Opinie
Ramazan Güveli

Hoe de Turkse binnenlandse politiek de Belgisch-Turkse gemeenschap verdeelt


1 © Bas Bogaerts

Ramazan Güveli is directeur van het Intercultural Dialogue Platform, de spreekbuis van Gülen-gelieerde dialoogverenigingen in Europa.

De gevolgen van de mislukte staatsgreep in Turkije zijn nog sterk voelbaar in België. Zo besloot Zaman België ermee te stoppen omdat lezers en journalisten bedreigd werden. Zaman was tot voor kort de grootste Turkse krant. Ze is gelieerd aan de Hizmet-beweging (ook bekend als de Gülen-beweging), die door het regime van de Turkse president Erdogan bestempeld wordt als terroristen en de aanstokers van de coup.

In Beringen waarschuwde Metin Külünk, Turks parlementslid en Erdogan-vertrouweling, voor Hizmet-aanhangers, die hij “zachte terroristen” noemde.  Belgische politici zouden volgens hem scholen van de beweging moeten sluiten. Ongelooflijk. Dit illustreert hoe Turkse politici haat zaaien in Europa en Turkse gemeenschappen in het buitenland polariseren. Dit is niet het eerste en waarschijnlijk ook niet het laatste incident. Na de couppoging vielen AKP-aanhangers onderwijsinstellingen en gebouwen aan die banden hebben met Hizmet. Na een oproep vanuit Turkije tot boycot van de beweging wereldwijd, haalden sommige ouders hun kinderen weg van aan Hizmet gelieerde scholen in België.

Fethullah Gülen moedigt zijn volgelingen aan zich onderdeel van het land te zien waar zij wonen, daarmee hun verantwoordelijkheid op te nemen en bij te dragen aan de maatschappij waarin ze gedijen. Door Gülen geïnspireerde mensen richtten alhier scholen en onderwijsinstellingen op om de jeugd betere kansen te geven. Culturele centra werden opgericht om de dialoog, maatschappelijke cohesie en vreedzaam samenleven te bevorderen. Veel jongeren en vrouwen hielpen mee bij de emancipatie en integratie van mensen van Turkse origine in de Belgische samenleving.

Share

Hoe komt het dat Turkse diplomaten en pro-AKP-groeperingen zo roekeloos haat en discriminatie kunnen prediken in een democratisch Europees land?

Het wordt algemeen erkend dat de activiteiten van Hizmet een toegevoegde waarde bieden, in België en elders. Desondanks stelt een aanzienlijk deel van de Turkse gemeenschap zich nu negatief op tegen de mensen die achter dat goede werk zaten. Een deel daarvan neemt zelfs deel aan dreigementen en aanvallen. Om dit te begrijpen is het belangrijk het grotere plaatje te bekijken en de rol te beseffen die de Turkse politiek en het ‘Erdogan-effect’ spelen.

Binnen een uur nadat de couppoging was gestart, beschuldigde Erdogan onmiddellijk de Gülen-beweging, zijn handige zondebok. Sinds eind 2013 werd Gülen namelijk herhaaldelijk als schuldige aangewezen wanneer iets mis ging in Turkije. Gülen en menig Hizmet-gelieerde instelling in de wereld veroordeelden de staatsgreep en schaarden zich achter de regering. Het belette Erdogan niet vooruit te lopen op het resultaat van een eerlijke procedure om te achterhalen wie achter de staatsgreep zat.

Sindsdien klinkt er nog maar één geluid in de Turkse media. Niet raar, aangezien 113 mediabedrijven werden opgedoekt, meer dan honderd journalisten werden gearresteerd en alsmaar meer kritische stemmen de mond worden gesnoerd.

De voornaamste reden voor die geëxporteerde polarisering is het feit dat veel Turken nog altijd in ‘klein Turkije’ wonen in de Belgische steden en sterk gericht zijn op het thuisland. Statistieken tonen dat 70 procent van de Turkse migranten een satellietschotel heeft om naar de Turkse televisie te kunnen kijken. Die vervangt dikwijls plaatselijke zenders. Daarnaast werden veel Turkse moskeeën zowat propagandahuizen voor de Turkse AK-partij. De verhalen van Erdogan en zijn haatcampagne tegen de Hizmet-beweging in de voorbije drie jaar werden gunstig onthaald door de modale Belgische Turk.

Naarmate de coup in de schoenen van Hizmet werd geschoven, gingen AKP-aanhangers zowat een jihad voeren tegen de ‘verraders’. In beslag genomen goederen werden ‘oorlogsbuit’, Turkse leiders stelden het verklikken van Gülen-sympathisanten voor als ‘burgerplicht’. Chantage, dreigementen en boycots zijn sindsdien wijdverspreid in de Turkse gemeenschap in België.

Het feit dat de Belgische autoriteiten solidair zijn met de slachtoffers wordt gewaardeerd. Dat is precies wat nodig is in dit angstklimaat. Maar hoe komt het dat Turkse diplomaten en pro-AKP-groeperingen zo roekeloos haat en discriminatie kunnen blijven prediken in een democratisch Europees land?

Andere met Hizmet gelieerde organisaties zouden best het voorbeeld van Zaman België kunnen volgen als ze zich niet langer veilig voelen. Maar we zouden al die zorgen niet hebben als Turkije zijn politieke vervolgingen niet naar België en Europa zou exporteren.

nieuws

cult

zine