Opinie
Rogier De Langhe

Macron heeft ervaring noch een plan, maar dat hoeft geen probleem te zijn

Rogier De Langhe is economiefilosoof aan de Universiteit Gent en Zeno-medewerker.

1 Rogier De Langhe. ©Wouter Van Vooren

De afgelopen dagen werden heel wat pogingen ondernomen om de Franse presidentskandidaat Emmanuel Macron weg te zetten als een traditioneel politicus. Veel verder dan schuld door associatie – Macron was ooit Rothschild-bankier – kwam het niet. Toegegeven, Macron probeerde als minister van Economie het systeem van binnenuit te veranderen, maar dat is net wat zijn uiteindelijke (wanhoops)poging om het van buitenuit te proberen voor velen zo oprecht maakt.

Laten we eerlijk zijn. De man heeft geen partij en nauwelijks politieke of bestuurlijke ervaring, geen politieke familie, zelfs geen partijprogramma die naam waardig. Het is maar dat zijn naam op een stembrief staat, of je zou niet weten dat hij aan politiek doet. De manier waarop hij desondanks oprees, is zonder precedent. Zulke politieke daden in plaats van politieke woorden verraden zijn potentieel als hervormer, veel meer dan een lijstje met verkiezingsbeloftes of een schare slippendragers.  

Dat echte structuurhervormers van binnenuit kunnen komen, is trouwens helemaal niet zo uitzonderlijk. Diegenen die het dichtst bij de macht zitten, zijn vaak diegenen die het eerst beseffen hoe naakt ze is geworden.

Visie

Een plan heeft de man nauwelijks, zoals veel politieke commentatoren bezorgd opmerken. Het is een minder groot probleem dan het lijkt. Concrete plannen zijn voor wie binnen de begane paden blijft. Echte hervormingen zijn zeer complex; elke verandering, hoe klein ook, beïnvloedt alle andere. Wie het echt meent, kan dus maar beter geen te concrete plannen hebben. Columbus had voor hij vertrok ook geen stafkaart van Amerika. Vernieuwers hebben geen plan, maar visie.

Share

Columbus had voor hij vertrok ook geen stafkaart van Amerika. Vernieuwers hebben geen plan, maar visie

En de visie van Macron is duidelijker dan sommigen willen doen geloven. Terwijl het politieke establishment zich voltijds wijdt aan het ophouden van de schijn, is Macron niet te beroerd de dingen te benoemen. De impasse wordt niet verklaard door nieuwe problemen, maar door het systematische falen van onze structuren om die problemen nog op te lossen. Die onmacht is zijn analyse, haar aanpakken zijn programma. Geen stilstand, maar ook geen regressie. Catharsis.

Stilstand

Op YouTube circuleert een tussenkomst van Macron in het parlement uit de tijd dat hij nog minister was. Hij vertelt er over een voorstel dat hij deed dat goed werd ontvangen aan beide zijden van het politieke spectrum, totdat elke kant doorhad dat ook de andere kant het goed vond, waarna het voorstel genadeloos werd vermalen. Ontgoocheld richt Macron zich vervolgens tot het parlement en klaagt in een legendarische tirade de stilstand aan, een stilstand die de aanwezige politici verwijt zelf te organiseren.

Dat zijn visie zou aanslaan, was te voorspellen. Het herwinnen van controle, hetzij door regressie hetzij door catharsis, is een krachtige boodschap na tien jaar crisis in dolgedraaide structuren en projecten. Farage en Trump wisten het al. Het was alleen nog wachten op een positieve benadering, in plaats van oplossingen ten koste van een ander.

Share

Terwijl het politieke establishment zich voltijds wijdt aan het ophouden van de schijn, is Macron niet te beroerd de dingen te benoemen

Mislukken?

Toch kan Macron mislukken. Ook Columbus zou op weg naar India zijn verhongerd. Gelukkig lag er toevallig een ander continent tussen. Zo zie je maar, een vliegende kraai vangt meer dan een zittende. Naïef als Macrons beweging lijkt, het is wel dat simpele geloof dat iets doen beter is dan niets, waarmee Macron een groot deel van de Fransen heeft weten te besmetten.

Wat hij zal vangen weet hij niet, hoe al evenmin. Razend schreeuwt Macron op het einde van zijn tirade het enige dat hij wel weet: “Mais nous, nous avancerons!”