Dinsdag 28/06/2022

FamilieklapMark en Kristina Eyskens

Mark Eyskens en dochter Kristina: ‘Op haar wiegje stond BV. Dat is nu toch wat overdreven, zei ik’

Mark Eyskens en zijn dochter Kristina. 'Als papa thuis was, was hij ook écht aanwezig. We hebben altijd veel gelachen, gebabbeld en gediscussieerd.' Beeld Bob Van Mol
Mark Eyskens en zijn dochter Kristina. 'Als papa thuis was, was hij ook écht aanwezig. We hebben altijd veel gelachen, gebabbeld en gediscussieerd.'Beeld Bob Van Mol

De oudste is 89 en stond als minister en premier decennialang aan het roer van België. De jongste is 44 en schepen voor cd&v in Tervuren. Haar interesse in politiek werd aangewakkerd door lange discussies met de oudste. Mark en Kristina Eyskens, vader en dochter.

Sophie Pycke

MARK

“Kristina is de jongste van vijf kinderen. Ik noemde haar weleens ons knuffelkindje, het nakomertje dat mijn echtgenote gezelschap moest houden wanneer ik van huis was. Toen Kristina geboren werd, zat ik net in een vergadering van de ministerraad onder Leo Tindemans. Ik was een uur te laat in het ziekenhuis in Leuven en ­arriveerde toen de verpleegster het wiegje de kamer binnenrolde. Op dat wiegje stond ‘BV’. ‘Dat is nu toch wat overdreven’, zei ik tegen de verpleegkundige. ‘We zijn hier toch incognito?’ Die vrouw vond mij op slag de grootste idioot ooit, en drie seconden later was ik het met haar eens. ‘BV’ stond voor borstvoeding. De eerste kennismaking met mijn jongste kind had iets vlotter kunnen verlopen, zo vond ook mijn vrouw, die een compenserend cadeautje kreeg voor mijn laattijdigheid.

“Ik ben zestien jaar minister geweest en een kwarteeuw parlementslid. Een hondenleven! Ik was dag en nacht bezig. Ik woonde op slechts 22 kilometer van de Wetstraat, maar was meestal pas na elven thuis. Natuurlijk wrong het dat ik mijn kinderen weinig zag. Ik genoot intens van onze momenten samen, maar onbewust ervoer ik ze toch ook als een manier om tijd in te halen.

“Op warme zomeravonden haalde ik de top­sporter in mezelf naar boven en speelde ik tegen Kristina partijtjes ‘smash’ aan de pingpongtafel achterin de tuin. Tijdens de zomer gingen we op vakantie naar Oostenrijk of Italië, boekten we een hotelletje in de Ardennen als uitvalsbasis voor excursies of gingen we verpozen aan de Belgische kust. Volwaardige strandvakanties heb ik altijd verketterd. Dat vereist wel wat volharding met kinderen in de buurt. (lacht)

“Waar mogelijk probeerde ik de kinderen te betrekken in mijn werk. Ik herinner me hoe ze hielpen met kiescampagne voeren. Campagne voeren was toen nog een aanslag op het leef­milieu: kauwgum, snoep en allerlei prutsen op straat gooien. De kinderen vonden het heerlijk.

“Toen Kristina een politiek engagement wou aangaan, heb ik haar uiteraard aangemoedigd. Maar ik heb haar ook altijd gewezen op de uitdagingen die erbij horen. In mijn tijd was een politicus onderhevig aan kritiek via de geschreven pers en de radio, maar vandaag blijft het bombardement op sociale media non-stop spuien. Die vereiste olifantenhuid wordt almaar dikker.

“Via mijn vader, die vlak na de Tweede Wereldoorlog eerste minister werd en vreselijk moeilijke dossiers moest doorworstelen, heb ik geleerd om kalm te blijven en te relativeren. Zelfs onder waanzinnige druk kon hij het essentiële van het bijkomstige onderscheiden. Kristina heeft die vaardigheid om te relativeren en optimistisch te blijven duidelijk geërfd. Plus, ze slaagt erin om talrijke dingen tegelijkertijd te doen. Ze heeft het talent van een orkestleider.”

