Maandag 20/05/2019

Michael Freilich

Michael Freilich (N-VA): “Als ik verkozen word, schaf ik het gelijkekansencentrum af”

Beeld Saskia Vanderstichele

Als de Joodse gemeenschap in het nieuws komt, is Michael Freilich nooit ver weg met tekst en uitleg. Sinds 2007 deed hij dat als hoofdredacteur van het tijdschrift Joods Actueel, maar begin dit jaar nam hij ontslag om bij de federale verkiezingen van 2019 op te komen voor de N-VA. Hij krijgt de vijfde plaats op de Kamerlijst. Een controversiële stap van een woordvoerder tegen wil en dank: “Het is ongelooflijk hoeveel moslims me zeggen dat ze op mij gaan stemmen.”

Opkomen voor de N‑VA: méér ingeburgerd kun je in Vlaanderen moeilijk zijn. De roots van Michael Freilich (38) liggen dan wel elders, maar zijn familiegeschiedenis leunt dichter aan bij de Vlaamse beweging dan je zou denken. 

U noemt uw grootvader, die de voorloper van Joods Actueel oprichtte, 'een fiere flamingant'. Dat moet u eens uitleggen. Hij was een Joodse immigrant die ternauwernood aan de deportatie ontsnapte: het flamingantisme is hem niet zo welgezind geweest.

“Mijn grootvader Louis Davids was van Hongaarse afkomst. Hij kwam als kind in Antwerpen terecht. Tijdens de Tweede Wereldoorlog moest mijn familie onderduiken in Brussel, maar mijn grootvader, toen 14, nam stiekem de trein naar Antwerpen om te zien wat er van hun huis was geworden. Daar zag de buurvrouw hem, ze liep meteen naar de Gestapo om hem te verklikken.”

Door die collaborerende buurvrouw werd hij richting Auschwitz gestuurd. Met de zegen van oorlogsburgemeester Leo Delwaide. De heisa rond het Delwaidedok laat u vast niet koud.

“Inderdaad, dat er een nieuwe naam komt, kan ik alleen maar toejuichen.

“Mijn grootvader had het geluk dat iemand hem inpeperde: 'Jongen, als je nu niet ontsnapt, kom je nooit meer terug.' En dat hij op de laatste transporttrein met personenwagons zat, nadien waren het gewoon beestenwagons. Midden in de nacht wrong hij zich door het raam van het toilet en sprong hij van de rijdende trein. Hij hield er een dubbele armbreuk aan over, maar het heeft hem gered.

“In de verte zag hij licht. Gelukkig kwam hij niet bij nazisympathisanten terecht. Ze hebben hem geholpen en verzorgd. Tot het einde van de oorlog leefde hij ondergedoken in een weeshuis van de katholieke kerk in de Ardennen. Toen we als jonge kindjes bij hem op schoot zaten, zong hij misverzen voor, in het Latijn: dat vonden wij heel fascinerend.”

Hij werd in feite gered door de katholieke kerk.

“Ja, dat heeft hem gesterkt in het idee om samenleven te promoten tussen joden en katholieken. Daarom heeft hij het Belgisch-Israëlitisch Weekblad opgericht, en ijverde hij voor een goede kennis van het Nederlands – in Joodse middens werd toen vaak Frans gesproken. Tot zijn 80ste werkte hij als hoofdredacteur van zijn krant. Nadien heb ik het overgenomen en hebben we er een modern magazine van gemaakt. Hij bleef actief als erevoorzitter van Joods Actueel. Tot zijn overlijden schreef hij maandelijks een column. Hij was heel fier dat we zijn levenswerk hebben voortgezet. De dag dat mijn kandidatuur werd aangekondigd door Bart De Wever en Jan Jambon, was de verjaardag van het overlijden van mijn grootvader. Ik ben ervan overtuigd dat hij mee naar die persconferentie keek met een glimlach op zijn gezicht.”

Kunt u als gelovige jood ook seculier zijn?

