column
KRISTOF CALVO

Waarom moet Vlaams altijd zo anti-Belgisch zijn?

Calvo & Pohlmann

Kristof Calvo is federaal fractieleider van Groen. Zijn wisselcolumn met Joachim Pohlmann (N-VA) verschijnt op vrijdag.

2 ©Photo News
Kristof Calvo. ©Wouter Van Vooren
Share

De gêne die je stilaan onvermijdelijk voelt bij de Vlaamse vlag of de tonen van de Vlaamse leeuw vind ik zo vervelend

We zullen dus geen Belgische EK-overwinning kunnen vieren op 11 juli, de Vlaamse feestdag. We weten nog niet wie zondagavond laat in Stade de France de beker in de lucht zal steken, maar Eden Hazard zal het zeker niet zijn. Het had wel iets bijzonders geweest: maandag de Vlaamse feestdag vieren met een Belgische voetbalkater - zo'n kater van eens stevig te vieren. Helaas. Mijn N-VA-collega's kunnen dus opgelucht ademhalen.

De kramp waarmee zij worstelden tijdens de helaas te korte Rode Duivels-gekte was toch opvallend. Voor Jan Jambon waren de Vlamingen in het team de reden om voor de Rode Duivels te supporteren. Erg kleintjes, zeker voor een federale vicepremier. Voetbal heeft niets met politiek te maken, klonk het opvallend eensgezind. De EK-communicatie van N-VA was duidelijk beter georganiseerd dan de verdediging van Marc Wilmots. Maar dat zeggen dus mensen die al jaren Vlaamse vlaggetjes uitdelen tijdens wielerwedstrijden...

Uiteraard zijn de dribbels van Hazard geen politieke manoeuvres. Maar de steun voor de Duivels afdoen als een louter commerciële hype is ook onzin. Het is zoveel meer dan een goed uitgedokterde reclamecampagne van Jupiler. Het zijn wij-momenten die we nu goed kunnen gebruiken. Het sluit aan bij hoe heel wat landgenoten zich voelen: (ook) Belg.

De vroegtijdige uitschakeling betekent wel dat ik maandag uitgeslapen afzak naar het stadhuis van Brussel voor de officiële 11 juli-plechtigheid. Ik ga niet elk jaar, maar deze editie wil ik niet missen. Ik ben het immers beu hoe de Vlaamse feestdag gekaapt wordt door de V-partijen. Steeds meer willen ze daar hun feestje van maken, terwijl 11 juli de feestdag is van alle Vlamingen. Vorig jaar nog misbruikten Geert Bourgeois en Jan Peumans hun officiële speeches om uit het eigen partijprogramma te citeren. Je merkt die claim op 11 juli ook aan de lezingen her en der: niet zelden over de splitsing van het land of de transfers.

Waarom moet Vlaams altijd zo anti-Belgisch zijn? We moeten dringend af van het gelijkheidsteken tussen Vlaams enerzijds en rechts, conservatief en separatistisch anderzijds. Daarom ga ik maandag dus naar het Brusselse stadhuis. Ik heb ook alvast de plechtigheid van volgend jaar in mijn agenda gezet. Want ik wil onze feestdag terug.

Op deze pagina's is al eerder gebleken dat ik nogal van België hou. Ons meertalig federaal model is er eentje om te koesteren, zeker in deze post-brexittijd van versnippering en xenofobie. Maar naast Belg ben ik dus ook een fiere Vlaming. Vlaanderen is ook de plek waar ik ben opgegroeid, de taalgemeenschap waar ik prima onderwijs genoot. Nederlands is de taal waarvan ik het belangrijk vind dat iedereen ze kent, zodat we elkaar ook echt kunnen ontmoeten. Net daarom vind ik de gêne die je stilaan onvermijdelijk voelt bij de Vlaamse vlag of de tonen van de Vlaamse leeuw zo vervelend.

De keuze tussen Vlaming en Belg, die ons door nationalisten wordt opgedrongen, hoeven we vooral niet te maken. Het werkt hen misschien op de zenuwen, maar laat ons maar offensief Vlaming én Belg zijn. Die verschillende laagjes van onze identiteit mogen we ook vieren. Dus is 11 juli ook een feestdag van en voor federalisten, niet alleen van separatisten.

Sterker nog, het zou een officiële feestdag moeten worden voor elke Vlaming, een dagje vrij voor iedereen. Het is toch hoog tijd om die kalender van feestdagen te hervormen - met liefst ook meer keuzevrijheid als gevolg. Dan maken we in één beweging van 11 juli een inclusief feest, waarbij we met zijn allen vieren dat we complexloos Vlaming én Belg zijn. Het is misschien een idee voor de speech van Jan Peumans maandag?

nieuws

zine