column
Guido Everaert

Leve de Walen, ook al kennen we ze niet meer

Guido Everaert is blogger, columnist en consultant.

2 ©PHOTO_NEWS
©Karin De Bruyn

Ik ben er net op vakantie geweest. En ik denk dat wij wel heel ver uit elkaar gegroeid zijn. Over de Nederlanders, en de Fransen en de Duitsers, daar hebben we grapjes, stereotypen en zelfs nuanceringen over. Maar de Walen, die kennen we niet (meer). Daar geraken we niet verder dan 'lui, socialist en werkeloos'.

Dat is jammer, want er zit wel wat meer in. En het beeld klopt ook niet. Uiteraard denkt u nu: 'Een weekje vakantie, dat is wel een hele magere, om niet te zeggen flinterdunne basis om er iets anders over te poneren. Weinig geloofwaardig om op basis van een weekje de grote meningen te formuleren.' Daar hebt u gelijk in, en dat is ook niet wat ik wil doen.

Maar ik mag het wel aankaarten, en proberen de gemeenplaatsen wat te overstijgen. 't Is eerder een aanvoelen. Een aanvoelen van gecrispeerdheid en van luim. En ik voeg er ook aan toe dat ik vroeger, 'in de reklam', ook al meer affiniteit had met de Franstalige en Brusselse bureaus dan met de noeste Vlaamse. Niets met creativiteit te maken, alles met sfeer en omgangsvormen. Dat is gewoon veel warmer, veel hartelijker. Wellicht is het alleen maar dat.

Ik mis dat, en het viel me op toen ik er de afgelopen week was. Of het nu over een stad of een dorp gaat, mensen wensen elkaar nog een goede dag. Dat klinkt onnozel, maar het bepaalt wel voor een stuk de sfeer. En ik ben daar nogal gevoelig aan. Het is soms een schril contrast met hoe wij hier aan de weg timmeren. Niet dat ze dat ginder niet zouden doen. Integendeel, daar gaat het mij om.

Je merkt aan alles dat ze langzaam maar zeker het loodzware kleed van een bepaalde attitude afwerpen. Initiatief, kleine projecten, grote veranderingen. Het is bijna tastbaar in steden als Luik en ja, zelfs Charleroi. Maar ook de kleinere steden ontsnappen er niet aan. Designwinkels, leuke restaurants - waar je echt niet meer heen moet om enkel maar wild te proeven - toffe cafés. Tot in de Dardennen! Om van de ontwikkelingen rond biotechnologie in de buurt van Namen nog maar te zwijgen.

En daar hebben ze dan weer wel een voordeel. Een blik die veel meer naar buiten gericht is. Ook dat viel me op. Nieuwsberichten op Franstalige radiozenders praten over Vlaanderen, zelfs het weerbericht houdt daar rekening mee.

Het enige waar Wallonië bij ons mee in het nieuws komt is met corruptieschandaaltjes en aanverwante. Hoe jammer. Want er valt zoveel meer over te zeggen. 

Ik vermoed ook dat die openheid in hun voordeel gaat spelen. Eens ze het juk van een zware en voorbijgestreefde industrialisatie volledig van zich hebben geworpen zouden ze wel eens een stuk dynamischer kunnen zijn dan wij hier gemakshalve graag aannemen.

Het clichébeeld van de luie, werkloze Waal ligt dan eindelijk achter ons om plaats te maken voor een wereldburger die nog plaats heeft voor andere dingen in het leven. Want dat het levensritme er anders is, is ook een gegeven. Niet eens onaangenaam!

cult