“Ik noem mezelf modern-orthodox: ik sta met één been in beide gemeenschappen. Ik zonder me niet af van de wereld zoals de ultraorthodoxen. Begrijp me niet verkeerd: ik heb daar geen kritiek op, maar ik leef met mijn gezin op een andere manier. Wij kijken tv, we lezen de krant en gaan naar de bioscoop, zoals de gewone Vlaming, en ik kan meespreken over de Vlaamse cultuur. Anderzijds respecteer ik de koosjerwetten en eet ik geen varkensvlees.”

Dit jaar is het verbod op onverdoofd slachten ingegaan, het werk van N‑VA-minister Ben Weyts. Hoe staat u daartegenover?

“Ik ben ervan overtuigd dat de manier waarop de Joodse gemeenschap slacht diervriendelijk is, en ik denk dat wij collateral damage zijn geweest van de grote instroom van moslims in Europa. Joodse slachters moeten een opleiding van zeven jaar volgen, net om ervoor te zorgen dat het dier geen pijn lijdt. Maar bij het islamitische offerfeest worden schapen geslacht door mensen die daar geen ervaring mee hebben. Het is alsof je mij nu een mes in de handen zou duwen: ik zou meer in paniek raken dan het dier, denk ik (lacht). Ik heb tegen mijn moslimvrienden gezegd dat ze eigenlijk halal moeten slachten op koosjere wijze.

“Ik heb altijd gevonden dat de Joodse gemeenschap haar traditie zou moeten kunnen voortzetten. Maar goed, vandaag is er een wet, en ik leg me neer bij de democratische meerderheid. De Joodse gemeenschap zal die wet ook respecteren, en bijvoorbeeld niet clandestien gaan slachten.”

Beeld Saskia Vanderstichele

Eerder zei u dat die regel neerkomt op het wegpesten van de Joden, dat ze het gevoel krijgen dat ze in hun rechten worden beperkt.

“Daarom vind ik dat de overheid ook andere maatregelen moet nemen. Als het echt om dierenwelzijn gaat, pak dan ook de jacht aan! Een dier neerschieten en dan de honden eropaf sturen om het af te maken, dat is toch niet diervriendelijk? Als de overheid de jacht zou beperken of verbieden, zouden de Joden zich niet zo geviseerd voelen.”

Is er te weinig communicatie met de Joodse gemeenschap?

“Ja, ik denk dat ons standpunt toen niet goed vertolkt en verdedigd is geweest. Ik heb dat gedaan op journalistiek niveau, maar de mensen die ervoor moeten zorgen dat de Joodse stem in het debat gehoord wordt, hebben dat helaas deels nagelaten.”

Voelt u zich de woordvoerder van de Joden?

“Ik heb altijd gezegd dat ik dat absoluut niet was. In het begin werd ik op het nieuws zo aangekondigd. Dan belde ik naar de redactie: noem me liever hoofdredacteur, of commentator.

“Men heeft van mij een woordvoerder gemáákt, louter en alleen omdat anderen nooit iets durfden te zeggen op antenne. Of, als er gebeld werd om een reactie op een prangend actuele kwestie: 'We gaan volgende donderdag overleggen, en dan laten we jullie iets weten.' Nu, als hoofdredacteur van een publicatie die al zestig jaar bestaat, heb ik wel degelijk voeling met de basis. Dus ook al ben ik officieel geen vertegenwoordiger, wees er maar zeker van dat heel veel mensen in de Joodse gemeenschap mijn meningen delen.”

U bent niet de eerste veelbesproken Joodse kandidaat op een Vlaamse lijst. Toen CD&V de ultraorthodoxe Aaron Berger binnenhaalde, onthulde Joods Actueel dat hij weigerde vrouwen de hand te schudden. Door de heisa die volgde, was het snel gedaan met zijn kandidatuur.

“Ik ben altijd een voorstander geweest van Aaron Berger! Ik vond het fantastisch dat een partij als CD&V het aandurfde om zo iemand op de lijst te zetten.

“Lees dat artikel in Joods Actueel: noch in de titel, noch in de ondertitel, noch in de inleiding staat iets over handen schudden. Dat was maar één van de vragen over zijn bijzondere positie als eerste ultraorthodoxe jood op een lijst. Hendrik Bogaert las het en lanceerde een aanval op Kris Peeters via Twitter, in plaats van hem gewoon even op te bellen. Het was vooral een interne CD&V-kwestie.”

