Opinie
Candice Vanhecke, Eric Corijn ea

In onze ogen is het ontslag van Jahjah volkomen onterecht

'Je suis Charlie': zelfs voor het Israëlisch-Palestijns conflict?

- Candice Vanhecke, Eric Corijn ea - Bron: Vanhecke, Corijn ea
3 Dyab Abou Jahjah. © ANP

30 personaliteiten uit Noord en Zuid, o.a. Candice Vanhecke, Eric Corijn, Jan Goossens en Philippe Van Parijs.

3 Candice Vanhecke.
© (RV)

Op maandag 9 januari, werd Dyab Abou Jahjah, Brussels activist en schrijver, door de krant De Standaard , waarin hij al drie jaar lang een wekelijkse kroniek had, bedankt. Aanleiding: een Facebook bericht enkele uren na de aanslag met vrachtwagen in Jerusalem die het leven kostte aan vier Israëlische militairen. Dat bericht luidde: “By any means necessary!#Free Palestine” . Het werd snel verduidelijkt door: “Een aanval op bezettende soldaten in een bezet gebied is geen terrorisme! Dat is een verzetsdaad. Het gaat om een recht erkend in het internationaal recht.” Deze stellingname leverde hem een reeks brandende tweets op ook van de Staatssecretaris voor Asiel en Immigratie, Theo Francken, die De Standaard aanmaande zich van de Belgo-Libanese intellectueel te ontdoen.

Share

De redenering is doorzichtig: zoals Frankrijk, België of nog Duitsland is ook Israël het slachtoffer van de islamterreur

Men kan geschokt zijn door het bericht van Dyab Abou Jahjah. Drie vrouwen en een man verloren immers het leven in een aanslag. Een aanslag, die volgens de Israëlische regering, moet worden toegeschreven aan IS. Op zijn minst een overhaaste stelling, ingenomen onmiddellijk na de feiten en tot vandaag niet bevestigd door enige opeising vanwege Daesh. Nochtans werd dit bericht zonder meer overgenomen door vele westerse media. Een minimum aan voorzichtigheid ware nochtans goed geweest, omdat dergelijke conclusies volkomen passen in de propaganda van de staat Israël die de laatste jaren elke vorm van Palestijns verzet systematisch poogt te verbinden aan de terroristische activiteiten van Daesh. De redenering is doorzichtig: zoals Frankrijk, België of nog Duitsland is ook Israël het slachtoffer van de islamterreur. Een Palestijn die zicht verzet tegen de Israëlische bezetting zou dus van dezelfde soort zijn dan een djhadist die opereert in Raqqa of bereid is zich in Europa op te blazen.

Het is tegen dit wederkerend amalgaan dat Dyab Abu Jahjah is opgekomen. In een tekst gepubliceerd op zijn blog zegt hij te hopen dat IS de strijd van een volk dat decennia lang leeft onder een buitenlandse militaire bezetting niet komt bezoedelen. Hoe dan ook houdt de stichter van Movement X eraan de legitimiteit van de bevrijdingsstrijd voor Palestina te onderstrepen. Niet zozeer door te wijzen op de onhoudbare toestand waarin de Palestijnen leven, slachtoffer van oorlogsmisdaden en op apartheid gelijkende maatregelen. Maar wel door te wijzen op de legitimiteit van hun strijd. Hij verwijst daarbij naar een juridisch kader vitaal voor het behoud van de wereldvrede: het internationaal recht. Dat garandeert inderdaad het recht op verzet aan elk volk dat leeft onder buitenlandse bezetting, met inbegrip van gewapend verzet. De aanval van die zondag tegenover militaire doelen in bezet gebied, kan dus worden toegewezen aan het uitoefenen van zulk recht.

