

“Op dat vlak ben ik optimistisch. Ik denk dat De Wever beseft dat een aantal thema's – verkeersveiligheid, schone lucht – sowieso niet meer van de agenda zullen verdwijnen. Hij snapt dat al die ouders die aan de schoolpoort staan te protesteren niet ineens hun staart zullen intrekken. Alleen jammer dat hij klaagde dat hij niet kon toveren, toen Greenpeace bekendmaakte dat de luchtkwaliteit nergens zo slecht is als in Antwerpen. Dan denk ik: 'Mja, even op de tanden bijten, Bart, volhouden.'

"Maar voor een progressief bestuur is het sociale minstens even belangrijk als het klimaat. Klassiek links heeft de vraag losgelaten: 'Welke rijkdom is verdiend?' Wij gaan die fout niet maken. Ik herlees elke zes maanden het boekje van Rutger Bregman en Jesse Frederik: 'Waarom vuilnismannen meer verdienen dan bankiers'. Die vraag is voor de linkerzijde nog belangrijker dan de vraag: 'Hoeveel willen we herverdelen?' De sociale kwestie moet opnieuw scherp geformuleerd worden. Ongelijkheid ontwricht onze gemeenschap. Wanneer mensen geen betaalbare woning vinden, bang zijn voor hun pensioen of gediscrimineerd worden, wordt elke nieuwkomer een concurrent, een vijand zelfs. Precies in die sociale kwestie staan we het verst van de N-VA."

De verschillen tussen Groen en de N-VA zijn helder, maar er zijn ook gelijkenissen. Beide zijn geen klassieke partijen, en zijn buiten de zuilen ontstaan als one-issuepartij.

"Nu doe je zowel de Volksunie als Agalev oneer aan. Maar onze ongebondenheid was voor mij een belangrijk argument om voor onze partij te kiezen. Het verschil met de N-VA is dat wij geen strijd voeren tegen het middenveld en de georganiseerde solidariteit. In 2009 voelde ik me nog enigszins verwant met de N-VA, maar die partij is de laatste tien jaar erg veranderd. In 2009 trokken ze naar de verkiezingen met plannen voor een Vlaams energiebedrijf, een Vlaamse hospitalisatieverzekering en een Vlaamse kindpremie. Eigenlijk was dat een soort PS-programma: méér staat. (lacht) Toen was de N-VA nog een partij van volksnationalisten, met linkse en rechtse stemmen. Maar de meer linkse stemmen zijn in de verdrukking geraakt, ook in Mechelen zijn ze naar de uitgang gedragen. Ze moesten 'Antwerps' worden van de nationale leiding."

Beeld Koen Bauters

De Duitse verkiezingen tonen dat er overlap tussen beide partijen bestaat. In Beieren heeft de conservatieve CSU 180.000 kiezers aan de groenen verloren.

(wuift) "De verschillen zijn groot genoeg, ik voel de nood niet om ze nog uit te vergroten. De gemeenschappelijke grond, een paar vierkante meter, wil ik wél graag uitvergroten: wij gaan samen de provincie Oost-Vlaanderen besturen. Wat ons daar bindt, is de wil om de provincies af te schaffen en de nood aan politieke vernieuwing in het post-Versnick-tijdperk.”

Als Groen aarzelt om met De Wever in zee te gaan, heeft dat natuurlijk ook met de verkiezingen van volgend jaar te maken. U noemde De Wever herhaaldelijk de echte premier van het land. Kun je geloofwaardig federaal oppositie voeren tegen hem als je zij aan zij zit in het Antwerpse college?

“In een complex land als België moet je de verschillen tussen de beleidsniveaus respecteren. Wij hebben in Mechelen zes jaar in een coalitie gezeten met de N-VA, maar dat heeft me nooit tegengehouden om in de Kamer scherp oppositie te voeren tegen N-VA-ministers."

In een Humo-interview uit 2015 zei u: 'Ik heb compassie met Charles Michel.' Nog altijd?

“Het is moeilijk om premier te zijn van deze regering. Ze zijn het eens geraakt over de F-35, maar over Arco, hogere uitkeringen, een eerlijke bijdrage van de hoogste vermogens en de kernuitstap hebben ze nooit een akkoord gevonden.”

Heeft de premier zich een sterk leider getoond?

“Hij heeft kansen laten liggen. Het nationaal investeringspact is één van de grootste teleurstellingen van het afgelopen jaar. Hij heeft het werk uitbesteed aan een groep bedrijfsleiders, het is geen politiek project geworden. Hij heeft ons eens uitgenodigd op zijn kabinet, en wij hebben toen gezegd: 'Wij zijn je bondgenoten, want wij willen het land bijeenhouden, een stevig pact, en jij bent hopeloos op zoek naar projecten om je leiderschap te vergroten.' Verhofstadt of Dehaene zouden zo'n kans niet laten liggen hebben."

Intussen roept hij bij elke beslissing, hoe klein ook: historisch! Dat begint op de lachspieren te werken.

“De beslissing over de F-35's zal een historische miskleun blijken."

Minister van Sport

Nog eens terug naar dat Humo-interview uit de lente van 2015: scheurtjes in het beton van kernreactoren, kerncentrales stilgelegd, schrik voor een black-out, Electrabel organiseert schaarste. Het lijkt wel de herfst van 2018.