Gaan politieke partijen niet opportunistisch om met de Joodse gemeenschap?

“Tja, ze azen op Joodse stemmen. Maar je verbreedt je partij ook door er verschillende mensen bij te halen. Ik heb Aaron Berger trouwens verdedigd op tv. Ik vond het heel spijtig dat hij vanwege die kwestie is opgestapt.”

Extreem Groen

Waarom hebt u voor de N‑VA gekozen?

“De N‑VA past gewoon bij mij. Enkel met hun standpunt over ritueel slachten ben ik het oneens. Een belangrijk punt in het N‑VA-programma is voor mij het verschil tussen mensenrechten en burgerrechten. Mensenrechten heeft iedereen, burgerrechten bouw je op. Een vluchteling die naar België komt, krijgt waar hij als mens recht op heeft: bed, bad en brood. Maar stel dat je hier komt op je 65ste en een pensioen of een leefloon verwacht: dat zijn burgerrechten, en daarvoor moet je bijgedragen hebben aan de samenleving. De N‑VA klaagt aan dat de migratieakkoorden van de 20ste eeuw te weinig rekening hebben gehouden met dat verschil, en daar sta ik volledig achter.”

U staat ook bekend als een koele minnaar van het Marrakech-pact.

“Als land moeten we net als Canada en Australië onze prioriteiten stellen: mensen met gezinnen voorrang geven op 20-jarige Afghanen. Of mensen met competenties – met diploma's die wij hier nodig hebben – naar hier halen, in plaats van economische vluchtelingen.

“Migratie móét anders, en het model van de N-VA past goed bij mij. Extreme partijen zoals de PVDA, Vlaams Belang en Groen spreken me totaal niet aan.”

U vindt Groen een extreme partij?

“Op een aantal punten wel, ja. De positie van Groen over Israël vind ik moreel verwerpelijk. Toen we aan politici vroegen om een boodschap te sturen naar de Joodse gemeenschap ter gelegenheid van de zeventigste verjaardag van de staat Israël, maakten sommigen daarbij een kanttekening over het conflict in het Midden-Oosten, wat ook wel terecht is. Maar bij Groen ging die kanttekening alles overheersen: een eenvoudige felicitatie kregen ze niet over hun lippen.”

Waarom niet?

“Omdat ze hengelen naar het extreemlinkse, anti-Israëlische en extreem-islamistische kiezerspubliek. Ik ben daar voor honderd procent van overtuigd. Maar ik denk dat ze zich vergissen. Het is ongelooflijk hoeveel moslims me aanspreken op straat om te zeggen dat ze op mij gaan stemmen.”

U meent het?

“Ja, moslims en joden hebben veel gemeen. We zijn allebei minderheidsgroepen. Als ik me uitspreek tegen extremisme, dan weten moslims dat daar geen racisme achter zit. Moslims zijn het óók beu dat een kleine minderheid het voor hen verpest. Maar ze zeggen me dat het moeilijk is om hun eigen mensen af te vallen, zelfs wanneer ze het totaal oneens zijn. Er is veel sociale druk, waardoor moslims bang zijn om zich te laten horen. Ze vinden mij de geknipte kandidaat om dat wel te doen, want ze weten dat ik niet tegen de islam op zich ben.”

De kritiek op Israël komt niet alleen van Groen: ook Jean-Marie Dedecker heeft zich scherp uitgelaten over de manier waarop het land met de Palestijnen omgaat. Hij zal als onafhankelijke kandidaat de West-Vlaamse Kamerlijst van uw partij duwen, en hij heeft duidelijk gemaakt dat zijn standpunt niet zal veranderen omdat u op de N‑VA-lijst staat.

“Ach, Jean-Marie heeft vooral een grote mond. Enkele weken geleden verklaarde hij in Joods Actueel dat hij geen probleem heeft met het bestaansrecht van Israël, dat was voor mij een heel belangrijke uitspraak.”

