Column
Yasmien Naciri

Het ware gelaat van de mislukte integratie

1 Archiefbeeld van een Pegida-demonstratie. © BELGA

Yasmien Naciri is marketeer, student aan de UAntwer­pen en voorzitter van de onafhankelijke hulporgani­satie Amana. Haar wissel­column met Matthias Somers  verschijnt wekelijks.

Wie ooit dacht dat 'Rot op naar je eigen land' enkel sloganeske verkiezingspropaganda van extreemrechts zou blijven, heeft het goed mis. Liggen je roots ergens buiten de grenzen van Europa? Dan is de kans reëel dat je meermaals met dergelijke uitspraken de huid vol wordt gescholden. Heel lang werd ons wijsgemaakt dat het allemaal te maken had met een ‘mislukte integratie’. 

Maar wanneer zelfs succesvolle politici als Meryame Kitir, Meyrem Almaci of Khadija Zamouri ermee te maken krijgen, gaat die drogreden niet meer op. Het besef groeit dat wie hoger op de sociale en maatschappelijke ladder klimt, net vaker met dit soort bagger te maken krijgt. En al helemaal wanneer je als Belg met migratieachtergrond machtsposities bekleedt.

Dat er anno 2017 een hoop mensen zijn die niet kunnen leven met een realiteit waarin steeds meer mondige, ambitieuze Vlamingen met een getinte huidskleur of een andere geloofsovertuiging hun plaats in de samenleving opeisen, bewijst dat Yves Leterme gelijk had. Er is wel degelijk een integratieprobleem. Alleen heeft dat probleem niet één, maar twee gezichten. Het eerste verpersoonlijkt de onwil van velen om zich te engageren in onze samenleving en is intussen een grijsgedraaide plaat. Het andere is de onwil om volwaardig burgerschap los te zien van de huidskleur, geloofsovertuiging of geaardheid.

Arrogantie

Het idee dat je dankzij je betovergrootouders, wier traject toevallig in Europa is geëindigd, meer recht hebt op een volwaardig leven in Europa of meer zeggenschap hebt in de invulling van het samenlevingsmodel, illustreert het superioriteitsgevoel jegens minderheden. Om maar te zwijgen over de arrogantie en grootheidswaanzin van sommigen die denken het alleenrecht te hebben op de moderne beschaving. Dat alleen zij bepalen of je al dan niet volwaardig burger bent.

Share

Er is wel degelijk een integratieprobleem. Alleen heeft dat probleem niet één, maar twee gezichten

Die beschaving lijkt ver weg als je uiteindelijk beseft dat er zopas in de VS een inreisverbod (Muslim ban) is doorgevoerd voor mensen uit zeven moslimlanden. Voor een land dat gebouwd werd op de rug van migranten is dit een regelrechte aanfluiting op zijn historische eigenheid. Verschillende Vlamingen op Twitter riepen politici op om een duidelijk standpunt in te nemen. Waarna er uit politieke hoek werd getweet waarom politici zich expliciet moeten distantiëren van Trump, als moslims ook niet worden verplicht om zich te distantiëren van IS. Los van de kromme vergelijking is er een wezenlijk verschil. Namelijk dat de eerste democratisch werd verkozen door het volk en burgers enkel verantwoordelijk zijn voor zichzelf.

Zonder weerstand

Helaas beperkt het kwaad zich niet tot die ene staat daar over de Atlantische Oceaan. Ook hier in de Lage Landen kan iemand als Wim van Rooy in een publiek debat, zonder betekenisvolle weerstand van overige panelleden en publiek, pleiten voor een massale deportatie van moslims. “Te beginnen bij de beroepsmoslims”, vulde iemand uit het publiek aan.

Het beangstigende wereldbeeld van extreemrechts heeft zijn tentakels al zodanig verspreid dat zelfs redelijke academici zich storen aan de publieke verontwaardiging hierover... Wanneer groeit het besef eindelijk dat de tijd van etnisch homogene groepen binnen kunstmatige landsgrenzen tot het verre verleden behoort? Wanneer stoppen traditionele partijen met falende electorale strategieën rond integratie te herkauwen? Met de aankomende verkiezingen in de ons omringende landen is het niet vijf voor, maar tien over twaalf. 

nieuws

cult

zine