PODIUM

'Hamlet' door Abattoir Fermé: leuk om naar te kijken, maar bezwaarlijk meer dan dat

Abattoir Fermé haalt 'Hamlet' door de mangel

2 'Hamlet' van Abattoir Fermé speelt zich af in een vuil volkscafé. © Sofie Jaspers

Het moet zo ongeveer het meest gespeelde stuk uit de theatergeschiedenis zijn, maar laat dat Abattoir Fermé niet tegenhouden om met Shakespeares Hamlet aan de haal te gaan. Uiteraard, zoals we dat van Stef Lernous en de zijnen gewend zijn, komt daar weinig eerbied bij te pas. Ze schotelen u de fastfood-versie voor, geheel naar eigen kruiding.

Share

Deze Hamlet is een locomotief die grimmig over al zijn demonen heen dendert

Verwacht geen troonzalen, marmeren zuilen of paleistuinen. Wel een vuil volkscafé naar Vlaamse traditie, met een vloer vol bier en een mist van sigarettenrook die zich met het mes laat snijden. Het is een oord van platvloersheid, drankmisbruik en tristesse. Wat hebben een marginale kroeg en het koninklijk hof met elkaar gemeen? Mensen zitten er te dicht opeen, en hoewel ze elkaar het licht in de ogen niet gunnen, kunnen ze ook niet zonder elkaar.

Tegelijkertijd vinden er een begrafenis en een bruiloft plaats, en daar horen pistolets en thermossen koffie bij, frieten en sloten sterke drank. Er wordt gezongen en gezopen, geflirt en gekibbeld. Aan de zijkant, mokkend achter een wankel tafeltje, zit Hamlet (Stefaan Degand) de andere stamgenoten te begluren. Hij zint op wraak op de oom die eerst zijn vader heeft vermoord en daarna met zijn moeder is getrouwd. Zijn geliefde Ophelia staat achter de bar glazen te wassen. Ze werpt hem kushandjes, maar hij ziet het amper. Afgekeerd van alles en iedereen kan hij slechts in zichzelf spitten: "doen ik het of doen ik het niet? Wat denkt ge?"

Kolder en fratsen

Terwijl Shakespeare, opboksend tegen de conventies van zijn tijd, de focus verlegde van de handeling naar de innerlijke wereld van zijn antiheld, lijkt Lernous de omgekeerde beweging te maken. De lange, introspectieve monologen zijn radicaal ingekort. Het zijn daarentegen de kolder en fratsen die alle aandacht opeisen. Dat bereikt een hoogtepunt in de scène waarin Ophelia aan Hamlet haar liefde verklaart door middel van een karaoke-versie van Meatloaf's 'Paradise by the Dashboard Light', terwijl de anderen op de achtergrond brallend de polonaise dansen. 

Voortdurend wordt de frictie opgevoerd tussen de carnavalssfeer en alles wat daaronder borrelt en broeit. Dat levert af en toe sterke scènes op, maar gaat na een tijdje ook vervelen. Wanneer het zoveelste glas achterover wordt geslagen en de zoveelste kwaaie vuist de hoogte in gaat, heb je de boodschap wel begrepen.

2 Voortdurend wordt de frictie opgevoerd tussen de carnavalssfeer en alles wat daaronder borrelt en broeit. © Sofie Jaspers

Temidden van al dit geharrewar lijkt de tijd te kort om het hele verhaal verteld te krijgen. Lernous heeft in zijn tekstbewerking dan ook vooral veel zitten schrappen. Het tempo waarop deze Vlaamse Hamlet doorheen zijn twijfels, driften en verdriet raast, ligt daardoor zo hoog dat er nauwelijks tijd blijft om hem te doorgronden. Geen melancholische, onvoorspelbare, door verwarring geplaagde geest, maar een locomotief die grimmig over al zijn demonen heen dendert. 

Dat levert een Hamlet op waar we geen vat op krijgen, die ons nooit mee de diepte in sleurt, en een voorstelling die erg gehaast aanvoelt. Op het einde blijft het zoeken naar wat nu juist de meerwaarde is van deze bewerking. Leuk om naar te kijken, maar bezwaarlijk meer dan dat. Abattoir Fermé speelt zijn troeven uit, maar toch neigt deze voorstelling te vaak naar een vingeroefening.

Nog tot 21 oktober in NONA, Mechelen. Daarna op tournee. abattoirferme.tumblr.com

nieuws

zine