Volgens filosoof Ludo Abicht versterkt uw aansluiting bij de N‑VA het pro-Israëlische karakter van de partij.

“Ik denk dat de N‑VA vooral realistisch is, en er niet voor terugdeinst om de schuld van het conflict in beide kampen te leggen. Dat mis ik bij de andere partijen, die vaak enkel Israël de schuld geven. Dat ook kritische stemmen als Jean-Marie Dedecker, Frieda Brepoels en Jan Peumans lid zijn van N‑VA, toont aan dat de partij breeddenkend is. En dat vind ik niet meer dan normaal: over Israël en Palestina mógen we van mening verschillen. Wie Joods Actueel leest, weet trouwens dat ik óók kritiek heb gegeven op het Israëlische beleid.”

U noemt zichzelf zelfs pro-Palestijns. Is dat niet een beetje cynisch?

“Maar nee, ik ben helemaal vóór een Palestijnse staat! Die moet er komen, alleen niet zoals de Palestijnse leiders dat willen: een staat waar Hamas het voor het zeggen heeft, waar het antisemitisme openlijk wordt gepropageerd op tv, waar Joden niet mogen wonen zoals er nu moslims wonen in Israël.”

'Ik zeg niet dat het altijd fijn is in de Gazastrook, maar als je wegblijft van het grenshek en Hamas is het ook niet bepaald oorlogsgebied’, zei u naar aanleiding van de migratiestromen vanuit Gaza. In 2014 bezocht ik Gaza: er was slechts enkele uren per dag elektriciteit, de Gazanen zitten daar vast, kunnen nergens heen.

“De elektriciteit valt uit door de interne problemen tussen Hamas en Fatah. De levensverwachting in Gaza is hoger dan in sommige Waalse gemeenten. Niemand komt er om van de honger. Gaza is dus niet te vergelijken met een platgebombardeerde Syrische stad.

“Daarmee wil ik zeker niet beweren dat het leven er een pretje is. Ik vind alleen dat we prioriteit moeten geven aan mensen uit oorlogsgebied of mensen die vervolgd worden wegens hun geaardheid.”

U zei dat Joden zich zorgen maken over hun veiligheid door de instroom van Palestijnen in ons land.

“Hier hebben we VTM, de VRT en K3, daar heb je Hamas TV en Jihad Mickey Mouse. De Jodenhaat wordt er met de paplepel ingegeven. Ze hebben het dan niet over Israëli's maar over al-yahud, 'de Joden'. Ze hebben het dus gemunt op álle Joden, op mensen zoals ik. Dan begrijp je toch dat de Joodse gemeenschap bezorgd is?”

Die mensen worden toch gescreend om te zien of er radicalen tussen zitten?

“Uiteraard, maar vergeleken met de veiligheidscultuur in Israël is de Belgische aanpak een lachertje. Als iemand een valse naam opgeeft, hoe goed gaan ze die dan screenen? Toen ik voor Joods Actueel een aantal mensen sprak over hun samenwerking met de veiligheidsdiensten, trok ik vaak grote ogen. Cruciale info belandt soms ergens op een bureau. Zo bleef een rapport over de broers Abdeslam drie maanden in een schuif liggen. In Israël zou zoiets nooit gebeuren. Israël zou Abdeslam al heel snel hebben gedood of gearresteerd.”

Filip en Dolf

In 2016 reisde u samen met Jan Jambon naar Israël om de samenwerking op het vlak van veiligheid te optimaliseren.

“Ik ben meegegaan omdat Joods Actueel was uitgenodigd, als journalist dus. Doordat ik Hebreeuws spreek en in Israël heb gestudeerd, en ik er vaak op vakantie ga, kon ik de minister natuurlijk een en ander bijbrengen. Maar meer moet u daar niet achter zoeken.”

Mede door die reis met Jan Jambon zagen velen uw keuze voor de N‑VA niet als een verrassing. En dan was er ook uw verbeterde relatie met Bart De Wever. In het verleden was u kritisch voor hem, nu zijn jullie dikke vrienden.

