Theaterreview

Fellini's rariteitenkabinet meets Walter Capiaus Kinderacademie

Ballet Dommage maakt slimme, dartele en wrede voorstelling over de losers van een hypermaterialistische universum

Het jonge gezelschap Ballet Dommage fileert met de tongbreker Klutserkrakkekilililokatastrof (6+) de materialistische disneyficatie van emoties, in een feestelijke freakshow die het kinderpubliek zowel entertaint als misbruikt. Fellini’s rariteitenkabinet meets Walter Capiaus Kinderacademie – hoera! Maar ook: brrrrr.

2 Katrien Valckenaers en Maxim Storms in Klutserkrakkekilililokatastrof van Ballet Dommage © Clara Hermans

Ze komen de scène opgereden met een aantal rammelende kermisinstallaties en slecht ingepakte bulkzakken. In dit doe-het-zelfcircus zijn Kluts (Katrien Valckenaers) en Lilo (Maxim Storms) samen met scenograaf Rachid Laachir alles tegelijk: artiest, kostumier, technicus, lollyverkoper en vooral: kaartjesknipper, want voor deze show moet betaald worden, lieve kindertjes. 

De okkernoot die elk kind bij aanvang in handen krijgt geldt als harde valuta: voor het kopen van een versnapering, voor het deelnemen aan de show, als smartengeld voor de bedelende artiesten – maar dat is later.

Het begint met de groteske flair die Valckenaers en Storms ook al aan de dag legden bij hun rondreizend theaterproject VOLK: in een extravagante mengeling van Italiaans, Frans en West-Vlaams voeren ze op een belachelijk klein podiumpje een eerste nummertje op, waarna er wordt rondgegaan met de hoed. De kinderen doneren, en zolang ze dat doen zullen de artiesten zang- en dansnummers, spelletjes, fotomomenten en publieksinterviews uit die hoed toveren. 

De ‘klutters’ waarnaar Klut en Lilo zo gretig graaien verdwijnen in de bek van hun Gouden Kalf – ‘t is te zeggen, in de fantasie van Ballet Dommage is de money god een rijdend nijlpaard met wijd opengesperde bek, waaraan het duo in een plechtig ritueel al zijn verdiensten offert.

Share

Het publiek wordt in toenemende mate betrokken bij - zeg maar: medeplichtig gemaakt aan - de show.

Het publiek wordt in toenemende mate betrokken bij – zeg maar: medeplichtig gemaakt aan – de show, want van zodra een gelukkige kinderhand de ‘flosj’ boven de tribune trekt mag het kind de scène op, waar het terechtkomt een reeks showformats vol ondraaglijke fake vrolijkheid, competitieve spelletjes en regelrecht bedrog. 

De bedelscène die volgt wanneer Klut op een gegeven moment bij een dansnummer haar been lijkt te breken (S’il vous plait, j’ai un bébé) balanceert op het randje van cynisme. De kinderen geven gul en graag, zich niet bewust van het feit dat ze bijdragen aan een inhalig systeem dat waarachtige gevoelens – mededogen, samenhorigheid, plezier – platweg commercialiseert.

2 Klutserkrakkekilililokatastrof van Ballet Dommage © Clara Hermans

De machine begint te haperen wanneer het ook in de gevoelens tussen Klut en Lilo spaak loopt. Hun verhouding is dubbel: in de show zijn ze een koppel en misschien speelt tussen hen wel een vorm van liefde, maar in de eerste plaats hebben ze elkaar nodig. Daarom bedriegen en vergeven ze elkaar, want the show must go on.

Maar op het moment dat Lilo in de knoop raakt met zichzelf en er voor het eerst ‘echt’ moet gesproken worden blijkt dat de terugkeer naar de realiteit niet zomaar lukt – het theater heeft het leven tussen hen verdreven. Onder de dikke laag make-up en pruiken zijn ze de show geworden, want hoe voelt dat, écht te zeggen ‘ik zie je graag’? Hun conflict loopt uit op een vechtscheiding en Lilo vertrekt, maar uiteindelijk blijkt ook die beslissing van plastiek.

Share

De money god blijft achter en maakt een overwinningsgebaar. Life is a hard game, maar in dit hypermaterialistische universum zijn er alleen losers.

Van dat breekpunt, dat ene moment waarin Klut en Lilo hun onmacht blootleggen hadden we meer willen zien, want naar het einde toe verliezen Valckenaers en Storms de teugels in een Tom & Jerry-achtige finale die nog weinig inhoudelijks toevoegt. Op de valreep haalt Ballet Dommage evenwel nog een prachtig slotbeeld uit de kast. Een musical-achtig happy end zet de kinderen in voor een optocht die eigenlijk een afbraak is: van het circus, maar ook van het laatste restje moraliteit van deze ‘artiesten’. 

De money god blijft achter en maakt een overwinningsgebaar. Life is a hard game, maar in dit hypermaterialistische universum zijn er alleen losers. Zelden werd daar, zonder een spoor van betutteling, zo’n slimme, dartele, intens wrede voorstelling over gemaakt.

Klutserkrakkekilililokatastrof, nog tot op 23/04 op tournee, info en tickets: www.fabuleus.be.

nieuws

cult

zine