Mark: 'Kristina slaagt erin om talrijke dingen tegelijkertijd te doen. Ze heeft het talent van een orkestleider.' Beeld Bob Van Mol
Mark: 'Kristina slaagt erin om talrijke dingen tegelijkertijd te doen. Ze heeft het talent van een orkestleider.'Beeld Bob Van Mol

KRISTINA

“Papa was niet streng voor zijn kinderen, maar wel veeleisend. Hij zal het zelf niet toegeven, maar de lat lag hoog. Als tiener merkte ik daar nog niet zo veel van. Ik was een speelvogel. Ik ging uit en leefde me uit op de tennisbaan. Maar de druk om goede resultaten te behalen, groeide. Het was geen dogma, hij drong zijn ideeën niet op, maar kon op een diplomatische manier toch redelijk dominant zijn. (lacht) Hij moedigde ons aan om voortdurend het beste in onszelf naar boven te halen en grenzen te verleggen.

“Ik ben niet opgegroeid met een afwezige vader, integendeel. Als we een belangrijke keuze moesten maken, was hij er altijd om ons de weg te wijzen. En als hij thuis was, was hij ook écht aanwezig. We hebben altijd veel gelachen, gebabbeld en gediscussieerd. Papa heeft ons niet alleen geleerd om ons eigen idee te vormen, maar ook plezier te maken en zeer veel waarde te hechten aan vrienden en interesses die losstaan van het werk.

“Toen ik trouwde, vroeg ik hem om een ­schilderij te maken dat assorti was met de gordijnen in onze woonkamer. (lacht) Eentje met ­boten, dat is zijn specialiteit. Het symboliseert de reis die mijn man en ik samen afleggen. Hij schildert op een sympathieke manier, met zijn duimen, waardoor je altijd een afdruk in de verf ziet. Zijn schilderijen zijn vaak surrealistisch: het stadhuis van Leuven in een besneeuwd Alpenlandschap.

“Het huwelijk tussen mama en papa houdt al zestig jaar stand. Hij grapt weleens dat huwelijksfederalisme het geheime recept is: gescheiden bevoegdheden. Mijn ouders hebben altijd een oprechte interesse gehad in elkaars leven. Zo blijven ze verwonderd. Toen wij klein waren, was papa’s werkdruk het hoogst, en had hij de stabiliteit van zijn gezin nodig om vol te houden. ‘Als het thuisfront knakt, kan geen politicus standhouden’, zegt hij wel eens. Toen wij uit huis waren en mama heel uitzonderlijk uit roulement was door een knieoperatie, probeerden we een ‘opvangrotatiesysteem’ op poten te zetten. We nodigden hem uit om te komen eten of we kwamen met schoteltjes eten aandraven. Maar dan zagen we hem nog altijd niet. Hij had eindelijk zijn middernachtvergunning. (lacht)

“Mijn vader heeft periodes gehad waarin hij het zeer zwaar had. Zoals de tijd dat hij eerste minister was, al heb ik dat niet bewust meegemaakt, ik was slechts vier. Of toen zijn moeder stierf en de politiek hem verhinderd had te waken aan haar sterfbed. Maar hij is een meester in relativeren. Best wel bewonderenswaardig. Hij probeert de dingen altijd in een context te plaatsen, hoe lastig het leven zich ook toont. Hij zoekt altijd een uitleg.

“Ik zal nooit op eenzelfde manier aan politiek doen als mijn vader, maar als het moeilijk gaat, denk ik aan zijn relativeringsvermogen: ‘Ik doe mijn best en probeer goed te doen voor zo veel mogelijk mensen.’ Met die mindset kan je wel wat klappen verdragen.”

Gekke gewoontes

Mark over zijn dochter: “Stiptheid kan beter. Vaak vertrekt Kristina pas op het moment dat ze ergens moet zijn.”

Kristina over haar vader: “Zonder das voelt mijn vader zich naakt. Zijn collectie is omvangrijk. Als er eentje versleten is, maakt hij er een pochetje van.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234