Uppercut

Beste Dirk Draulans, u gebruikt de evolutieleer om de status quo die u rond u meent te zien, te verklaren

1 Heleen Debruyne. © Wouter Van Vooren

Dirk Draulans schreef ooit ‘een venijnige column’ over Heleen Debruyne omdat ze zich vragen had gesteld over de effecten van de pil op het libido van de vrouw. Debruyne daagde hem uit voor een gesprek. Beiden maken zich nu op voor de publieke confrontatie in de boksring van het Beurskafee op woensdag 26 april om 20 uur. Moderator is journaliste Barbara Debusschere.

Vroeger kende ik u, vaagweg, als ‘die man die op tv al eens iets over Darwin vertelt’. Ik heb geen tv, maar dat leek me vanop een afstandje een goede zaak: het brede publiek wat wetenschappelijke kennis bijbrengen. Jaren later schreef ik over de anticonceptiepil, mocht ik er ook op tv iets over zeggen. Dat deed ik naar eer en geweten: de pil is een prachtige uitvinding, vertelde ik, waar miljoenen vrouwen nog steeds wel bij varen. Alleen is er nog te weinig onderzoek gedaan naar de effecten op het libido en het gemoed. En waarom doet de farmaceutische industrie niet meer moeite om andere, niet-hormonale anticonceptiemethodes te ontwikkelen, vroeg ik me af.

U reageerde met een eigenaardige, venijnige column, waarin u insinueerde dat ik met de zaak begaan was omdat mijn eigen libido waarschijnlijk gewoon laag was omdat ik mijn partner beu was en dat ik met mijn geprofeteer vrouwen die perfect tevreden waren over de pil, onterecht bang zou maken. U had duidelijk niet goed naar me geluisterd. Nooit heb ik een anekdotisch geval verheven tot regel. Nooit heb ik beweerd dat de mogelijke uitwerkingen op libido en gemoed extreem gevaarlijk zijn. Nooit heb ik ontkend dat velen tevreden zijn over de pil.

Niet veel zin in seks

Vervolgens poneerde u in dat stuk dat een kwart van de vrouwen sowieso niet veel zin in seks heeft, tenzij dan om kinderen te maken. Die cijfers verbaasden me. Ik mailde u met de vraag waar ze vandaan kwamen, u zei de exacte publicatie niet meer te kunnen vinden.

Sindsdien volg ik u.

Share

Waarom kiest u er keer op keer voor om platgetreden paden te betreden?

Heleen Debruyne, journaliste en schrijfster

Wanneer u over seksuele selectie schrijft, stelde ik vaak vast, doet u precies wat u mij onterecht verweet: vertrekken vanuit anekdotes. In uw boek Het succes van slechte seks grossiert u in platte geestigheden over waarom Chris Lomme op haar zeventigste niet meer bezongen wordt, hoe vrouwen tegen u lamenteren over de onkunde van mannen om de clitoris te lokaliseren, hoe Pamela Anderson zich oppompt om jong te lijken en een rijke man te strikken. Vanuit die anekdotes toont u aan, zo zegt u, hoe de evolutie ons dagelijkse leven nog steeds stuurt.

Natuurlijk heeft biologie een impact op ons bestaan. Uiteraard zijn er bredere patronen te ontdekken, die veel seksueel gedrag verklaren. Maar door de anekdotes die u uitkiest en door uw stijl van argumenteren, lijkt u vooral de foute clichés over evolutie te bevestigen die volgens mij uit de wereld geholpen mogen worden. U gebruikt de statistische veralgemeningen van de wetenschap om over individuele levens en keuzes uitspraken te doen. Ah ja, zegt u, vrouwen hébben nu eenmaal minder plezier in seks. Kijk, tja, mannen willen nu eenmaal jongere vrouwen. U gebruikt de evolutieleer met andere woorden om de status quo die u rond u meent te zien, te verklaren.

De evolutie dendert voort

Maar de evolutie heeft lak aan de status quo. De evolutie heeft geen doel, geen richting. Het is een proces vol ogenschijnlijke zijpaadjes en aberraties. De evolutie geeft er niet om dat we iets zo contra-intuïtiefs als de pil hebben uitgevonden. De evolutie heeft schijt aan de vrouwenbeweging. De evolutie maalt niet om het homohuwelijk. De evolutie heeft ons iets ogenschijnlijk zinloos als het vrouwelijk orgasme gebracht. Voor veel van die dingen zijn er trouwens nog geen eenduidige evolutionaire verklaringen.

De evolutie is niet normatief, maar dendert gewoon voort. Ik vertel u niets nieuws, dat weet u goed genoeg. Waarom kiest u er dan keer op keer voor om de platgetreden paden te betreden? Waarom focust u zo zelden op de diversiteit, die de evolutie ook heeft voortgebracht? Door steeds te hameren op dezelfde treurige spijkers, doet u uw lezers geloven dat het gewoon niet anders kan. Terwijl de evolutieleer, als je ze op een andere manier aanbrengt, net zo bevrijdend kan zijn. Inzicht in de kleine en grote manieren die onze soort determineren, biedt net kansen om ons er als individuen van los te maken. Want wat goed is voor een individu en voor de maatschappij, is vaak niet wat in het licht van de evolutie logisch lijkt. Ook dat weet u. Ik denk dat we in de grond niet van mening verschillen. Ik vraag van u gewoon wat meer nederigheid; de wil om voorbij uw eigen dada’s te schrijven.

Lees hier het antwoord van Dirk Draulans: "Ik begin te vrezen dat u lijdt aan een selectief geheugen, mevrouw Debruyne"

nieuws