“Dat moet toch kunnen? Vaak heb je een clash nodig om mensen dichter bij mekaar te brengen. Ik heb hem hard aangepakt, en dat heeft geleid tot heel wat gesprekken. Hij was toen nog geen burgemeester. Hij was ook niet bezig met de geschiedenis van het Joodse volk. Daar heeft hij zich oprecht in verdiept.”

Hoe dan?

“Door urenlange gesprekken met Herschel Fink, een overlevende van Auschwitz. Dat heeft hem op andere ideeën gebracht.”

Was dat dan nodig?

“Hij had te weinig empathie voor onze gemeenschap omdat hij ze niet kende. Onbekend maakt onbemind. Sindsdien heeft hij stappen gezet om de gevoeligheden te leren kennen. U stelt het voor alsof ik toenadering zocht tot de N‑VA, maar ik denk dat het eerder omgekeerd is: dat de N‑VA dichter bij mij is komen te staan.”

Op welke manier?

“De N‑VA heeft veel gedaan voor de Joodse gemeenschap hier. Na de aanslag op het Joods Museum pleitte Bart De Wever voor soldaten in de Joodse buurt, terwijl Kris Peeters even op de Meir ging flaneren en zei dat hij zich veilig voelde. Bart De Wever was ook de enige politicus die het aandurfde om Israël te feliciteren met de zeventigste verjaardag van de oprichting van de staat.”

Zult u een meerwaarde betekenen in de politiek?

“Absoluut. Vroeger schreef ik vaak dat ik problemen had met het gelijkekansencentrum Unia. Welnu, als ik verkozen geraak en als ik er iets over te zeggen heb, dan schaf ik Unia gewoon af.”

Dat is drastisch.

“Unia bewijst dat de slinger van het hele linkse gedachtegoed te ver is doorgeslagen. Unia heeft campagnes gevoerd tegen discriminatie op basis van leeftijd, geslacht, huidskleur, seksuele geaardheid en handicaps, maar nog nooit tegen antisemitisme. Als het vanuit extreemrechtse hoek komt, zoals destijds met het Vlaams Blok, dan wordt er wel gereageerd. Maar naar anti-joodse gevoelens uit linkse hoek wordt niet gekeken.

“Enkele jaren geleden organiseerde de Joodse gemeenschap een concert in Antwerpen. Op straat stonden twee groepen te protesteren: de PVDA tegen Israël en extreemrechts tegen de Joden. Gezworen vijanden die betogen tegen dezelfde groep, hoe leg je dat uit? Simpel: antisemitisme vind je overal. Les extrêmes se touchent.

“Er werkt ook geen enkele Vlaamse Jood bij Unia. Toen ik directrice Els Keytsman daarop aansprak, antwoordde ze dat ze niet mogen selecteren op basis van geloof, maar twee dagen later sprak ze wel haar steun uit voor de positieve discriminatie van de vrouw. Vrouwen extra jobs geven is een goeie zaak, maar een Jood in dienst nemen bij Unia, dat kan blijkbaar niet.”

Beeld Saskia Vanderstichele

Is het antisemitisme in opmars?

“Ja en neen. Gelukkig blijft het aantal incidenten met fysiek geweld relatief beperkt, met spijtige uitschieters als de aanslag op het Joods Museum. Ik denk ook niet dat het antisemitisme sterk leeft onder de brede bevolking. Maar een deel van de moslimgemeenschap is er wél vatbaar voor, en dat heeft te maken met indoctrinatie, met een aantal imams die heel fanatiek bepaalde ideeën verkondigen. Ik kan in bepaalde wijken in dit land niet openlijk rondlopen met een keppeltje. Vooral in Brussel ben ik bang. Als de kinderen erbij zijn, zeg ik: keppeltje af. En niet alleen Joden moeten er op hun hoede zijn. In Molenbeek gaan twee mannen niet hand in hand rondlopen, hoor, en daar zal een blanke Vlaming geen biertje drinken tijdens de ramadan. Dat is omgekeerd racisme: moet een antiracismeorganisatie daar dan niet tegen optreden? Maar nee, Unia hamert liever op de boodschap dat racisme in het DNA van de Vlaming zit. Terwijl ze selectief blind blijven voor andere vormen.”

