Theaterrecensie

'The Only Way Is Up': The Only Way Is Their Way

Boris Van Severen en Jonas Vermeulen bevestigen hun talent

3 ©RV/Thomas Dhanens

The Only Way Is Up verenigt de branie van de eeuwige jeugd en de levenswijsheid van de ouderdom in een theaterconcert met de allures van een beeldend kunstwerk. Denk: GOOSE meets Tom Waits meets Bruce Nauman. Of denk gewoon: wow!

In 2013 studeerden Boris Van Severen en Jonas Vermeulen af aan het Conservatorium met de rockopera The Great Downhill Journey of Little Tommy. De opzwepende cross-over tussen theater en rock-‘n-roll werd een instant hit en dé hype op binnen- en buitenlandse festivals. Voor The Only Way Is Up houden Van Severen en Vermeulen vast aan hetzelfde format: een tekstueel uitstekend gecomponeerd libretto van Engelstalige songs (op rijm, begot) vormt de basis voor een muzikaal levensverhaal dat door de spelers slash dj’s van achter de booth wordt gezongen en gemixt.

©RV/Thomas Dhanens

De term ‘electro-opera’ is niet vergezocht, want de voorstelling bedient zich van lyrische parlando’s en duetten maar heeft tegelijkertijd ook epische allures, al ligt de heroïek in de alledaagse strijd van vier gewone mensen om iets van hun leven te maken. We volgen vier vrienden op hun parcours van 7 tot 77, in een wereld 'where the options are limitless'. 

De tijdsgeest is niet die van nu – het lijkt eerder of Vermeulen en Van Severen de coming of age van hun ouders in beeld brengen. Op de achtergrond spelen de verovering van de ruimte, de spirituele obsessie van de jaren 1970, het harde kapitalisme van de eighties. Een van de vrienden groeit uit tot een werkverslaafde moneymaker, een ander tot een spirituele goeroe, voor het koppel onder de vrienden liggen een scheiding en een neergang naar alcoholisme in het verschiet. En toch reikten ze aanvankelijk zo up: naar de sterren, naar een carrière als komiek of naar de immer stijgende beurskoersen.

Neon-visuals

©RV/Thomas Dhanens

Sarah Yu Zeebroek creeërde een imposante achterwand vol neon-visuals die afwisselend oplichten en als subtekst mee het verhaal vertellen. In die drukte aan lichtexplosies ontdek je ergens het schreeuwende figuurtje van Munch met de handen op de oren en toegegeven: af en toe overheerst de neiging hetzelfde te doen. De expressionistische overdaad van The Only Way Is Up wordt bij momenten te weinig beteugeld en dus gaat in het immer voortrazende tempo veel nuance verloren. De vier personages staan weliswaar voor archetypische levenspaden, maar ergens over de helft voel je dat muziek en spel wel erg vaak in hetzelfde register blijven hangen. Vandaar dat de bijna ‘klassieke’ musicalsong  tussendoor zo ontroert – de volumekop mag even naar beneden om ruimte te maken voor emotie.

Los daarvan: er is weinig theater waarbij je vermoeid binnengaat en buitenkomt met een enorme energiekick én met het gevoel dat er zich nog een hele nacht, een heel leven voor je uitstrekt. Dat The Only Way is Up dat klaarspeelt ligt niet alleen aan de vette beats die het duo door je lijf pompt, maar ook aan wat er met al die muzikale branie uiteindelijk wordt verteld: dat het leven een stroom is met maar één richting, dat de kunst erin bestaat op elk moment de schoonheid te zien van de oevers. 

Klinkt sentimenteel? The Only Way Is Up is dat in zekere zin ook. Een frase als ‘dreams are made to be chased’ hoort thuis in een Disney-film, maar Vermeulen en Van Severen droppen hem ironieloos in een ‘serieuze’ theaterzaal. Het bewijst dat hier twee straffe, autonome geesten aan het werk zijn – the only way is their way, en zo hoort het ook.

Tot 26/5 in Campo, Gent. Nadien ook te zien in Amsterdam en Antwerpen. campo.nu