Theater

Lisaboa & Kuiperskaai maken uitbundige theaterversie van 'The Winter's Tale'

Luid en woest spektakel

1 Het jonge theatergezelschap speelt een eigenzinnige en woeste herwerking van Shakespeares The Winter's Tale. ©© Matthias Van Dromme

The Winter's Tale van het jonge gezelschap Lisaboa & Kuiperskaai is als een koortsdroom, bevolkt door broeierige figuren die je geest gevangen houden in het domein tussen slapen en waken. Aan levenskracht ontbreekt het deze Shakespeare-bewerking niet, maar niet alle intellectuele ambities worden waargemaakt.

Ken je die ervaring waarbij je een woord net zo lang herhaalt tot je er vervreemd van raakt, tot het alleen nog een klank is die elke betekenis verloren is - en dus opnieuw alles kan betekenen? Performer Romy Lauwers doet het in het derde bedrijf met 'highness'. Ze herhaalt het net zo lang en op zoveel verschillende toonhoogtes dat het een lied wordt.

Het theatergezelschap Kuiperskaai past dat procedé eigenlijk voortdurend toe: het ontmantelt Shakespeares The Winter's Tale tot afzonderlijke brokken, vertaald in evenveel op zichzelf staande kunstwerken. Sommige passages krijgen een choreografische invulling, andere worden plastisch vormgegeven door schilder Oscar van der Put of krijgen betekenis in de dierlijk-mythische kostuums van Sietske Van Aerde en Zeli Bauwens.

De uitstekende tekstbewerking van regisseur Lisaboa Houbrechts houdt het geheel plotgewijs samen, maar het verhaaltje doet er niet écht toe; het gaat in de eerste plaats om de energie die uitgaat van dit verhaal als door een gek verteld, vol luid en woest spektakel. Laat deze achtkoppige cast (met trouwe kompanen als Seppe Decubber en Lobke Leirens) niet te veel tekst zeggen. Laat ze vooral schreeuwen, spugen, kronkelen, kotsen, vechten en huilen. Wanneer ritme, lijf en hartslag regeren is deze Winter's Tale op zijn strafst.

Knullige boutades

Er is ook een intellectueel opzet. Shakespeare (in de gedaante van Victor Lauwers) staat mee op scène, als verteller, dramaturg en filoloog van zijn eigen werk. Hij is teruggekeerd uit de doden om tegenover het publiek zijn laatste 'levenswerk' te verdedigen. De pastorale romance The Winter's Tale - een vederlicht verhaal van overspel en verzoening - zou volgens kenners mislukt zijn door de manke plot, de copy-pastepassages uit vorige stukken en de historische onnauwkeurigheden.

Naar de duivel met historische onnauwkeurigheden, lijkt Kuiperskaai te zeggen. Net de gefaalde teksten zijn de interessantste, omdat ze openingen bieden waarmee een hedendaagse kunstenaar zijn gang kan gaan. Houbrechts wil deze Shakespeare laten 'infiltreren' door reflecties over fictie en realiteit, over spelen versus performen, over heden en verleden. In het zelfgeschreven Mariembourg slaagde ze daarin doordat de scheuren werden getoond, terwijl die dimensie in The Winter's Tale dient uitgelegd te worden. De figuur van Shakespeare vertelt het publiek wat het moet inzien, met knullige boutades als "je kunt makkelijk worden wie je wil zijn" of "de realiteit kan je hart breken". In dat opzicht is het een intellectueel zwaktebod.

Bijgevolg is deze The Winter's Tale vooral een wilde, vermakelijke Shakespeare-bewerking, zonder de beoogde bredere reflectie over kunst of de wereld ten volle waar te maken. Maar de durf waarmee alle kunstvormen op hun volle sterkte worden ingezet en de opwindende theaterervaring die dat oplevert, compenseren dit ruimschoots.

nieuws

cult

zine