Hoe staat u tegenover iemand als Filip Dewinter?

“Dat Filip Dewinter zijn hond Dolf noemt, zegt toch genoeg? In het partijprogramma van Vlaams Belang staan geen antisemitische dingen, maar ik kan je wel zeggen dat er in die partij heel wat gespuis rondloopt met antisemitisch gedachtegoed. Neem Roeland Raes, die als ondervoorzitter open en bloot op de Nederlandse televisie de Holocaust in twijfel trok. Hij is daarvoor veroordeeld wegens negationisme, maar ondanks herhaalde vragen van de Joodse gemeenschap om hem uit de partij te zetten, is hij vandaag nog altijd lid. Vlaams Belang stamt uit het racistische Vlaams Blok, het zijn dezelfde mensen. Al draagt een aap een gouden ring, het is en blijft een lelijk ding. Dat geldt meer dan ooit als je ziet dat ze Dries Van Langenhove binnenhalen.”

Die heeft heel wat aanhang in Vlaanderen.

“Van Langenhove is een jonge Filip Dewinter. Ook hij is een sociopaat, als je ziet hoe hij met een uitgestreken gezicht kan liegen. Dat is een gevaarlijk manneke.”

Vindt u dat echt?

“Ja. Nu heeft hij nog geen macht, maar hij kan de massa goed aanspreken, hij kan mensen dingen laten doen, en hij heeft totaal geen scrupules. Zum kotzen.

In het Canvas-programma Kinderen van de collaboratie noemde professor Jan Tollenaere Joden 'parasieten'. Hij leverde daarop zelf zijn N‑VA-lidkaart in, maar was tot dan wél lid. Is de N‑VA nu vrij van antisemitisme?

“Laat duidelijk zijn dat de N‑VA geen Vlaams Belang-light is. Bart De Wever heeft afstand genomen van de collaboratie. Hij heeft dat de zwartste bladzijde genoemd uit de geschiedenis van de Vlaamse beweging. Hij was zo eerlijk om te zeggen dat zijn eigen grootvader banden had met het VNV (het collaborerende Vlaamsch Nationaal Verbond, red.) en dat hij ook daar afstand van neemt.”

Moet de vrije meningsuiting absoluut zijn? Filosoof Etienne Vermeersch vond dat negationisme moet kunnen.

“Oproepen tot haat en geweld is strafbaar, daar stopt de vrije meningsuiting. Als iemand morgen zegt: 'Jongens, kom op straat en slacht een Jood af’, dan moet die man opgepakt worden.”

Beeld Saskia Vanderstichele

Op zo'n oproep laten negationisten zich niet vaak betrappen: ze verspreiden gewoon hun mening, beweren ze. Heeft Vermeersch dan geen punt?

“Toch wel, maar ik begrijp ook dat de Joodse gemeenschap die de Holocaust heeft meegemaakt, heel blij is met zo'n wet. Als ze er niet was, zou het me niet verbazen als zo'n Dries Van Langenhove openlijk vragen zou stellen bij de Holocaust. Kijk maar naar de VS, daar loopt het vol met Driesjes, David Duke van de Ku Klux Klan is er één van. En als je daarmee een aanhang verzamelt, gaat het snel van kwaad naar erger.”

Tien jaar geleden ontstond er commotie rond de Adolf Hitler-aflevering van het VRT-kookprogramma Plat préféré. Voor u was dat een brug te ver, een kwestie van fatsoen.

“Het is niet omdat je bepaalde dingen mag zeggen, dat je ze ook móét zeggen. Dat zeg ik altijd tegen komieken die grapjes maken over de gaskamers. De Joodse humor is bekend, Joden lachen graag met zichzelf, maar we lachen niet met de Holocaust.”

Hebt u ook begrip voor moslims die vinden dat je niet spot met de profeet Mohammed?

