Operarecensie

Een verrassende ‘Cavalleria rusticana’ en ‘Pagliacci’ in De Munt

3 De Cavalleria rusticana-bewerking van Damiene Michieletto valt op door zijn intelligente dramaturgie. © De Munt

Cavalleria rusticana en Pagliacci: twee sentimentele shockers, gedoodverfde kassuccessen in het provincietheater. Behalve als je doet wat die stukken vragen: spelen met de theaterconventies en niet terugschrikken voor het grote gebaar. Hoe dat kan, is nu in de Munt te zien in een productie van Covent Garden in Londen, geregisseerd door Damiene Michieletto.

Share

Regisseur Damiene Michieletto schuwt het grote operagebaar niet.

Niet dat zijn oplossingen zo revolutionair zouden zijn. De twee stukken, die inmiddels door de traditie Siamese tweelingen zijn geworden, op een of andere manier onder één hoedje brengen: dat is al meer vertoond. Damiene Michieletto doet het door achtereenvolgens twee gebouwen uit hetzelfde Siciliaanse stadje op het draaitoneel te zetten: een bakkerij en een parochiezaal. En met nog een aantal ingenieuze kruisverwijzingen, die in Pagliacci zelfs een dimensie à la Pirandello krijgen.

Dat is wat we van een intelligente operadramaturgie gewoon zijn geraakt. Nog belangrijker is dat Michieletto het grote operagebaar niet schuwt, maar het plaatst in de traditie van het neorealisme en tegelijk doorprikt met elementen uit het moderne acteurstheater. En het strafste van al is dat beide stukken op die manier dimensies prijsgeven die je er misschien nog niet in had vermoed. Vrouwensolidariteit bijvoorbeeld.

Bijzonder intelligent

Het personage Santuzza mag dan al een fout begaan hebben door haar jaloezie de bovenhand te laten halen op haar liefde, als het er op aan komt kan zij blijven rekenen op de steun van Mamma Lucia. Ook de complexe voedingsbodem van het machismo komt naar voor in deze bewerking. Net als de moderniteit van het dramaturgische concept van Pagliacci. 

3 Eva Maria Westbroek is fenomenaal als Santuzza in 'Cavalleri'. © De Munt

De manier waarop Michieletto het theater-in-het-theater laat overgaan in de ‘realiteit’ en personages uit Cavalleri opnieuw laat opduiken in Pagliacci is bijzonder intelligent, maar ook niet meer of minder dan een Pirandelliaanse omzetting van de ‘waarachtigheid’ die in de proloog wordt aangekondigd. Het bewijst meteen dat realisme nog altijd modern kan zijn.

3 In 'Pagliacci' is het vooral Scott Hendricks als de uit frustratie sadistische Tonio die de sterkste indruk maakt. © De Munt

Dat alles zou niet mogelijk zijn zonder zangers die in een dergelijk concept mee willen en kunnen gaan. Dat is in dit repertoire niet vanzelfsprekend, aangezien het om grote stemmen vraagt. 

Nochtans zitten nagenoeg alle typeringen in Cavalleria juist: zowel de onderdrukte, gesmoorde seksualiteit van Santuzza (een fenomenale Eva Maria Westbroek) als de agressiviteit van Turiddu (Teodor Ilincai), de berekende, hoogmoedige minachting van de arrivist Alfio (Dimitri Platanias) en de consequente moederlijkheid van Lucia (Elena Zilio met nog steeds overweldigende stem en présence. 

In Pagliacci is dat niet anders. Hier zijn het vooral Carlo Ventre als de ouder wordende regisseur Canio, die zijn dominantie verloren ziet gaan, en Scott Hendricks als de uit frustratie sadistische Tonio die de sterkste indruk maken.

Tot 22/3 in De Munt, Brussel. Soms met andere zangers in de rollen van Santuzza en Turiddu.

nieuws

cult

zine