Share

Het is mogelijk dit geweld als legitiem te beschouwen en het in elk geval niet gelijk te stellen met terrorisme. Een dergelijke opinie publiek te uiten zou dus in generlei mate verwerpelijk moeten zijn

Men kan het niet eens zijn met de gebruikte methode bij de aanval in Jeruzalem. Men kan het meer in het algemeen niet eens zijn met het gebruik van elke vorm van geweld. Dat geldt voor meerderen onder ons. Dan neemt niet weg dat in de hoger beschreven context en vanuit strikt juridisch standpunt, het mogelijk is dit geweld als legitiem te beschouwen en het in elk geval niet gelijk te stellen met terrorisme. Een dergelijke opinie publiek te uiten zou dus in generlei mate verwerpelijk moeten zijn. En toch heeft het geleid tot de afdanking van een columnist, bekend om het kader van het publieke debat te verbreden en één van de weinige stemmen uit de migratie die telt in het Belgisch mediadebat. In onze ogen is dat ontslag dus volkomen onterecht en het beperkt ook sterk de notie zelf van democratisch debat.

3 Eric Corijn. © Wouter Van Vooren

Dag op dag twee jaar geleden zijn we opgestapt achter de slogan ”Je suis Charlie”, voor de vrijheid van meningsuiting als onaantastbaar recht in onze samenleving. Is dat nu het signaal dat we willen geven aan de jongere generaties? Willen we echt aangeven dat een staatssecretaris vanuit de nationalistische rechterzijde zelf racistische uitschuivers kan maken zonder enig gevolg, de kop kan vragen van een mediafiguur omdat die het Palestijns verzet onder al haar vormen conform aan het internationaal recht ondersteunt? Moeten wij ten allen prijze bewijzen dat de slogan “Je suis Charlie” geldt voor elke meningsuiting, behalve over het Israëlisch-Palestijns conflict? Indien we het spel van het antisemitisme of de volgers van een complottheorie zouden willen spelen zouden we het niet anders aanpakken.

Maar misschien zijn er in Vlaanderen, of meer algemeen in België, toch nog één of meerdere media in staat een tribune aan te bieden, binnen het raam van recht en democratie, aan persoonlijkheden, ook al hebben ze opinies die ons storen. Dat is in elk geval onze hoop voor de kwaliteit van het publieke debat in dit land, het vrijwaren van de vrijheid van meningsuiting en de opbouw van een pluriculturele samenleving gebaseerd op gerechtigheid en gelijkheid onder de burgers.

De ondertekenaars:

Dirk Adriaensens, lid van het uitvoerend comité van het BRussells Tribunal

Rachida Aziz, fashion designer

Touria Aziz, maatschappelijk werker (D’Broej vzw)

Marianne Blume, Association Belgo-Palestinienne

Rony Brauman, verleden voorzitter van AZG en hoogleraar aan de universiteit van Manchester

Eric Corijn, hoogleraar Urban studies (VUB)

Olivier Corten, hoogleraar Internationale recht (ULB)

Ludo De Brabander, woordvoerder van Vrede vzw

Jacques Bude, emeritus hoogleraar Sociale psychologie (ULB)

Barbara Delcourt, Hoogleraar politieke wetenschappen (ULB)

Lieven De Cauter, hoogleraar Filosofie (KULeuven)

Fikry El Azzouzi, schrijver

Jan Goossens, directeur van Le Festival de Marseille

Didier de Lannoy, romanschrijver

Ouardia Derriche, socioloog

Alexis Deswaef, voorzitter van de Ligue des Droits de l’Homme

Ludo De Witte, socioloog

Nadia Fadil, docent aan bij de Vakgroep antropologie (KULeuven)

Henri Goldman, auteur

Anne Grauwels, covoorzitter van de UPJB

Alain Gresh, journalist, directeur van Orient XXI

Dirk Jacobs, hoogleraar Sociologie (ULB)

Marc Jacquemain, hoogleraar Sociologie (ULg)

Maarten Loopmans, hoogleraar Sociale geografie (KULeuven)

Alain Maskens, doctor en auteur

Mohsin Mouedden, voorzitter van Les Ambassadeurs de la Paix vzw

Mohamed Ouachen, kunstenaar

Michel Staszewski, geschiedenisleraar

Candice Vanhecke, journalist

Philippe Van Parijs, hoogleraar Politieke filosofie (Université Saint-Louis)

Meer opinie? Krijg elke woensdag en zondag onze Opiniemakers nieuwsbrief.

nieuws

cult