Opinie
Bob Pleysier

Schaam u diep, Theo Francken

Bob Pleysier is voormalig directeur-generaal van Fedasil.

2 ©PHOTO_NEWS
©Jimmy Kets
Share

In zijn diepste zelf moet Theo gevoeld hebben dat schaamte de enige gepaste reactie was op zijn hysterische oproep voor de Holocaust der boten in de armste regio die aan de EU grenst

"We moeten boten van smokkelaars al aan de Libische kust vernietigen." Voor die boodschap kwam staatssecretaris Theo Francken gisteren naar De Zevende dag. De stoere N-VA-man uit Lubbeek stelde het nog straffer: "We moeten kunnen te velde gaan aan de kustlijn in Libië en van daaruit samen met Interpol, Europol en Frontex opereren."

Toen hij wilde uitleggen dat dit "geen militaire interventie" was, begon de staatsecretaris beschamend te stotteren. In zijn diepste zelf moet Theo gevoeld hebben dat schaamte de enige gepaste reactie was op zijn hysterische oproep voor de Holocaust der boten in de armste regio die aan de EU grenst.

Ooit beval Mao Tse Toeng om alle spreeuwen in China te vernietigen omdat die graan aten. Mao vergat dat spreeuwen naast graan ook sprinkhanen eten. Miljarden dode spreeuwen later verwoestte een bijbelse zwerm sprinkhanen het Chinese platteland, wat een belangrijke oorzaak was van de hongersnood die 30 miljoen mensen doodde.

Tim Pauwels, de interviewer van dienst, wilde de staatsecretaris even helpen met een open deurtje: of er in Afrika niet iets structureels moest gebeuren nu ons budget voor ontwikkelingssamenwerking op een historisch dieptepunt zit. Daar had Francken snel van terug: "Toen ons budget nog veel hoger was kwamen er ook veel asielzoekers." Niet gehinderd door veel deskundigheid, ziet de staatssecretaris dus geen enkele reden om het budget van ontwikkelingssamenwerking te verhogen. Weinig politici herinneren zich dat in de grote asielcrisis van 2010 de Belgische regering het budget van ontwikkelingssamenwerking ging plunderen om bijkomende asielopvang te kunnen betalen.

Share

Fort Vlaanderen doemt op aan de horizon. Heer staatssecretaris, schaam u diep!

Maar Francken heeft nog meer argumenten: "De mensen (wie dan wel, Theo?) denken dat die boten vol Syriërs zitten, maar dat is fout. Op die boten zitten maar zeven procent Syriers, maar vooral mensen uit Mali en andere sub-Sahara-Afrikanen." Voor dat soort mensen, zag ik hem denken, hoeft geen medelijden.

En de staatsecretaris had nog meer. Dat de N-VA vorige week zijn steun ontzegde aan het spreidingsplan voor asielzoekers van de Europese commissievoorzitter Juncker, wijt Francken aan een misverstand. De genereuze N-VA wil wel vluchtelingen spreiden (die zijn er weinig) maar zeker niet asielzoekers (want die zijn met veel).  Asielzoekers die in Italië binnenkomen, aldus onze staatssecretaris moeten daar asiel aanvragen. Basta. Als Francken die lijn absoluut kan doortrekken, heeft België binnenkort alleen nog enkele asielzoekers op de luchthaven van Zaventem en om de maand enkele arme Afrikanen in de Antwerpse haven, blindgangers in de machinekamer van een Afrikavaarder.

Voor de slechte verstaander geeft Theo Francken aan het eind van zijn interview nog eens de twee simpele beleidsprioriteiten. Er zijn twee prioriteiten: bootjes vernielen en zorgen voor een stabiele regering in Libië. Hoeveel kortzichtigheid verdraagt de Belgische regering?

Fort Vlaanderen doemt op aan de horizon. Heer staatssecretaris, schaam u diep!

Later op diezelfde zondag  kreeg ik een prachtig antidotum tegen het gif van Francken. In de BOZAR zongen 400 Nederlands- en Franstalige schoolkinderen uit Brussel samen met het Nationaal Orkest van België 'Cantania' een ode aan de Middellandse Zee. In die cantate van de Spaanse componist Xavier Pagès i Correla vertelt een Afrikaans jongetje over die prachtig glinsterende zee, de Mare Nostrum, het knooppunt dat drie continenten verbindt.

En omdat mijn kleindochter Lee meezong, had ik tranen in de ogen.

Share

Als Francken zijn lijn absoluut kan doortrekken, heeft België binnenkort alleen nog enkele asielzoekers op de luchthaven van Zaventem