Opinie
Bret Stephens

Weinstein is de zoveelste hitsige klootzak in een cultuur die lang geleden brak met zelfbeheersing en beschaafd gedrag

2 Harvey Weinstein. © AFP

Bret Stephens is columnist bij The New York Times.

Van alle schokkende en walgelijke details in de Harvey Weinstein-sage is er geen enkel meer deprimerend dan dit: er komen zo weinig helden in voor. Mijnheer Weinstein is de stereotiepe slechterik wiens afstotelijke gezicht het spiegelbeeld van zijn verziekte geest blijkt te zijn. De vele slachtoffers die hij maakte waren de aankomende talenten in een filmindustrie waarvan hij de carrières kon maken of breken, die hij kon afblaffen, met geld het zwijgen opleggen, en, als we sommige getuigenissen mogen geloven, zelfs kon verkrachten.

2 Bret Stephens. © rv

Maar bovenal waren er de meelopers van alle slag. Bestuursleden van de onderneming die weigerden om aantijgingen over zijn seksueel gedrag te laten onderzoeken en nu beweren dat het nieuws als een ‘volslagen verrassing’ aankwam. Assistenten die als lokaas optraden en de meetings tussen mijnheer Weinstein en zijn beoogde slachtoffers bijwoonden om hen een veilig gevoel te geven, waarop ze de prooi even later aan het roofdier overlieten. Journalisten die hem hulde brachten met prijzen en kruiperige verslaggeving of zijn vijanden afkraakten. Of een royaal betaalde Italiaanse studiobaas wiens echte job erin bestond, aldus Sharon Waxman, om ‘ervoor te zorgen dat Weinsteins honger naar vrouwen werd gestild’.

nieuws