Maandag 23/09/2019

Interview

De studente die Gatz het vuur aan de schenen legt: "Brutaliteit kan iets teweegbrengen"

Nora Sleiderink. Beeld Wouter Van Vooren

"Hij probeerde te scoren op de kap van feministen": Veto-hoofdredacteur Nora Sleiderink (21) bezorgt minister Gatz het schaamrood op de wangen. De primus van het Leuvense studentenblad laat op Twitter en daarbuiten graag haar stem horen.

Omdat er geen enkele vrouw in het zeskoppige panel zat, zegde Vlaams minister van Cultuur Sven Gatz (Open Vld) gisteravond een debat van de Leuvense studentenvereniging Politika af.

Indien Gatz hoopte te scoren met zijn statement, was dat buiten Nora Sleiderink gerekend. In
De ochtend zei de Veto-hoofdredacteur en moderator van het bewuste debat: "Hij wist al heel lang wie er aanwezig zou zijn en kon – als hij een statement wou maken – zelf een vrouw voordragen. Uiteindelijk zijn het de vrouwelijke organisatoren die hij zo 'in het zak' heeft gezet. Het lijkt me dat hij er toch vooral politiek wou mee scoren."

Pijnlijk voor Gatz, maar de prille pitbull van de journalistiek bijt hard. "Vrouwen en jongeren hebben, anders dan de berichten die je vaak hoort, heus wel een stem", zegt ze aan De Morgen. "Ik laat die van mij luid horen. Je in het publieke debat roeren als vrouw levert je commentaar op, je krijgt het vingertje om 'beleefder, minder strijdvaardig' te zijn. Me van die opmerkingen niets aantrekken is een keuze."

Sleiderink studeert rechten aan de KU Leuven. Sinds augustus vorig jaar staat ze aan het hoofd van Veto, het onafhankelijke studentenblad aan de universiteit. Ze is de vierde vrouwelijke hoofdredacteur in 44 jaar tijd. "Het was nooit in me opgekomen om me kandidaat te stellen. Totdat mijn voorganger zei: 'Kom op, ik meen het'. Ik dacht altijd dat ik niet goed genoeg was. Nog zoiets waar vrouwen mee worden geconfronteerd: we mogen veel minder falen dan mannen. Op het moment dat ik mijn kandidatuur heb ingediend, heb ik die faalangst losgelaten."

Journalist, geen activist

Het grote publiek leert Sleiderink nu pas kennen, maar in het Twitter-universum is ze een ouwe getrouwe, niet te beroerd om te clashen met opiniemakers als filosoof Maarten Boudry en De Morgen-senior writer Joël De Ceulaer.

Ze laat zich vooral horen over thema's als diversiteit en vrouwenrechten en krijgt daardoor het etiket 'links' opgeplakt. "Soms heb ik schrik dat mijn uitgesproken standpunten mijn artikels gaan overschaduwen", zegt de twintiger. "In hoeverre zet je je als journalist in de spotlights, en niet de inhoud: dat is een moeilijke afweging."

Nora Sleiderink. Beeld Wouter Van Vooren

"Ik wil journalist zijn, geen activist. Ik vind wel dat je als journalist een wereldbeeld mag uitdragen zolang je je maar aan de journalistieke deontologie houdt. Dat is een dunne lijn, ja. Mannelijke journalisten krijgen daar meer krediet in, vrouwen worden daar sneller voor afgestraft. Daarom vallen er zo weinig te bespeuren op Twitter."

Als we kennissen mogen geloven, is Sleiderink in het echte leven minder 'roepfeministe' dan op sociale media. "Op dat medium lees je gewoon wat je wil lezen", zegt ze. "De stempel is snel gedrukt."

Natuurlijk zijn er uitschuivers geweest op de Veto-redactie en Twitter, en dat is oké, zegt ze zelf: "Mensen vergeten soms dat ik uiteindelijk maar een 21-jarige studente ben die haar weg zoekt in het leven. Ik hoop dat ik binnen vijf jaar niet word vastgepind op de meningen die ik nu verkondig, want misschien sta ik er niet meer achter. Studenten moeten een stem in de maatschappij kunnen opeisen zonder bang te zijn dat het hun hele loopbaan beïnvloedt. Vroeger was daar meer ruimte voor."

Welgesteld

Ze is de dochter van de Nederlandse literatuurhistoricus Remco Sleiderink, en haar moeder is een Amerikaans-Belgische germaniste. Als kind uit een welgestelde familie van hoogopgeleiden is ze nooit iets tekortgekomen. "Tuurlijk kleurt dat je wereldvisie. Ik heb het heel gemakkelijk op veel vlakken. Daarom is het mijn plicht om als hoogopgeleide de kritische stem te zijn, nuance te brengen, maar tegelijk te luisteren naar mensen voor wie dat niet vanzelfsprekend is."

Haar jeugd heeft ze doorgebracht in Brussel en de Vlaamse Rand. Met Vlaanderen heeft ze weinig. "Ik haat de gereserveerdheid van Vlamingen", zegt ze. "Dat heb ik van mijn moeder, die Waals is. Brutaliteit wordt in de Vlaamse cultuur als iets negatiefs bekeken, terwijl ik ben opgegroeid met de idee dat brutaal zijn ook iets kan teweegbrengen, een kracht kan zijn. Vlamingen blijven altijd zo veilig in hun hokjes."

De rechtenstudent moet nog anderhalf jaar in Leuven studeren, maar in september gaat ze al in Brussel wonen. "Ik ben verliefd op die stad. Het is veel meer mijn thuis dan Leuven ooit kan zijn. Minder Vlaams, meer divers. En ja, ik weet dat Gatz een Brusselaar is." (lacht) 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234