Opinie
Lode Delputte

In Brussel krijgt vernielingsdrang vrij spel. Wie herstelt de publieke ruimte?

1 Lode Delputte. © Jonas Lampens

Lode Delputte is Brusselaar, journalist voor deze krant en leerkracht aan het Atheneum Brussel. 

In Brussel krijgt vernielingsdrang vrij spel. Wie herstelt de publieke ruimte?

Gisterochtend moest ik als studiogast bij Klara wezen, de radiozender. Niet om over Brussel te spreken en wat daar woensdag was gebeurd, wel over de Argentijnse dictatuur.

Share

Neen, ik vind armoede geen excuus voor viezigheid, evenmin als kansarmoede baldadigheid zou verklaren

Desondanks: onderweg was het Zuid-Amerika niet dat door mijn hoofd spookte, veeleer mijn eigen stad. Omdat ik geen auto bezit, nam ik de metro. Snel en efficiënt, al was het weinige minuten later, station Diamant, hoog tijd dat ik naar buiten kon. Halte na halte was mijn ergernis aangezwollen. Brutaal met tags besmeurde muren, zelfs in de gerenoveerde stations Kunst-Wet, Maalbeek en Schuman. Jaren heeft de schoonmaak er geduurd, en lap: het is weer van dat.

Kleinburgerlijke ergernis?

Een kleinburgerlijke ergernis, denkt u, afkomstig van iemand die tot niets groters dan zichzelf in staat is. Want dat is het óók: we gaan niet kleinzerig doen, of? Jarenlang al wordt onvrede over de openbare ruimte als zuurheid afgedaan. Als een gebrek aan geduld ook, want aan de einder gloort invariabel de belofte van beterschap.

Ik had het over metrostations. Ik zou net zo goed kunnen schrijven over de troep waar ik overheen struikel als ik, óók om halfacht 's morgens, over de Grasmarkt loop, richting Beurs, daarna Orts en zo verder naar de fijne school waar ik lesgeef.

Het lucht me op als ik de Brusselse schoonmaakploegen bezig zie, meer dan eens sla ik een praatje met ze: om ze te bedanken, hun klachten te aanhoren vooral over wat heuse sisyfusarbeid is. “Les gens sont de vrais porcs.”

Elke nacht worden vuilniszakken opengescheurd, afvaltonnen leeggemieterd, mayo-emmers op het trottoir geparkeerd, stenen uit de straat gewrikt, wordt in het wild geürineerd en groot huisvuil neergeploft.

Over de keurig georganiseerde, even keurig getolereerde bedelarij-met-kinderen zwijg ik zelfs zedig. Over de Brusselse bestuurders evenzeer, over het niemandsland waartoe hun Piétonnier verworden is ook.

Ik zal het over de burgers hebben, de 'varkens' waar mijn vuilnismannen over spraken, de lui die me uitfoeteren als ik het blikje opraap dat ze me voor de voeten hebben gegooid, amper vier meter van een lege vuilnisbak. Over de vandaal die, lang voor woensdag al, de bolle schuifdeur van Muntpunt heeft verbrijzeld. Over de onverlaat die Dash (zou het een spellingfout geweest zijn?) op de muren van de school naast de mijne heeft gesproeid. Over tieners die elkaar te vaak ta gueule! naar het hoofd slingeren maar niet altijd snappen hoe hard hun woorden klinken (sorry, jongens...); over het verweerde heerschap ook dat zijn hond centraal op het plaveisel zijn gevoeg laat doen – en het daar laat liggen.

En neen, ik vind armoede geen excuus voor viezigheid, evenmin als kansarmoede baldadigheid zou verklaren. Ik ken genoeg armen en kansarmen om vastgesteld te hebben dat zij vaak de eersten zijn die burgerschap betonen. Die weigeren, terecht, om met de ontburgerden over een kam geschoren te worden.

Share

Wat heeft ons geliefde Brussel nodig, dan? Een gestroomlijnd beleid in de eerste plaats. In lange afwachting daarvan: een Marshallplan voor een zachte, schone en veilige openbare ruimte

Wat heeft ons geliefde Brussel nodig, dan? Een gestroomlijnd beleid in de eerste plaats. In lange afwachting daarvan: een Marshallplan voor een zachte, schone en veilige openbare ruimte. Met straten, pleinen en diensten waar bewoners en passanten met bijzonder diverse achtergronden zich niet verslagen voelen maar elkaar eindelijk leren kennen. Een door alle talloze structuren gedragen hoffelijkheidscampagne ook, zodat frustratie in woorden kan gevat veeleer dan in vernielings- en vervuilingsdrang.

Zonder kwalitatieve publieke ruimte geen democratie. Zonder openbare ruimte, vroeg of laat, Zuid-Amerikaanse toestanden. Daar kan ik ook nog wel eens over uitrazen.    

nieuws

cult

zine