Camps
Hugo Camps

Waar blijft onze Barack Obama?

Tegenwind

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps elke donderdag.

2 Barack Obama tijdens zijn afscheidsspeech. © AFP
2 Hugo Camps. © Stephan Vanfleteren

De afscheidsspeech van Barack Obama was naar gewoonte een oratorisch orgasme. Soms hoorde je poëzie. Hier sprak een tribuun die de knepen van de voordachtkunst in de mond had: temporiseren, onverwachte stiltes, steile contrasten, nederige houding.

Toch zouden we de uittredende president te kort doen door alleen zijn verbale brille te bewieroken. Obama had ook iets te zeggen en deed dat in een ongeziene stijl.

Bij zijn afscheid benaderde hij vooral de betekenis van de democratie en de behoefte aan een participatiesamenleving. Het klonk niet als holle woorden, het klonk als een hartenkreet. Daarmee is Obama de referentie geworden voor alle politieke heersers die nog komen.

Hij heeft een nieuw presidentieel type in het leven geroepen, misschien wel een archetype: de dienende leider.

cult