Maandag 18/11/2019
Nadia Sminate.

Uitkijkpost

Beste Nadia Sminate, u hebt maandag de grens van de zelfvernedering verlegd

Nadia Sminate. Beeld Studio Caro

Elk weekend schrijft Joël De Ceulaer een boze, bezorgde of blije brief aan de (m/v/x) van de week.

Beste Nadia Sminate,

Ofschoon ik geen enkel dier bezit, is het in mijn tuin verboden om kippen, schapen en kangoeroes te voederen. Tevens sta ik de weinige vrienden die ik na mijn bestaan in de media nog overhoud, nooit toe om op mijn oprit te parkeren als ze op bezoek komen, en zulks in weerwil van het feit dat mijn huis helemaal geen oprit hééft. Mensen lachen mij vaak uit als ik hen in kennis stel van deze strenge huisregels, maar ik weet dat u een van de weinigen bent die mij zal begrijpen. Ik verklaar mij nader.

Ofschoon het zwembad in uw gemeente nog een jaar gesloten was voor ingrijpende verbouwingen, kondigde u als toenmalig burgemeester van Londerzeel in juli 2017 al een boerkiniverbod af. Tegelijk was het voor uw loketbeambten streng verboden om een hoofddoek te dragen, al is er naar verluidt zelfs met een microscoop in Londerzeel geen enkele loketbeambte te bespeuren die zelfs maar zou durven probéren te overwegen om eventueel te willen nadenken over de mogelijkheid om ooit, misschien, het dragen van een hoofddoek als een vage, verre, virtuele optie te willen overpeinzen.

Dank aan ‘De afspraak’

Op het eerste gezicht hebben wij, mevrouw Sminate, hetzelfde motto: beter voorkomen dan genezen! Better safe than sorry! Maar bij nader toezien staan onze wereldbeelden – gelukkig maar – geheel haaks op elkaar. Dat viel mij maandag nog maar eens op, terwijl ik naar De afspraak zat te kijken, waar u met meester Abderrahim Lahlali in debat ging over het terughalen van een aantal IS-strijders met piepjonge kinderen. Ik moet zeggen dat ik de redactie van De afspraak dankbaar ben voor de kans die zij mij elke week biedt om een politicus te zien imploderen. Vorige week nam uw N-VA-collega Assita Kanko die honneurs waar, deze week was het uw beurt. Over hetzelfde onderwerp, nota bene.

Woensdag had ik nog de eer en het genoegen gehad om Lahlali, uw tegenstrever in het debat, tegen het lijf te lopen op de presentatie van het boek Verdwaald in verlichting van filosoof Patrick Loobuyck en imam Khalid Benhaddou. Een boeiende avond. U had erbij moeten zijn. Zo verwees Loobuyck naar het motto van de beroemde verlichtingsfilosoof Immanuel Kant: “Sapere aude!” Durf te denken! In politiek jargon vertaald: “Gooi die smerige debatfiches nu eens in de vuilnisbak en wees gewoon eerlijk in een debat!”

Het is sommige lezers misschien ontgaan, want de pers heeft er – vermoedelijk uit louter mededogen – weinig tot geen aandacht aan besteed, maar u hebt maandag de grens van de zelfvernedering flink verlegd, toen u tijdens de discussie Lahlali ineens toesnauwde: “Mensen zoals u en ik, met buitenlandse roots, moeten bewijzen dat we weten welke kansen wij hier in Vlaanderen gekregen hebben. En u doet het omgekeerde.”

Bon. Twee dingen.

Vileine tweedeling

Eén. Mensen zoals u en Lahlali mogen vanzelfsprekend dankbaar zijn. Dankbaarheid is een fraaie eigenschap. Wie niet kan slapen, kan ’s avonds beter zijn zegeningen dan zijn schapen tellen – als hij er al heeft. Lang leve de dankbaarheid! Alleen hoeft u met uw achtergrond natuurlijk geen greintje meer dankbaarheid te tonen dan iemand zonder die achtergrond. Schrik niet, mevrouw Sminate, maar u bent hier geboren en getogen, net zoals ik, meester Lahlali, Bart Schols en Bart De Wever. Dat u bereid bent om zich door uw partij, die in Het Nieuwsblad liet optekenen dat uw dankbaarheid terecht is, zo te laten gebruiken, vind ik bijzonder treurig. Eerst maakte men van u de – excusez le mot – boerkinibabe, nu maakt men van u de dankbare allochtoon. Ik zou dat in uw plaats niet pikken. Ieder rechtschapen mens zou zich moeten verzetten tegen die vileine tweedeling op basis van achtergrond.

Recht op verdediging

Twee. U vindt dat meester Lahlali die IS-schurken niet zou mogen verdedigen. “Ik kan daar niet bij”, zei u. “En de hardwerkende Vlaming kan daar ook niet bij.” Nu sluit ik niet uit dat de hardwerkende Vlaming soms zó hard aan het werken is dat hij geen tijd heeft om daarover na te denken, maar in een rechtsstaat heeft iedereen recht op verdediging. Voorbeeldje: iemand die kinderen ontvoert, opsluit, misbruikt en vermoordt, heeft óók recht op verdediging. Al had Marc Dutroux, vanuit uw standpunt bekeken tenminste, zijn achtergrond mee – hij mag dankbaar zijn dat hij niet in pakweg Soedan geboren is, want dan had België hem gedeporteerd om in eigen land een straf uit te zitten.

Wel, dat geldt ook voor IS-gangsters. Over de kinderen mag zelfs geen discussie bestaan, maar ook die kerels zelf moeten naar hun geboorteland teruggebracht worden. Mag ik even herhalen wat kenners nu al enkele jaren roepen? Als wij hen niet terughalen, maar laten rondzwerven in het Midden-Oosten, mogen we helaas niet uitsluiten dat we vroeg of laat opnieuw een aanslag zullen ondergaan, door terroristen die uit het niets zullen opduiken. Wat gaat u, mevrouw Sminate, dan zeggen tegen de hardwerkende Vlaming?

Wie moeten we dan dankbaar zijn?

Verlichte groet,

Joël De Ceulaer, senior writer

Joël De Ceulaer. Beeld Eric de Mildt
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234