Opinie
Ludo Abicht

Het verdriet van Israël: vredesactiviste Brigitte Herremans uit Tel-Aviv gedeporteerd


2 Ludo Abicht. © Filip Claus

Ludo Abicht is filosoof en auteur van Israël-Palestina. Tweespraak over oorzaken en oplossingen.

2 Brigitte Herremans. © Tim Dirven

Vrijdag 9 september werd de vredesactiviste Brigitte Herremans (Broederlijk Delen en Pax Christi Vlaanderen), die een vredestocht van Vlaamse jongeren door Israël en Palestina begeleidde uit Tel-Aviv gedeporteerd. Dit is pijnlijk ironisch, want indien er iemand binnen de vredesbeweging hartstochtelijk elke vorm van antisemitisme bestreed was het wel Brigitte. Wat betekent deze nieuwe verharding van de regering Netanyahu ten opzichte van binnen- en buitenlandse solidariteitsgroepen met de Palestijnen?

Het is uiteraard jammer voor de Palestijnen, want de regelmatige bezoeken door activisten als Brigitte Herremans zijn heel belangrijk om de mensen in de Bezette Gebieden te tonen dat ze niet alleen staan en dat er op veel plaatsen in de wereld aan hen gedacht wordt en dat hun recht op een gelijkwaardig bestaan door velen verdedigd wordt. Deze deportatie kan alleen maar hun gevoel van hopeloosheid en hulpeloosheid versterken en indirect in de kaart spelen van organisaties als bijvoorbeeld de Islamitische Staat.

Het is ook jammer voor Israël en heel in het bijzonder voor die Joodse Israëli’s die zich blijven inzetten voor de politieke en sociale rechten van de Palestijnen. Nu krijgt Israël steeds meer het imago van een langs alle kanten afgesloten staat die elke discussie over, laat staan kritiek op het huidige beleid tegenover de Palestijnen negeert en zich weinig of niets aantrekt van de reacties uit het buitenland, zelfs van bevriende landen als de V. S. A. en heel wat Europese staten. Het is een nieuwe, vrijwillige en op termijn ondraaglijke vorm van gettoïzering die voor geen enkele Jood, in Israël of daarbuiten, goed kan zijn.

Share

Zwijgen betekent het gedogen van een politiek die we van geen enkel ander land zomaar zouden aanvaarden

Ludo Abicht, filosoof

Het is jammer voor de vredesbewegingen die alsnog in een vreedzame oplossing van het conflict geloven en zich daarvoor op alle mogelijke vlakken inzetten, onder meer door de nadruk te leggen op de internationale juridische aspecten ervan en op de rol die internationale organisaties als de Verenigde Naties en de Europese Unie zouden kunnen spelen om een rechtvaardige, voor beide kampen aanvaardbare vrede te realizeren. Door maatregelen als deze deportatie, en Brigitte Herremans is helaas niet de eerste of de enige aan wie toegang tot de regio geweigerd wordt, wordt de bodem voor mogelijke latere vredesgesprekken onderuit gehaald. Het lijkt wel alsof dit de onuitgesproken bedoeling van de huidige Israëlische regering is, want zolang de zogenaamde status quo kan worden gehandhaafd, kan de verovering van het resterende gedeelte van de Palestijnse gebieden quasi ongestraft doorgaan.

En indien we niet officieel en persoonlijk tegen deze deportaties protesteren is het ook meer dan jammer voor ons, want zwijgen betekent hier in feite het gedogen van een politiek die we van geen enkel ander land zomaar zouden aanvaarden. Waar blijven die honderden beleidsmakers en trendsetters die de laatste jaren de regio bezocht hebben, onder meer begeleid door mensen als Brigitte, en met eigen ogen de rampzalige, mensonwaardige gevolgen van de bezetting en de dagelijkse vernederingen aan de checkpoints gezien hebben? Zijn er dan toch twee maten en twee gewichten, wanneer het over Israël en de Palestijnen gaat? En tellen de stemmen van de vele Israëli’s die bijna dagelijks, onder meer in kranten als Ha’aretz dit onrecht aanklagen plotseling niet meer mee?

Zoveel vragen, en zo bedroevend weinig concrete antwoorden. En toch zei rabbi Hillel al 2000 jaar geleden: “Als ik alleen maar voor mezelf opkom, wat voor een mens ben ik dan?”

cult