Opinie
Bleri Lleshi

Hoog tijd dat ons onderwijs diversiteit niet onderdrukt, maar als een verrijking ziet

Bleri Lleshi is politiek filosoof, jongerenwerker in Brussel en docent aan UCLL. Hij is auteur van De neoliberale strafstaat (2014) en Liefde in tijden van angst (2016)

1 Bleri Lleshi. © Thomas Sweertvaegher

Beste mevrouw Opdenacker,

U pleit ervoor dat Turkse Gentenaars met Koen, Johan, Elke of Charlotte trouwen.

Ik dacht dat we in een vrij land zelf mochten kiezen met wie we trouwen. Het is daarom dat ik de praktijk van uithuwelijken onaanvaardbaar vind.

Als Turkse Gentenaars met iemand uit Turkije willen trouwen is dat hun goed recht. U laat uitschijnen dat het om uithuwelijken gaat. Iets wat vandaag bijna niet meer voorkomt. In de meeste gevallen ontmoeten ze elkaar in Turkije, op spontane manier of via gemeenschappelijke vrienden. Zoals dat hier in België ook gebeurt.

Soms gaat het om een gearrangeerd huwelijk, wat niet hetzelfde is als uithuwelijken. De ouders hebben iemand op het oog voor hun kind. Ze informeren zich over de mogelijke partner en diens familie. Ze leggen contacten via familie en vrienden om te zien of er interesse is. Indien ja, dan kunnen de twee elkaar ontmoeten. Ze zijn allebei vrij om te beslissen of ze aan die ontmoetingen een vervolg breien of niet.

‘Achterlijk’, zullen sommigen zeggen. Indien dit ‘achterlijk’ is, welke woorden moeten we dan gebruiken voor Tinder of datingsites waar we onbekende mensen puur op hun uiterlijk beoordelen binnen twee seconden?

Wit privilege

Dat net u een pleidooi houdt opdat Turkse Gentenaars met Vlamingen trouwen begrijp ik niet. Zelf koos u niet voor een Koen of Johan uit Gent, maar voor een Eduardo uit Spanje. Wat is het verschil tussen een Mustafa uit Istanbul of Eduardo uit Madrid?

U vindt dat Nederland een geweldige oplossing heeft omdat het mensen voordat ze naar Nederland komen een examen Nederlands oplegt en een inburgeringstest.

Wat vindt u van het feit dat dergelijke testen alleen voor bepaalden landen, zoals Turkije en Marokko, verplicht zijn? Wat zou u ervan vinden indien uw Eduardo dergelijke testen had moeten afleggen nog voor hij de Gentse leien mocht zien?

Share

Word niet ongemakkelijk. Daar bestaat een term voor. Dat heet wit privilege. Wat niet kan voor de gekleurde medemens is normaal voor witte mensen

U hekelt de mensen die Turkse TV kijken via satelliet en dus geen afstand nemen van de Turkse taal en van Turkije. Ik vind het raar dat net u dit zegt want ik las in uw lezenswaardige blogs dat u zelf een jaar naar Spanje trok, het land van uw echtgenoot. En dat dit ook niet bepaald goed was voor het Nederlands van uw kinderen. Hoe rijmt u dit?

Indien u vindt dat er geen verschil is dan heeft u zich hopelijk intussen gerealiseerd dat wat u schrijft denigrerend en racistisch is. Indien u vindt dat er wel een verschil is dan bent u bewust racistisch en superieur. Word niet ongemakkelijk. Daar bestaat een term voor. Dat heet wit privilege. Wat niet kan voor de gekleurde medemens is normaal voor witte mensen. Jammer genoeg een blinde vlek voor velen, ook vele goedmenende progressieve mensen.

Wij-zij-discours

Uw tweede advies aan Turkse Gentenaars luidt ‘Trouw met iemand uit je eigen land die ook Nederlands spreekt.’ Mevrouw, als mensen hier al heel hun leven wonen, intussen zelfs als vierde generatie, dan is België hun land, ongeacht wat u of andere Vlamingen hiervan denken.

Het wordt wel steeds minder hun land als leerkrachten steeds weer een wij-zij-verhaal vertellen en zo leerlingen met migratieachtergrond uitsluiten.

Als deel van mijn job geef ik vormingen aan leerkrachten zoals u. Jammer genoeg hoor ik heel vaak hoe leerkrachten het hebben over: ‘zij’, ‘de Turken’, ‘de Marokkanen’ en niet over ‘onze jongeren’, ‘de Brusselaars’ of ‘de Gentenaars’. Als onze leerlingen dit discours elke dag moeten aanhoren en op een dag overnemen en ook in wij-zij-termen gaan praten, moeten we achteraf niet komen klagen. Als onderwijzers dienen we het juiste voorbeeld te geven.

Ik ben ervan overtuigd dat u met passie in het onderwijs staat en wat u schrijft goed is bedoeld maar er is nog veel werk aan de winkel. ‘Je moet je gebreken nu eenmaal eerst durven te erkennen vooraleer je er iets aan kunt doen’, was uw advies aan professor Agirdag. Ik heb toevallig hetzelfde advies voor u. De gebreken zijn vooral: het blijvende wij-zij-discours en de witte privileges.

Positieve benadering

Tenslotte hoeft u ook niet zo negatief te zijn over de Turkse Gentenaars. Als u over de muren van uw klas kijkt, zal u zien dat er velen onder hen meertalig zijn, meestal hun partner in ons land vinden en steeds meer gemengde relaties aangaan. Zoals mijn vrouw bijvoorbeeld: een Brusselse van Turkse origine. Ik weet het, ik ben geen Koen of Johan, maar maak u geen zorgen over het Nederlands van onze kinderen, we zullen dat in de gaten houden. Zoals ook hun Frans, Turks en Albanees. De toekomst is superdivers en meertalig en we zullen die niet angstig maar hoopvol benaderen.

Het is hoog tijd dat ons onderwijssysteem diversiteit en meertaligheid niet onderdrukt zoals nu het geval is, maar als een verrijking ziet. Gelukkig zijn er ook leerkrachten die meertaligheid positief benaderen. Ze laten ons zien dat dit werkt want ze boeken prachtige resultaten met anderstalige leerlingen.

Share

Het is hoog tijd dat ons onderwijssysteem diversiteit en meertaligheid niet onderdrukt zoals nu het geval is, maar als een verrijking ziet

cult