Column
Hilde Van Mieghem

Ik ben uitgeput na een avond vol complimenten. Ze wegen niet op tegen de wonden die ik in mezelf sla

1 Hilde Van Mieghem. © Bob Van Mol

Hilde Van Mieghem, acteur, regisseur en auteur, neemt u mee in haar leefwereld.

‘Het is zo alleen, zo alleen.’ Het is een zin van Marc Didden uit het scenario van Hombres Complicados, een film van Dominique Deruddere. Het personage dat ik speelde mocht die zin zeggen en ik herinner me met hoeveel plezier ik dat deed.

Share

Voor velen is dat gevoel van eenzaamheid onbegrijpelijk want je deed het toch goed, het harde werken loonde en iedereen vindt het knap en bedelft je onder complimenten

Het is zo alleen, zo alleen. Ik ben die zin nooit vergeten en af en toe hoor ik het mezelf hardop zeggen. Altijd op dagen of avonden na het culminatiepunt van maandenlang, soms zelfs jarenlang intens werken aan een project, na premières van films of theaterstukken of zoals nu pas, na de opening van de tentoonstelling in het Letterenhuis over Hugo Claus.

Het is het ‘zwarte gat’ dat opdoemt nadat men het resultaat van zulke intense periodes uit handen geeft en overlevert aan critici en publiek die genadeloos je werk scannen, het als röntgenfoto’s tegen het licht houden en als volleerde artsen een diagnose stellen: ongeneeslijk en dus terminaal: afvoeren die handel, ziek, maar er valt mee te leven, of tot ieders opluchting: kerngezond en een lang leven in het verschiet.

nieuws

cult