theaterreview

Prince-voorstelling Virginity is rommelig maakwerk

Ja, waar wil dit theater het over hebben?

1 Het lijkt wel alsof in 'Virginity' een educatieve checklist wordt afgegaan met gevoelige topics, maar geen enkel thema wordt ten gronde aangepakt. © RV Clara Hermans

Een voorstelling die een viering zou moeten zijn van het recht op originaliteit verzandt in conformistische clichés. Seizoensstarter Virginity (+12) van fABULEUS en HETPALEIS is geen hoogvlieger.

Wie zijn theatervoorstelling associeert met popicoon Prince maakt het zichzelf moeilijk én makkelijk. Moeilijk omdat er rond de Minneapolis Midget zo'n veelkleurig aura hangt dat hij bijna niet te recupereren valt, behalve als je voorstelling net gaat over die bevrijdende ondefinieerbaarheid - dan ligt er een wereld voor het grijpen.

Precies die insteek paste het regieduo van De Mannschaft (Stijn Van De Wiel en Michai Geyzen) toe op hun voorstelling voor pubers: wie ben ik, wie mag ik zijn? Maar de empowerment die uitging van de man die weigerde te kiezen voor muzikale, seksuele of raciale hokjes is in Virginity ver te zoeken.

Share

De empowerment die uitging van de man die weigerde te kiezen voor muzikale, seksuele of raciale hokjes is in 'Virginity' ver te zoeken

De (sobere, mooie) setting is die van een puberbandje dat repeteert in een gymzaal, maar het vlot niet, want gitarist Boris (Van Severen) legt het spel stil: "Hé gasten, waar willen we het eigenlijk over hebben?" Behoorlijk cruciale vraag, waarop het antwoord uitblijft.

In Virginity is nochtans alles aanwezig: inspirerend uitgangspunt, gedegen performers (naast Van Severen ook actrice Marieke Dermul, muzikant Lennert Coorevits en danseres Natascha Pire), muzikale power. Alleen lijkt er met die grondstof niets te zijn ontwikkeld. In een opeenvolging van losse muzieknummers en spelscènes gaat het (heel even) over zij die een crush heeft op hem, (heel even) over hij die misschien valt op hem, (heel even) over hij die zich misschien een zij voelt. Het lijkt wel alsof er een educatieve checklist wordt afgegaan met gevoelige topics, maar geen enkel thema wordt ten gronde vastgepakt.

Homo op hoge hakken

Weinig emancipatorisch is ook de schetsmatige invulling van de personages: de homo op hoge hakken, de blonde zangeres als verleidelijke stoeipoes. In Prince' glorietijd waren die beelden controversieel, maar vandaag volstaat het niet ze te kopiëren - je moet ze opnieuw in bezit nemen, ze laden met betekenis van deze tijd. Wat nog het meest steekt is de totale afwezigheid van samenhang, niet alleen dramaturgisch (wat staat Natascha Pire daar te dansen in een hoekje van de scène?) maar vooral als essentie: is het bepalen van je identiteit niet steeds iets is dat gebeurt in verhouding tot de ander? En hoe kunnen de performers die onderling nauwelijks contact maken dan ooit iets vertellen aan deze netwerkgeneratie?

Het is vreemd dat regisseurs Geyzen en Van De Wiel, die eerder met LIV bewezen wél de juiste toon aan te kunnen slaan, hiermee de grote zaal proberen te vullen. Dju toch, meer dan ooit hebben jongeren straffe kunst nodig, geen rommelig maakwerk.

Nog tot 1/10 in HET PALEIS, Antwerpen, daarna op tournee.

Virginity (+12)
Van: Stijn Van De Wiel en Michai Geyzen
Met: Boris Van Severen, Marieke Dermul, Lennert Coorevits en Natascha Pire