“Ik vind het energiedossier nog altijd één van de boeiendste, omdat het zoveel gevolgen heeft. Voor het milieu, maar evengoed voor het sociale en economische weefsel. Maar soms word ik het beu. Omdat er zo veel mogelijk is en er niets gebeurt. Dat frustreert me."

Het toont ook dat uw oppositie, hoe mediageniek en virulent ook, weinig zoden aan de dijk zet.

“Daar ben ik het niet mee eens. Zo onbescheiden wil ik wel zijn: we hebben het debat drastisch verschoven. De onderzoeken naar de scheurtjes en het betonrot zijn het product van ons parlementair werk. Wij hebben dat bovengespit."

Veel concreets is er niet uit voortgevloeid. Het risico op black-outs is nog altijd reëel en de facturen blijven stijgen.

“Dat heeft deze regering wél gerealiseerd: zij heeft de factuur verhoogd, met een vingerknip. Wanneer het de mensen pijn doet, kan deze regering beslissen, anders niet."

Hoe zal de geschiedenis over de regering-Michel oordelen?

“Ik zal iets positiefs zeggen: deze regering heeft aangetoond dat je geen meerderheid nodig hebt in de twee taalgebieden. (lacht) Daar wil ik ze voor bedanken, want dat biedt mogelijkheden voor de formatie in 2019. De N-VA zal geen meerderheid aan Vlaamse kant meer kunnen vragen."

U kijkt uit naar de verkiezingen van 2019, zei u.

“Ik hoop dat ik in de campagne een belangrijke rol kan spelen voor Groen. De oefening is nog niet gemaakt, maar we hebben veel ambitie: ik wil er mee mijn schouders onder zetten. Je mag geen te grote conclusies trekken uit lokale verkiezingen, maar op basis van de uitslagen van de provincies kun je wel even rekenen: welke Kamer zouden de verkiezingen van oktober hebben opgeleverd? Een interessante vaststelling: Ecolo-Groen zou de grootste fractie zijn."

Dan bent u aan zet.

“Het toont dat de groene familie een sleutelrol kan spelen: tijdens de campagne als uitdager van het N-VA-model, maar ook erna, als er een meerderheid gevormd moet worden. Ik heb het niet alleen over de cijfers. Je weet nu al hoe de PS en de N-VA campagne zullen voeren. Elio Di Rupo zal zeggen: 'Stem voor mij, anders valt het land uiteen.' Bart De Wever zal zeggen: 'Stem voor mij, want Wallonië wordt nog linkser, confederalisme is de oplossing.' In campagnetijd zijn de PS en de N-VA elkaars beste vrienden. Maar als je het land op de sporen wilt zetten, heb je een brug nodig. En dat zijn wij: een brug, en geen kleintje."

Eerst nog de verkiezingen winnen.

“Op basis van de huidige uitslagen zijn we de grootste fractie, misschien worden we volgend jaar zelfs de grootste politieke familie. Onze thema's zullen ongetwijfeld nog belangrijker worden en we zullen onze sociale standpunten blijven opdringen aan de rechterzijde. Ik ben ervan overtuigd dat Vlaanderen ook op dat vlak links is: de Vlaming wil een eerlijkere bijdrage van de grootste vermogens."

En dan voor het eerst in 15 jaar mee in de regering?

“Dat is geen doel op zich. Wij doen niet aan politiek om een chauffeur te hebben, al zou dat voor mezelf wel handig zijn. Ik heb nog altijd geen rijbewijs, een chauffeur zou mijn leven een pak gemakkelijker maken. (lacht) Mijn vader hoopt vurig dat ik minister word, want hij is het beu dat hij me dag in dag uit naar elke uithoek van het land moet voeren: 'Moet ik voor een boekvoorstelling voor dertig man écht naar Veurne rijden?' Maar uiteindelijk haalt de vaderliefde altijd de bovenhand."

U maakt me niet wijs dat u niet op een ministerschap hoopt.

“Toen ik 12 was, was dat mijn droom. Maar ondertussen weet ik dat je niet alleen vanuit de meerderheid impact kunt hebben, en dat is onze ambitie: impact hebben. Onze ideeën hebben nog nooit zo'n groot draagvlak gehad. Europa publiceerde gisteren nog een document over de mobiliteit van de toekomst: eigenlijk zouden we auteursrechten moeten factureren. De belangrijkste conclusie na deze verkiezingen: met progressieve ideeën kun je verkiezingen winnen. Het circulatieplan in Gent heeft Groen geen windeieren gelegd. Onze positieve kijk op diversiteit in Mechelen is ons niet aangerekend, integendeel."

Van welke bevoegdheid droomde u als 12-jarige?

"Sport, hè. Daar kun je veel meer mee doen dan nu gebeurt. Het maatschappelijk potentieel van sport is grenzeloos. Als ik op de Mechelse pleintjes ga voetballen, word ik heel gelukkig."

Wilt u niet liever minister van Energie worden? Dan moet de CEO van Electrabel echt rekening met u houden.

“Die titel is echt geen obsessie. Het hangt ervan af: met welk mandaat en met welk programma? Ik ken geen enkele groene die ervan droomt om de nieuwe Kris Peeters te worden, en in een regering te zitten waar je niks te zeggen hebt, nougatbollen. Maar als men ons roept om het land om te gooien en eens flink aan de boom te schudden: graag."

© Humo

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234