Recensie

'Vu du Pont' in deSingel: Veel drama, weinig tragiek

Ivo van Hove gaat onder de lat met bewerking van Arthur Millers 'A View from the Bridge'

Met succesvoorstellingen als Antigone en De stille kracht heeft theatermaker Ivo van Hove de lat de afgelopen jaren voor zichzelf wel érg hoog gelegd. Vroeg of laat moest hij er wel even onderdoor: Vu du Pont, naar een tekst van Arthur Miller, haalt wel het succes, maar niet de kwaliteit van van Hoves eerdere werk.

1 Charles Berling (Eddie Carbone) en Pauline Cheviller (Catherine) in Ivo van Hoves 'Vu du Pont'. © Thierry Depagne

Een staande ovatie kreeg de achtkoppige cast aan het einde van Vu du Pont. Is het omdat regisseur Ivo van Hove zowel in Groot-Brittannië als in de VS in de prijzen viel voor de Engelstalige bewerking van A View from the Bridge? Is het omdat het migratiethema van Arthur Millers tekst plots actueel lijkt? Of is het simpelweg omdat hij Ivo van Hove is?

Ons was het in ieder geval niet duidelijk. Misschien is het wel gewoon omdat Vu du Pont, in de beste Ivo van Hove-traditie, eindigt met een magistrale scenografische truc, die je in verwondering achterlaat. Maar dit keer vormde die truc niet het hoogtepunt van twee uur toptheater, integendeel: Vu du Pont, dat van Hove maakte in samenwerking met het Parijse Odéon Théâtre, is vooral een schreeuwerige enscenering van Millers tekst.

Share

Millers tekst voelt, zestig jaar na publicatie, een beetje gedateerd aan en blijft al te vaak steken in boutades

Die handelt over Eddie Carbone, een Italiaanse dokwerker in Brooklyn. Hij neemt de illegaal gemigreerde neven van zijn vrouw Beatrice op in zijn huis. Behoorlijk nobel, maar wanneer de jongste van de twee, de vrijbuiter Rodolpho, het aanlegt met Eddie's nichtje Catherine, komen ook Eddie's minder genereuze kanten naar boven.

Clichés op een clichématige manier

Veel klassieker wordt een drama niet, zeker omdat de advocaat Alfieri tussendoor, in de beste koortraditie, ook nog eens commentaar op de gebeurtenissen mag leveren. Anno 2017 levert dat bijzonder braaf theater op: het meest radicale aan Vu du Pont is de scenografie van Jan Versweyveld, die de personages opsluit in een compleet lege kamer, waarrond het publiek in een u-vormige tribune mag plaatsnemen. Het beklemtoont de claustrofobie die de personages voelen, en het idee dat ze vanuit de hoogte bekeken worden door de buitenwereld – vanop de brug, zeg maar.

Share

De setting nodigt uit tot een intieme vertelling, maar Vu du Pont vervalt voortdurend in nietszeggende theatraliteit

Alleen valt er dus weinig interessants te bekijken. Millers tekst voelt, zestig jaar na publicatie, een beetje gedateerd aan: het is een sociaal drama dat veel thema's – migratie, familie, jaloezie en bij uitbreiding de hele condition humaine – wil aansnijden, maar al te vaak in boutades blijft steken. De dialogen laten weinig aan de verbeelding over, en wie onder de oppervlakte naar diepte zoekt, komt van een kale reis thuis.

Is het om die leegte te verbergen, dat de cast voortdurend staat te schreeuwen? Vooral Caroline Proust, in de rol van Beatrice, raakt weinig verder dan overdreven geroep en gesnik. Ook Charles Berling, als Eddie, zet zijn rol neer met grootse gebaren en luid getier. Veel drama dus, maar weinig tragiek. Het blijkt ontzettend moeilijk om mee te leven met personages die voortdurend clichés staan uit te beelden, op een clichématige manier dan nog.

De setting nodigt nochtans uit tot een intieme vertelling, maar Vu du Pont vervalt voortdurend in nietszeggende theatraliteit. En daar kunnen zelfs de beste scenografische trucjes niets aan veranderen.

Vu du Pont (Ivo van Hove/Odéon Théâtre de l'Europe) speelt nog tot 17 februari in deSingel. Meer info: desingel.be

nieuws

cult