Opinie
Davy Buntinx

Jammer, dit opiniestuk heeft de verkeerde meerderheid

Davy Buntinx (29) is voorzitter van Jong Groen Mechelen en podcaster bij Tech45.eu.

2 Het federaal parlement. © Stefaan Temmerman
2 Davy Buntinx. © Twitter

Heel wat burgers voelen zich "niet vertegenwoordigd" door de mensen die ze verkozen hebben. Onze volksvertegenwoordigers leveren nochtans week in, week uit hun beste werk in een van de vele parlementen die ons land telt. In tegenstelling tot veel analyses die in tijden van populisme gemaakt worden, gaat het zeker niet enkel om "malcontenten", mensen die in armoede leven of geen hoger onderwijs mochten genieten. Het gaat 'm ook over het systeem.

Zo is het haast belachelijk dat er rond bepaalde thema’s duidelijke parlementaire meerderheden zijn, gesteund door een meerderheid van de burgers, maar dat door coalitie-dwang niks mág gebeuren. Denk aan hervormingen in het onderwijs of de arbeidsmarkt, aan een klimaatbeleid of alles wat met belastingen te maken heeft. Helaas vallen veel van deze parlementaire meerderheden niet samen met die ene regeringscoalitie die deze legislatuur toevallig gevormd is.

En dus gijzelen die paar partijen elkaar: ondanks de parlementaire, democratische, maatschappelijke meerderheid mag en kan er niks gebeuren. Geen stemming over de verlaging van de vennootschapsbelasting, geen volwaardig debat over een meerwaardebelasting, geen decreet voor een betonstop, geen einde aan de subsidies voor salariswagens. Hoewel het toch de taak van de politiek is om de samenleving blijvend vorm te geven temidden van veranderingen en om het land voor te bereiden op de toekomst.

In het recente Europese verleden verkozen enkele (mannelijke) leiders ervoor om de keuze aan het volk te laten en organiseerden een referendum. In Nederland ging over het Oekraïne, in Groot-Brittannië over Europa en in Italië over de eigen grondwet. Telkens werd de complexe realiteit weergegeven in "je geeft me gelijk" of "je geeft me ongelijk". Telkens gaf het referendum een, voor de leider, onverwacht en ongewenst resultaat. Eenzelfde boodschap kon je merken bij Hillary Clinton, die stelde dat het kiezen was tussen haar of "de apocalyps". Of in Oostenrijk waar het kiezen was tussen extreemrechts en een onafhankelijke groene.

Share

Het is haast belachelijk dat er rond bepaalde thema’s duidelijke parlementaire meerderheden zijn, gesteund door een meerderheid van de burgers, maar dat door coalitie-dwang niks mág gebeuren

Bij ons gaat (voorlopig) de politieke berichtgeving over de zoveelste ruzie tussen CD&V en N-VA (soms met Open Vld als derde hond) die compleet het tegenovergestelde lijken te zeggen, een tijdlang roepend over elkaar heen buitelen en dan miraculeus met een compromis naar buiten komen. Niet zelden een compromis waar niemand zich nog in herkent, en dat dus onherkenbaar genoeg is om aan elke achterban als het eigen gelijk te slijten. Alsof die samenleving buiten de parlementsmuren toevallig past in de enge doorsnede van de coalitiepartijen. Een maatschappelijk debat dat er nooit één was.

Nog nooit was het zo makkelijk voor een partij om zich als het sociale gelaat voor te doen, zonder dat ooit te moeten tonen. Nog nooit was het voor een partij zo makkelijk om met hard rechts spierballengerol te komen, zonder een meerderheid voor hun plannen te moeten vinden. Nog nooit was de nood zo hoog om overdreven tegengas te geven om toch maar in het nieuws te komen. En dan schrikken "de grijze mannen in een pak" (dixit Jong Groen-voorzitter Stefanie De Bock) dat de samenleving meer en meer polariseert.

Koterijen zijn ondertussen het systeemdenken, volgehouden uit schrik. Een systeem dat al decennia niet werkt. Want stel je voor dat onze ministers - tot nader order nog steeds de uitvoerende macht - dingen zouden moeten doen die ze eigenlijk niet willen. Hoewel ze dat vlotjes doen met wetten van hun voorgangers.

Het is niet verwonderlijk dat mensen zich "niet vertegenwoordigd" voelen door zo'n politiek systeem. Die compromis-burger bestaat immers niet. Noch herkent die zich in onmogelijke binaire keuzes.

Het is misschien niet hip om te zeggen, maar één aspect van de EU kan hier wel eens soelaas bieden. In het Europese parlement ligt de meerderheid niet altijd bij voorbaat vast, maar wordt per dossier, per maatregel, per nieuwe wet een meerderheid gezocht. Beslissingen worden gemaakt op basis van argumenten en meningsverschillen, niet enkel op basis van armworstelen rond de regeringstafel of schimmige deals in atoma-schriftjes.

Meer opinie? Krijg elke woensdag en zondag onze Opiniemakers nieuwsbrief.

nieuws

cult

zine