Drifters

Deze twintiger wil Vlaanderen wakker schudden

Drifter #2: Nozizwe Dube, voorzitster van de Vlaamse Jeugdraad en vurig voorvechtster van gelijkheid

Drifters is een nieuwe reeks op demorgen.be. Maandelijks laten we een twintiger aan het woord die naarstig aan zijn of haar droom voorttimmert, maar ook met twijfels wordt geconfronteerd. Drifter #2: Nozizwe Dube (21), voorzitster van de Vlaamse Jeugdraad en vurig voorvechtster van gelijkheid.

"Natuurlijk heb ik een heilige schrik om geen job te vinden. Op de arbeidsmarkt zal ik dubbel zo hard moeten knokken als een blanke Vlaming."

Nozizwe Dube is afkomstig uit Zimbabwe. Op haar veertiende is ze dankzij het Rode Kruis naar België kunnen verhuizen. Haar moeder Bridget, een politiek vluchtelinge van het autoritaire Mugabe-regime, achterna. Nozizwe studeert rechten en is voorzitster van de Vlaamse Jeugdraad. Niet slecht voor iemand die pas zeven jaar in Vlaanderen woont.

De toekomst lijkt Nozizwe toe te lachen, maar zelf voelt ze dat niet zo aan: "In Vlaanderen worden migranten gedwongen om vechters te zijn. Mijn mama heeft met glans een studie optiektechnieken afgerond, maar een job heeft ze met dat diploma niet gevonden. Telkens kreeg ze te horen dat haar huidskleur bepaalde klanten zou afschrikken. Na een maandenlange, tevergeefse zoektocht besloot ze om opnieuw te gaan studeren, verpleegkunde dit keer. Hopelijk vindt ze nu wel een baan."

Haar moeder constant het deksel op de neus zien krijgen is voor Nozizwe heftig geweest. Bridget is niet enkel haar mama, maar door alles wat ze samen hebben meegemaakt ook haar hartsvriendin. "Ook al maakt haar nieuwe studie haar gelukkig, het maakt me boos dat ze zo hard moet knokken. Blanke Vlamingen zijn zich te weinig bewust van hun white privilege (de idee dat blanke mensen privileges genieten die anderen puur vanwege hun uiterlijk worden ontzegd, fvd). Als de onrechtvaardigheid van de Vlaamse samenleving me even te veel wordt, las ik een rustperiode in. Afstand nemen om te kijken wat er wel goed loopt in mijn leven, hoe ik bijvoorbeeld in geen tijd het Nederlands onder de knie heb gekregen. Dan denk ik: verdorie, niet slecht bezig. Meestal slaag ik erin om mijn woede tot een positieve kracht om te vormen, maar dat lukt niet altijd."

Share

'Op Twitter heb ik mijn mening over Zwarte Piet geventileerd. Een man heeft gedreigd mij de keel over te snijden'

Nozizwe Dube

Dube: "Het recente zwartepietendebat is mij te veel geworden. Ik ben tegen Zwarte Piet in zijn huidige vorm, maar ik ben geen voorstander van de afschaffing ervan. Daarom vind Ik de Roetpiet een prima alternatief. Die mening heb ik dan ook op Twitter geventileerd, maar dat is mij niet in dank afgenomen. Heel wat blanke Vlamingen riepen mij tot de orde: 'meisje toch, Zwarte Piet is helemaal niet racistisch'. Ik mocht mijn gevoelens niet meer uiten, anderen oordeelden wat ik moest voelen. Ik was de onwetende."

"Ook de verwachting dat alle zwarte mensen op dezelfde manier naar Zwarte Piet kijken is wel heel eenzijdig. Als comédienne Lies Lefever het probleem niet ziet, respecteer ik die mening. Wel vind ik het ontgoochelend dat blanke Vlamingen mij tweeten dat Lies een ‘goeie’ is en ik een 'slechte' ben. Dat Lies en ik tegen elkaar worden uitgespeeld, maakt mij kwaad."

"En dan zijn er nog de haatberichten. Een anonieme man heeft gedreigd mij de keel over te snijden, een ander noemde mij dan weer 'dikke negerin'. Op dat moment stopt het voor mij. Ik heb de Twitter-app verwijderd, en zie wel wanneer ik ze opnieuw installeer. Die haatberichten vreten aan mij."

2 Nozizwe Dube. © De Morgen
Share

'Standbeelden voor Leopold II? In Duitsland prijken er toch ook geen Hitler-bustes op iedere straathoek?'

