Column
Frederik De Backer

Iedereen in zijn omgeving presteerde het ene na het andere, en hij zat hier maar

Frederik De Backer schrijft elke donderdag over de grauwe wereld die we zo veel mogelijk proberen te negeren.

1 Frederik De Backer. © Stefaan Temmerman

Soms vroeg hij zich af of hij gehandicapt was. Of er iets was wat hij zelf nooit had gemerkt en alle anderen wel. Gebrekkig, behoeftig, ontoereikend, wat het minst onacceptabele woord ook was. En dat zijn moeder iedereen had verwittigd.

Het leven leek zoveel trager te gaan. Alle mensen in zijn omgeving presteerden het ene na het andere; nieuwe jobs, nieuwe huizen, de borelingen vlogen hem om de oren. En hij zat hier maar.

Op de plaats waar tot voor kort een tomaat had gelegen, hadden zich enkele donkere vlekjes gevormd. In het vakje eronder stond enkel een opwarmmaaltijd. Hij klapte de deur dicht.

Share

Hij had nu wel een vriendin, maar misschien had zij ook iets wat hij niet had gemerkt en alle anderen wel

Misschien hadden de andere leerlingen destijds een briefje mee naar huis gekregen, gericht aan de ouders, waarop stond dat hun kinderen lief voor hem moesten zijn.

nieuws

cult

zine