Column
Hugo Camps

Van leading lady naar lady van een alternatieve werkelijkheid: Homans is uitgeschakeld als machtsfactor

Tegenwind

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps elke donderdag.

2 Vlaams minister voor Armoedebestrijding Liesbeth Homans. © BELGA
2 Hugo Camps. © Stephan Vanfleteren

Ze noemt zichzelf nog steeds een politiek beest - maar dan wel een dat op stal staat. Op de wei lijkt ze uitgeraasd.

Aangekondigd als de leading lady van de Vlaamse regering is het ministerschap van Liesbeth Homans (N-VA) een kerkhof van niet-ingeloste verwachtingen geworden. Nog hooguit lady van een alternatieve werkelijkheid. Als machtsfactor is ze uitgeschakeld.

Alle regeringen hebben hun kneus. In de federale regering is zowat de helft van de MR- bewindslieden onbekwaam. Historische kneuzen als Michel Daerden en Pieter De Crem hebben het politieke bedrijf jarenlang ontsierd met cabaret en archaïsche ijdelheid. Nu is ook Liesbeth Homans toegetreden tot het kneuzenkransje. Van de leading lady blijven alleen nog pluimen over.

Pijnlijke deconfiture.

De verduistering van Homans is tegelijk tragisch en zielig. Er was een tijd dat ze in Antwerpse restaurants hele avonden met Bart De Wever zat te brainstormen. Ze was de schaduw van de voorzitter. Blijft niets van over. De Wever heeft vandaag andere raadgevers. Homans is gedegradeerd tot een soort klerk.

Zielig is dat ze overal complotten ziet. Ze wil niet meer herinnerd worden aan een feestelijke televisieavond waar ze stond te wauwelen met een glaasje op. Dat dat filmpje nog steeds getoond wordt, ziet ze als een operatie-beschadiging.

Onzin, geen mens neemt haar dat tipsy moment kwalijk. Integendeel, er kwam eindelijk enige warmte in haar ijzerenheinige profiel. Haar paranoia berust alleen op zelfbeklag.

Share

Aangekondigd als de leading lady van de Vlaamse regering is het ministerschap van Liesbeth Homans een kerkhof van niet-ingeloste verwachtingen geworden

Het probleem van Liesbeth Homans is dat ze als beleidsmaker onzichtbaar is geworden. Ze heeft de controverse (over moskeeën) nodig om weer eens een teken van leven te geven. Ze is ook slachtoffer van het blinde economisme dat de Vlaamse regering tot in het merg heeft aangetast. Voor Geert Bourgeois en de zijnen is de vermaatschappelijking van beleid bijzaak. Het gaat om cijfers, om een palmares.

Homans goochelde met cijfers over haar strijd tegen armoede. Als in dit rijke land nog een kind op de acht in de schande van armoede leeft, kun je alle boeken over beleid sluiten. Mevrouw Homans mag dan de armoedecijfers met een paar procent opvrolijken, het blijft een verloren strijd. Armoedebestrijding heeft geen prioriteit in Vlaanderen, ook niet bij de minister voor Armoedebestrijding die ook nog superminister is.

Natuurlijk is zij niet alleen verantwoordelijk voor het humanitaire deficit van de politieke agenda van de Vlaamse regering. Maar dat ze er in het parlementaire debat over haar armoedebeleid lusteloos bij zat, is veelbetekenend. Of ze is uitgeblust of ontmoedigd. Wat ook kan, is dat ze lichtjes geparalyseerd is door de concurrentie in eigen kring. Het gerucht dat Annick De Ridder haar verdrongen heeft van de tweede plaats voor de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen is een opdoffer. Dan wenkt het einde van een prominente rol in partij en regering. Als zelfs je privéleven vooral politiek is geworden, komt dat als een dreun aan.

Homans zou gelogen hebben over een trendbreuk in de armoedecijfers. Als dat zo is, houd ik het eerder op wanhoop dan op arrogantie. Uit deze minister is het vuur weggeslagen of geroofd. Dan ontstaat vanzelf de verleiding in kleine leugentjes weg te vluchten om nog een illusie van geloofwaardigheid op te roepen. Niet dat het helpt: Bart Somers bracht verademing en verheffing in het debat, niet Liesbeth Homans.

cult