Opinie
Marleen Vertommen

Wel gestorven, nooit geboren: Waarom officiële erkenning zo belangrijk is

2 © thinkstock

Marleen Vertommen omschrijft zichzelf als een moeder met drie kinderen om elke dag voor te zorgen, vier kinderen volgens de wet, vijf kinderen in haar hart: Elise*, Anton, Gommaar*, Victor, Jozefien.

2 © Marleen Vertommen
Share

Een officiële erkenning is voor veel ouders belangrijk om zo ook voldoende ruimte en erkenning te krijgen voor hun verdriet

Dat was het leven van Gommaar: wel gestorven, nooit geboren. Na 39 weken zwangerschap kwam hij dood op de wereld. We hadden zo uitgekeken naar hem. Heel onverwachts voelde ik dat het leven gestopt was in mijn buik, de veiligste plek op aarde. Een knoop in zijn navelstreng. Een mooie en stevige jongen, dood.

Onze wereld stortte in. Ook al had hij slechts een ongeboren leven geleefd, we voelden ons zo trots en fier dat we mama en papa geworden waren van ons derde kindje. Tegelijk was ons verdriet zo groot en intens. We hadden het gevoel dat we alles verloren hadden, en dit voor de tweede keer.

Na een zorgeloze zwangerschap werd ons eerste kindje twee maanden te vroeg geboren. Ze was ernstig ziek en is een dag later in mijn armen gestorven. Ze heeft ons haar mooie, maar veel te korte verhaal verteld in één dag. We leefden toen voor het eerst tussen vreugde en verdriet op de maat van ontroering. Een trotse en fiere mama en papa, maar tegelijkertijd zo oeverloos verdrietig om haar plotse dood.

We vonden het heel belangrijk om haar geboorte en overlijden aan iedereen te vertellen. We hebben haar dan ook met veel trots laten inschrijven in het geboorteregister: Elise Valcke, geboren op 8 augustus 1996. En een dag later in het overlijdensregister: Elise Valcke, gestorven op 9 augustus 1996.

Misschien lijkt dit een formaliteit, maar dat was het zeker niet voor ons. Elise heeft bestaan en heeft met haar geboorteakte de officiële erkenning gekregen die ze verdiende. Voor ons was dit belangrijk om ons moeilijk en intens rouwproces aan te vatten. We misten een kind dat niemand miste. Haast niemand had de gelegenheid gekregen om onze dochter te leren kennen. Ze was doodziek, niet levensvatbaar, maar toch is ze bij ons geweest. Ze zal altijd het eerste kindje van ons gezin blijven.

Een ander verhaal met Gommaar. Omdat hij levenloos geboren is mocht hij niet ingeschreven worden in het geboorteregister. In België mogen levenloos geboren kinderen pas vanaf 180 dagen zwangerschap enkel ingeschreven worden als "levenloos geboren van het mannelijk/vrouwelijk geslacht" in het overlijdensregister, niet in het geboorteregister, enkel met hun voornaam, geen familienaam. Dit in tegenstelling tot Nederland en Frankrijk. Gommaar is dus officieel nooit geboren, heeft geen familienaam gekregen zoals zijn broers en zussen, heeft geen geboorteakte en staat niet in het geboorteregister. Wel gestorven, nooit geboren.

Sinds enkele jaren ben ik actief bij de v.z.w. Met Lege Handen, een vereniging voor en door ouders van een overleden baby. Rouwen om je overleden baby gaat vaak samen met een eenzaam verdriet en is soms moeilijk om te delen, tenzij met lotgenoten.

Reeds jaren ijveren wij voor de officiële erkenning van elk levenloos geboren kind in België door actief in overleg te gaan met politici. Een officiële erkenning is voor veel ouders belangrijk om zo ook voldoende ruimte en erkenning te krijgen voor hun verdriet.

Wij zijn verheugd in het regeerakkoord te lezen dat een 'nieuwe wetgeving zal worden uitgewerkt rond de naam en registratie van levenloos geboren kinderen'.

De huidige regering heeft al van bij haar aanvang een gezinsonvriendelijke reputatie. Ze zou met deze wet een positief verhaal kunnen vertellen. En omdat een geboorteakte voor een levenloos geboren baby ook een budgetneutrale wetswijziging is hopen wij van harte dat er hiervan snel werk kan worden gemaakt. Wanneer een moeder bevalt, wordt een kind geboren.

nieuws

cult

zine