Opinie
Bieke Purnelle

Misschien is het tijd om massaal op straat te komen tot men ons manu militari verwijdert

Bieke Purnelle een boze en bezorgde journalist bij DeWereldMorgen.be, burger en moeder.

2 Premier Michel gisteren tijdens zijn speech voor de klimaattop in Parijs. ©REUTERS
Bieke Purnelle. ©Bieke Purnelle
Share

Het schaamrood is dus gewoon terug van heel even weggeweest

De klimaattop in Parijs zou van groot belang zijn, zo werd al jaren geleden aangekondigd. Dat een van de kleinste, maar ook rijkste landen ter wereld er vervolgens in slaagt om op die klimaattop aan te komen zonder akkoord is dan ook zonder meer onbegrijpelijk. Voor de tweede keer op rij 'won' België de trofee van 'Fossiel van de dag', die ngo's uitreiken aan het land dat het slechtst presteert inzake klimaatengagement.

Dat België een 'failed state' is, koppen de kranten. 'Een godvergeten, gloeiende schande', schreef Bart Eeckhout in De Morgen. 'Een blamage' en 'schaamtelijk', klonk het alom op de sociale media. Wie eens in het geheugen graaft vindt snel terug met welke thema's ons land zich de afgelopen decennia wist te profileren in de internationale media: de Dutroux-affaire, erbarmelijke luchtkwaliteit, de langste files, een historisch lange regeringsvorming, terreurdreiging en dus ook een gebrekkig klimaatbeleid. Het schaamrood is dus gewoon terug van heel even weggeweest.

Share

Ministers ontbossen zonder nadenken en zonder kennis van zake. Komieken informeren zich wel grondig en kaarten het wanbeleid aan

Hoe komt het dan dat de verontwaardiging deze keer zo luid galmt? Zijn we dan toch niet gevaarlijk gewend geraakt aan geknoei en wanbeleid?

Het klimaat staat al jaren op dreigingsniveau 4. Het beleid slaagt er niet eens in een bescheiden akkoordje te sluiten waaruit een minimum aan visie blijkt. Burgers delen auto's, fietsen door weer en wind, komen op straat, leggen hun kinderen uit waarom je de kraan dichtdraait tijdens het tanden poetsen en waarom er geen Keniaanse boontjes op tafel komen.

Ministers ontbossen zonder nadenken en zonder kennis van zake. Komieken informeren zich wel grondig en kaarten het wanbeleid aan.

Een ellenlange rij vluchtelingen staat van 4u 's ochtends, in de regen, aan te schuiven bij de Dienst Vreemdelingenzaken, om vervolgens alsnog op straat te belanden. Burgers geven hen eten en onderdak.

Burgemeesters vragen asielcentra om vermeend hitsige asielzoekers in bedwang te houden 'om onze meisjes en vrouwen te beschermen'. Partnergeweld is niet eens een beleidsprioriteit. De belabberde aanpak van verkrachting werd al talloze keren aangeklaagd. Politici met losse handjes maken promotie. Vrouwenorganisaties en burgers getuigen, zetten acties op op sociale media en klagen seksisme aan.

Share

Talloze burgers, middenveldorganisaties en vrijwilligers doen elke dag hun stinkende best om van deze samenleving een leefbaar geheel te maken. Intussen maken onze bestuurders er een onwaarschijnlijke knoeiboel van

Het land staat in rep en roer en de hoofdstad wordt lamgelegd omdat er zich overal terroristen schijnen te bevinden, maar elke vorm van preventie (jeugdwerk, straathoekwerk, degelijk en gelijk onderwijs voor iedereen) wordt afgebouwd of gekortwiekt. Burgers doen gewoon verder met samenleven, leerkrachten blijven geloven in al hun leerlingen.

Kerstmarkten en Europese tops, geliefkoosde doelwitten voor een beetje pientere terrorist, gaan gewoon door, dreiging of niet. Vreedzaam burgerprotest wordt dan weer verboden. Burgers betogen dan maar op hun sloffen door hun woonkamer.

De armoede neemt toe. Een kind op vijf groeit op in armoede. Energie- en andere facturen stijgen. Vrijwilligers zamelen geld en spullen in, delen soep en Sinterklaasgeschenken uit.

Talloze burgers, middenveldorganisaties en vrijwilligers doen elke dag hun stinkende best om van deze samenleving een leefbaar geheel te maken. Intussen maken onze bestuurders er een onwaarschijnlijke knoeiboel van. Wie moet zich hier eigenlijk schamen?

Ik voel me alvast in mijn gezicht gespuwd als burger van deze samenleving, als vrijwilliger, als moeder van twee opgroeiende kinderen, wanneer ik vaststel dat men de euvele moed heeft om midden in een klimaattop, terwijl de hele wereld met ons lacht, een miljoenenakkoord te sluiten met Electrabel en laconiek beslist om kerncentrales langer open te houden.

Misschien is het tijd om te stoppen met katjes en fossielen posten op Twitter en Facebook, hoe geestig dat soort acties ook mogen zijn. Misschien is het tijd om te stoppen met slikken wat niet te slikken valt en eens luid en duidelijk te zeggen dat we het zat zijn. Misschien is het tijd om massaal op straat te komen tot men ons manu militari verwijdert. Het is tijd om te handelen, klonk het ronkend uit de mond onze premier. Daar ben ik het stellig mee eens.

Share

Misschien is het tijd om te stoppen met slikken wat niet te slikken valt en eens luid en duidelijk te zeggen dat we het zat zijn

nieuws

cult