“Ik denk dat de moslimgemeenschap op het vlak van zelfrelativering iets kan leren van de Joden. Je moet het je niet zo aantrekken wanneer mensen lachen met je profeet, of met de symbolen van je geloof. Maar lachen met de Holocaust, dat is van een totaal andere orde: dat gaat over het afslachten van mensen. Daar maak je geen grapjes over, net zoals je geen grapjes maakt over de laatste dagen van An en Eefje. Lach gerust met het feit dat ik een keppeltje draag of dat ik koosjer eet, maar niet met menselijke miserie.”

Live and let live

U zei dat u geen keppeltje zult dragen in het parlement. Een toegeving?

“Nee, dat is geen toegeving. Ik wil niet gezien worden als de vertegenwoordiger van de Joodse gemeenschap. Het is belangrijk om de Vlaming te tonen dat ik óók in het parlement zit voor niet-Joden.”

Bent u voorstander van neutraliteit achter het loket?

“Ja, maar mijn standpunt is genuanceerd. Net zoals het slachten bij de Joodse gemeenschap collateral damage heeft geleden in de strijd rond het islamitische offerfeest, vind ik dat het keppeltje het slachtoffer is geworden van de hoofddoek. Of die een symbool is van onderdrukking van de vrouw? Daar wil ik geen standpunt over innemen. Maar als je vooral een probleem hebt met de hoofddoek, zég dat dan. Noem een kat een kat. Het keppeltje heeft niets te maken met heel die discussie.”

Worden moslims volgens u geviseerd?

“Niet omdat ze moslims zijn, wel omdat een aantal van hun overtuigingen haaks staat op ons samenlevingsmodel. De Joodse gemeenschap heeft een mentaliteit van live and let live, waarbij ze haar visie niet oplegt aan anderen, maar vanuit de moslimcultuur wordt het net aangemoedigd om anderen te bekeren. Dan zie je dat moslims niet-moslims gaan aanspreken op hun gedrag, dat ze eisen dat er geen alcohol wordt gedronken of korte rokken worden gedragen.”

Overdrijft u niet? Hoe vaak is een moslim in een Vlaams café binnengestapt om de tooghangers de les te spellen?

“Nee, ik overdrijf niet. In Engeland is er een aantal wijken die volledig geïslamiseerd zijn, waar je als vrouw niet in een rok kunt rondlopen. Er is een groeiende groep extremisten die hun visie proberen op te leggen. Ik begrijp de angst daarvoor, en de pogingen om door maatregelen als het hoofddoekenverbod de moslims in de moderniteit te trekken.”

Veel Joden hóéven zich niet te integreren: door hun uitgebreide faciliteiten, eigen scholen bijvoorbeeld, kunnen ze zich als groep afzonderen. Dan zijn moslims toch meer bereid tot integratie?

“Er is een verschil tussen integratie en assimilatie. De Joodse gemeenschap is geïntegreerd, maar niet noodzakelijk geassimileerd. Het belangrijkste is dat je de taal goed kent, dat je kunt bijdragen aan de maatschappij en dat je een job hebt. De Joden vallen geen mensen aan, ze zorgen niet voor overlast. Dat is toch het verschil tussen de beide gemeenschappen?”

Wordt u ooit minister?

“Als ik verkozen geraak, word ik misschien één van de eerste praktiserende Joden in het parlement. De kans om dan minister te worden zou ik niet afwijzen. Maar laten we eerst de verkiezingen afwachten, en de coalitievorming.”

Waar ziet u zichzelf over vijf jaar?

“Over vijf jaar is er een volgende legislatuur, en nieuwe verkiezingen. Nu sta ik op de vijfde plaats, ik hoop dat ik dan van de partij een hogere plaats krijg.”

Straks wordt u nog burgemeester van 't Stad.

(lacht) “Dat zei een vriend van me ook al. Je moet ambitie hebben in het leven. Voor een multiculturele stad als Antwerpen zou het wel mooi meegenomen zijn als het een vrouw of man uit een minderheidsgroep wordt: uit de homobeweging, uit de Joodse of islamitische gemeenschap. Rotterdam heeft getoond dat het werkt. En als de kans zich zou voordoen om burgemeester te worden van de mooiste stad van het land, dan zou ik gek zijn als ik die niet zou aangrijpen.”

©Humo

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.