brief van de dag
Michiel Cox

Na de aftiteling, als ik braaf mijn bed in kruip, is het Evard Grieg die mij in slaap wiegt

Brief van de dag

Eind juni 2017 schreef mijn fijne collega Gaea Schoeters een stevige brief aan Bent Van Looy. In het kader van debatreeks 'Uppercut' gooide ze hem voor de voeten dat programma's als Culture Club de kijker als een idioot behandelen. Het ultieme, en ronduit lachwekkende voorbeeld, was de cello die tijdens de Koningin Elizabeth-wedstrijd werd beschreven als een grote viool. Toegankelijke kunst is gesuikerde fastfood die ons denken doodt, schreef Gaea. Ze legde de vinger op de wonde, dacht ik tot voor kort.

Share

Thomas Vanderveken en co. weten de moeilijkheid en de uitdagingen van een pianoconcerto als geen ander te tonen

Want er is een nieuw programma dat toont dat het anders kan: Thomas speelt het hard. Presentator en would-be pianist Thomas Vanderveken wil een pianoconcerto instuderen binnen een jaar. Ik was sceptisch en verwachtte mij aan een nieuwe Culture Club, waarin het altijd opnieuw uitkijken was naar dat ene hoogtepunt: Marc Erkens achter de piano. Maar ik zag de eerste aflevering en verslond diezelfde avond alle andere.

Thomas Vanderveken en co. weten de moeilijkheid en de uitdagingen van een pianoconcerto als geen ander te tonen. Het feit dat hij sportmetaforen gebruikt, is te vergeven, want het maakt de wereld van de klassieke muziek toegankelijk. Toegankelijk, inderdaad. De uitleg maakt het pianoconcerto niet belachelijk, de kijker wordt niet als een kleuter behandeld. We kijken naar een onmogelijke opgave en luisteren naar prachtige muziek. We zien de liefde voor klassieke muziek die ons van pianostemmers naar solisten leidt, van gesprekken over interpretatie van een partituur naar Noorwegen. En tegelijk kijken we naar een muziekliefhebber wiens kunstenaarsmaniertjes worden ontmaskerd door zijn lerares, een ploeterende mens die met baby op de buik en frustratie in de ogen op zijn vleugel zit te rammen. Zo wordt die moeilijke, elitaire, tingel-tangelmuziek de basis voor een toegankelijk en spannend tv-programma.

Over de kwaliteit van het pianospel van Thomas heb ik het bewust niet. (Het is hopen dat dat nog goed gaat komen.) Zijn pianospel vormt niet de basis van het programma: het gaat over de wereld waar hij zich even in begeeft.

De eigenlijke reden voor mijn lofzang is simpel: na de aftiteling, als ik braaf mijn bed in kruip, is het Evard Grieg die mij in slaap wiegt: paa, pa pa paa, pa pa paa pa pa paa pa pa paaaaaa.

En dat na een avond tv kijken.

Michiel Cox

Meer opinie? Krijg elke woensdag en zondag onze Opiniemakers nieuwsbrief.

nieuws

cult

zine