Nozizwe Dube

De zwartepietendiscussie is volgens Nozizwe een onderdeel van een groter debat dat moet worden gevoerd: hoe België voorgoed met zijn koloniale verleden kan afrekenen. "Het Belgisch kolonialisme is een heel pijnlijk verhaal. Zelf ben ik niet van Congo, maar Zimbabwe is een Britse kolonie geweest. Daar heb ik koloniale overblijfselen gezien, littekens die de samenleving blijvend tekenen. In België is dat ook het geval. We gaan bijvoorbeeld slordig met erfgoed om. Het is tijd om na te denken welke bijschriften bij Leopold II-sculpturen horen. En of die standbeelden überhaupt nog een plaats op onze pleinen verdienen. Voor mij alleszins niet. In Duitsland prijken er toch ook geen Hitler-bustes op iedere straathoek? Hier vinden we het normaal dat iemand als Leopold II verheerlijkt wordt. Onwezenlijk."

"Vaak hoor ik van Vlamingen: 'het Belgische kolonialisme behoort tot het verleden, get over it'. Of ook: 'we zijn nog niet klaar om dat debat te voeren'. Belachelijk, want geen enkel Afrikaans land was toch ‘klaar’ om een kolonie te worden? Laat ons wel wezen: zolang het beleid geen initiatief opneemt, komt dat debat er niet."

Witte mannen

Nozizwe voert in Vlaanderen vaak een eenzaam gevecht. "Onze debatcultuur is zo monotoon. Vaak zie ik witte mannen over de uitdagingen van een superdiverse maatschappij praten en dan denk ik: op welke manier kunnen die vanuit mijn ervaring praten. Als we beleid over diversiteit willen uitstippelen, moeten we iedereen betrekken."

Dube is overtuigd feminist. "Maar dan wel een feminisme dat alle vrouwen laat vooruitgaan. De opmars van één soort vrouw is voor mij geen gelijkheid. Neem nu Hillary Clinton. Heel veel mensen wilden dat zij het glazen plafond zou doorbreken, maar zij had er maar één. Vrouwen als mij hebben er soms twee of drie te breken. Ik wil niets wegnemen van Clintons strijd, maar hij is gewoon niet representatief voor alle vrouwen."

'Racisme is relatief'

Share

'Ik ga toch ook niet zeggen dat alle witte Vlamingen racisten zijn?'

Nozizwe Dube

De fameuze 'racisme is relatief'-uitspraak van Liesbeth Homans, N-VA-minister van Gelijke Kansen, gaat er bij haar niet in. "Ik ga niet zeggen dat er geen profiteurs zijn, maar zeggen dat racisme relatief is, vind ik onaanvaardbaar. Zeker voor degenen die iedere dag knokken, zoals mijn moeder. Er is diversiteit binnen de migrantengemeenschap. Ik ga toch ook niet zeggen dat alle witte Vlamingen racisten zijn?"

Zo normaliseert het beleid racisme, meent Nozizwe. "Dat maakt het voor nieuwe Vlamingen moeilijk. Zij komen naar hier, staan er volledig alleen voor en dan is het door dergelijke uitspraken gemakkelijk om af te haken. De straffen tegen racisme en discriminatie moeten opgeschroefd worden. Je kan racisme of andere vormen van discriminatie niet meer ongestraft laten voorbijgaan. Want dan normaliseer je dat gedrag. Als je iemand discrimineert, moet je worden gestraft. Zo eenvoudig is dat."

Als je haar met zoveel passie hoort spreken, is het verleidelijk om Nozizwe tot de volgende politieke ster te benoemen. Daar lacht ze zelf om: "Of ik in de politiek stap? Die piste laat ik zeker open. Maar laat me nu nog maar even focussen op de Vlaamse Jeugdraad. Ik ben heel blij dat ik met verschillende jongeren en jeugdwerkers van overal in Vlaanderen mag werken. Mijn ambt loopt eind volgend jaar ten einde. En ook de politieke wereld kan heel hard zijn, misschien ga ik gewoon voor de diplomatie of de advocatuur."

Voorlopig zijn haar doelen zeer realistisch: "Ik hoop in de eerste plaats dat ik binnen een aantal jaren mijn diploma zal hebben, en dat ik over niet te veel moeilijkheden ga moeten struikelen om een mooi leven te bouwen."

En Zimbabwe? Dat is een afgesloten hoofdstuk. "De enigen wie mij daar nog interesseren, zijn mijn grootouders en vrienden. Ik ben heel boos en ontgoocheld op de manier waarop jongeren daar moeten opgroeien. Hoe maatschappij en politiek is georganiseerd, heeft mij echt getekend. Ik kan de energie niet opbrengen om terug te gaan."

Dossier Drifters
Dossier Drifters

Drifters is een nieuwe reeks op demorgen.be. Maandelijks laten we een twintiger aan het woord die naarstig aan zijn of haar droom voorttimmert, maar ook met de twijfels van iedere leeftijdsgenoot wordt geconfronteerd.

Lees alle artikels

cult

zine