Theaterrecensie

Worden we allemaal smartphone-verslaafde zombies?

Aurelie Di Marino verzilvert boeiend onderwerp niet op het podium

3 © Kurt Van der Elst

De digitale informatiestromen die de mens zelf creëerde, lijken een oncontroleerbaar afstompend effect op ons te hebben. Jonge maker Aurelie Di Marino en haar kompanen gingen voor Cerebriraptor met die prangende problematiek aan de slag. De voorstelling kan echter scherpere keuzes gebruiken.

Tegen de achtergrond van witte plastic zeilen ontspint er zich een absurd gesprek tussen vier mensen aan een smalle glazen tafel. Zonder te beslissen, pingpongen ze eindeloos over wat ze zouden kunnen bestellen: miso-soep, kaaskroketten of vis? En drinken ze plat water, bruis- of wijn? Intussen lopen de smartphone-notificaties binnen. Echt mis loopt het pas als ze hun bestelling via spraaktechnologie doorgeven. “Het water is op”, is de enige boodschap die de digitale stem blijft herhalen.

Share

Met ‘Cerebriraptor’ heeft Di Marino boeiende materie in handen. Alleen is er meer tijd en werk nodig om dat op het podium te laten renderen

De herkenbaarheid van de scène legt onder meer de leegte bloot van een bestaan vol technologie en commerciële keuzemogelijkheden. In Cerebriraptor onderzoekt Di Marino de effecten van de digitale revolutie op de mensheid. Inspiratiebron is de tekst die psychiater Erik Thys in 2006 schreef naar aanleiding van het werk van schilder Ronny Delrue. Daarin fungeert het diertje cerebriraptor, ofte hersenvreter, als metafoor voor de digitale degeneratie van de mens tot afgestompt wezen.

3 © Kurt Van der Elst

Het resultaat is een productie waarin opeenvolgende scènes telkens gerelateerde problematieken aankaarten. Zo ontstaan er in gesprek met de artificiële stem haast filosofische conversaties over het onderscheid tussen mensen en machine en komt de paradox aan bod van het feit dat er zoveel eenzame mensen zijn in tijden van hypercommunicatie.

Makkelijke lach

Het stuk draagt de stilaan bekende stempel van Di Marino. Het spel is vervreemdend, de scène oogt gebricoleerd en zowel droge humor als intertekstualiteit zijn vaste prik. Het is een esthetiek die we ook kennen van de Koekelbergse Alliantie van Knutselaars, het collectief waarvan zowel Di Marino als een aantal van haar spelers lid zijn. Maar waar die aanpak voorheen al tot inventieve producties leidde, pakt de mayonaise deze keer niet.

3 © Kurt Van der Elst

Niet alleen krijg je het gevoel dat je naar te arbitrair aan elkaar geplakte sketches kijkt. Het feit dat de thematiek wel erg breed uitwaaiert, doet verlangen naar scherpere keuzes. Het potentieel van de sterke openingsmonoloog van Benjamin Op De Beeck wordt bovendien niet ingelost doordat de makkelijke lach te vaak de inhoud overstemt.

De knipoog naar Da Vinci’s Vitruviusman die mank uit zijn cirkel valt, had bijvoorbeeld een mooi symbool kunnen zijn voor de mens die het universum niet langer onder controle heeft. Alleen krijgen we vooral een man te zien met… kerstlichtjes in zijn pamper. Best grappig, maar misschien ook een trucje om een gebrek aan uitwerking te verhullen?

Met Cerebriraptor heeft Di Marino boeiende materie in handen. Alleen is er meer tijd en werk nodig om dat op het podium te laten renderen.

Nog tot 17/1 in Antigone, Kortrijk. Daarna op tournee.

Dossier Plankenkoorts
Dossier Plankenkoorts

Theater, opera en dans zijn uw ding? Onze podiumploeg zorgt voor de nodige inspiratie.

Lees alle artikels

nieuws

cult