REVIEW

'Drarrie in de nacht': verwaterde versie van het boek

2 Verontwaardiging, kwaadheid en hulpeloosheid van de drarrie in beeld gebracht. © Danny Willems

Wasserettes, straathoeken en eindeloos vallende regen. De makers van het bejubelde Malcolm X brengen leven en lot van de drarrie in beeld.

Vier silhouetten tekenen zich af tegen een wand van felle, witte tl-lampen. Als één front komen ze naar voren, potige figuren die tegelijk stoer en onhandig zijn, uitdagend en naïef. Het zijn de drarries uit de titel (als u het nog niet wist: drarrie is straattaal voor 'gast' of 'kerel', iemand uit je vriendenkring of bredere entourage). De jonge mannen nemen elkaar op sleeptouw doorheen de stad en de nacht. "Honger", scanderen ze, want dat is wat hen drijft: de honger om te leven, te ervaren, gezien te worden en deel uit te maken van de samenleving. Kort samengevat: de honger naar een zinvol leven. 

Share

De uitzichtloosheid van hun bestaan aan de rand wordt pijnlijk zichtbaar

Tijdens hun dwaaltocht blijkt die wens zo goed als onvervulbaar. De uitzichtloosheid van hun bestaan aan de rand wordt pijnlijk zichtbaar, een gebrek aan kansen en ondersteuning brengt het geloof in zichzelf en de toekomst aan het wankelen. Wat overblijft zijn verontwaardiging, kwaadheid en hulpeloosheid.

De ploeg achter deze voorstelling is niet de minste. Theatermaker Junior Mthombeni, schrijver Fikry El Azzouzi en muzikant Cesar Janssens werden in 2016 alom bejubeld met het als "historisch" geprezen Malcolm X. Het zet de verwachtingen voor hun nieuwe creatie op scherp.

Bronmateriaal voor Drarrie in de nacht is de gelijknamige roman uit 2014 van El Azzouzi. Er wordt een verknipte versie van het boek op de scène gebracht, waarbij de plot verwatert tot een weinig coherente opeenvolging van op zichzelf staande scènes. Het portret van de vier jongens blijft daarbij schetsmatig en eendimensionaal. Op straat zijn ze stoer, maar 's nachts plassen ze in hun bed en roepen ze om hun moeder. Veel verder dan de nogal clichématige typering "ruwe bolster met blanke pit" gaat het niet, afwezige vaders en overspelige liefjes ten spijt.

Haperende flow

Share

Vrouwen lijken alleen maar seks, verraad en gevaar te belichamen

In een interview in deze krant noemde El Azzouzi deze voorstelling een "ode aan de vrouw". Het is echter ver zoeken naar die lofzang. Als het niet over hun eigen moeder of geliefde gaat, kennen de jongens weinig andere woorden dan hoer, dirty bitch, ongelovige slet, enzovoort. De enige twee vrouwelijke personages (een wulpse barvrouw en corrupte prostituee) worden gespeeld door een man met een snor, twee ferme ballonnen onder zijn trui en een verfwinkel op zijn gezicht. Vrouwen lijken alleen maar seks, verraad en gevaar te belichamen. Het problematische vrouwbeeld weet de eenzijdigheid van de portrettering alleen maar te bevestigen.

Hiphop, slam poetry, soundscapes en gebricoleerde beats moeten het tempo van de voorstelling bepalen, maar een gebrek aan verbale bravoure steekt stokken in de wielen. De haperende flow en het nogal voor de hand liggende rijm komen vaak knullig en allesbehalve geloofwaardig over. Wel mooi zijn de visuele effecten. Het stuk speelt zich af achter een gestaag vallend regengordijn. Op het eind zijn de acteurs, doorweekt, verkleumd en vereenzaamd. Een sterk en pakkend beeld dat de tekst in zeggingskracht ver overstijgt.

2 © Danny Willems

Tot 9/02 in KVS, daarna op tournee.

nieuws

cult

zine