Theaterrecensie

'Lost in Space': Sarah Vanhee laat publiek verdwalen in hermetische fantasiewereld

2 © Doug Perrine

Een donker magisch universum waarin zeven kleine wezens zich voortbewegen. Dat is wat je te zien krijgt in Unforetold van Sarah Vanhee. Alleen biedt die raadselachtige droomwereld zo weinig aanknopingspunten dat het publiek hopeloos buitengesloten wordt van wat er op scène gebeurt.

Een mysterie. Dat is wellicht de beste omschrijving voor de ruimte die Sarah Vanhee op het podium creëert in Unforetold. Nadat je eerst een hele tijd in het pikdonker tuurt, tekent er zich dankzij een minimale belichting een soort maanlandschap af waarover zich menselijke gedaantes lijken te bewegen. Hun stemmetjes verraden hun jeugdige leeftijd. Soms vormen ze samen één groot amorf wezen, dan weer vallen ze uit elkaar of zweven er her en der kleurige lichtjes over het terrein. Het is onmogelijk om precies te benoemen wat er gebeurt.

2 © Bea Borgers

Dat onbenoembare is meteen de achilleshiel van deze productie. De altijd boeiende en veelzijdige maker Sarah Vanhee laat haar publiek letterlijk in het duister tasten. De zoektocht naar een andere manier van spreken, kijken en denken loopt als een rode draad door Vanhees werk. In Unforetold mondt dat helaas voor het eerst uit in een hermetisch geheel.

Of ze in het verleden nu aan de slag ging met film, tekst of beeldende kunst, Vanhee wist telkens weer fijnzinnig vanuit verbeelding een brug te slaan naar de maatschappij. Maar in deze voorstelling, die zoals Vanhee zelf aangeeft eerder een ruimte is dan een voorstelling, trekt ze die verbeelding zo radicaal door dat je als toeschouwer geen toegang meer krijgt.

Het pleit voor Vanhee dat ze eigenzinnig de mogelijkheden onderzoekt van de
black box van het theater en het publiek onderdompelt in een totaal eigen wereld. Maar waar het donkere landschap aanvankelijk nieuwsgierig maakt naar wat Vanhee wil vertellen, haak je na verloop van tijd af omdat er zich niks wezenlijks ontvouwt.

Nochtans prikkelen de ingrediënten. Zeven kindperformers tussen acht en elf jaar oud communiceren in hun geheimtaal ‘Lutie Chaakaa’, terwijl ze een alternatieve wereld creëren vol dikke dekens en kussens. Het is een heerlijke uitvergroting van de kampjes die kinderen zo graag bouwen in de zetel of onder de tafel.

Share

Wie op zoek is naar een narratief, is eraan voor de moeite

Alleen kent de voorstelling geen helder verloop. De choreografie van schaduw, doeken en lichtpuntjes voelt richtingloos aan. Ook de witte tekst die achteraan oplicht, biedt geen soelaas. Je krijgt een spervuur op je af van weliswaar vertederende maar vooral ook associatieve en onbestemde kindervragen, losse woorden en korte verhaallijnen. Wie op zoek is naar een narratief, is eraan voor de moeite.

Het is mooi dat Vanhee poogt om via ongebreidelde fantasie het vastgeroeste denken van de volwassene open te breken. Maar door onvoldoende handvatten te voorzien, is de toeschouwer gedoemd om verloren te lopen in andermans onsamenhangende droomwereld.

Tot 13/5 op Kunstenfestivaldesarts. Daarna op tournee. campo.nu

nieuws

cult

zine