Bijgedachte
BART EECKHOUT

Het idee dat een school een veilige haven is, blijft nog wel even weg uit Brussel

2 Veel media-aandacht voor de opnieuw geopende ¿ en extra beveiligde ¿ scholen in Brussel. © Eric De Mildt

Bart Eeckhout is redacteur en commentator van De Morgen.

2 Bart Eeckhout. © Wouter Van Vooren

Waarom, vraagt je zoon. (Maar dat vraagt hij altijd). "Waarom moeten alle kinderen de school binnengaan via de grote poort, papa?"

Met zo veel mogelijk omzwachtelde Mega Mindy- en Rox-woorden uit zijn jongens-van-zes-vocabulaire leg je uit dat 'de politie' nog altijd aan het zoeken is naar 'de boeven', en dat 'de ministers' bang zijn dat 'de boeven' naar 'de school' kunnen komen.

"Maar papa", zegt hij. "Als de grote poort open is, dan kunnen de boeven toch ook juist gemakkelijker naar binnen dan door de kleine." Zo fietsen jullie samen naar zijn weer geopende hoofdstedelijke wijkschooltje. Zwijgend, want jij nu met de mond vol tanden.

Voor je dochter, bij moeder achter op de andere fiets, maakt het allemaal gelukkig nog geen donder uit. Ze is tweeënhalf en gaat sinds deze maand ook naar dezelfde school. Dat mama niet, zoals anders mee naar de klas mag, opper je voorzichtig. Veiligheidsvoorschrift, weet je wel (Officiële richtlijn aan alle ouders: 'Ouders mogen niet in het gebouw komen. Ouders nemen tussen de poort en de glazen deur afscheid van hun kinderen.') Je dochter is niet zo'n huilertje. Gezwind stapt ze achter haar grote broer door die ene, geopende grote poort.

Het zou fel overdreven zijn om te zeggen dat verwarring, angst of paniek heerste, gisterochtend aan die Brusselse schoolpoort. Een politiewagen draaide discreet toertjes door de wijk, zonder opvallend machtsvertoon - waarvoor onze dank. Ook elders in de stad brachten ouders hun kinderen in zo rustig en normaal mogelijke omstandigheden naar school.

Share

Alle respect moet gaan naar het onderwijzend personeel. Ook bij hen zit dat zaadje in het hoofd, over de veiligheid van de werkplek

Het leek juist kalmer te zijn aan die ene grote poort. Een aantal kleuters/kinderen was blijkbaar niet opgedaagd. Omdat het maar voor een halve dag was, omdat ze niet geïnformeerd geraakt waren over de heropstart van het onderwijs, of misschien omdat hun ouders wel bang geworden waren?

Neen, aan de poort was er geen angst voor terreur, wel veel stille woede en verontwaardiging. Want zelfs in het meest nuchtere, rationele volwassenenhoofd is toch dat zeer vervelende zaadje geplant. Dat zaadje dat je hoe dan ook toch anders doet kijken naar die fijne, kleine, uitstekende school waar je je kinderen aan toevertrouwt. Het idee dat een school een veilige haven is, blijft nog wel even weg uit Brussel.

Dat is een verpletterende politieke verantwoordelijkheid. Het lijdt geen twijfel dat de federale en deelregeringen met de beste bedoelingen tot het besluit gekomen zijn dat het hoogste niveau van terreurdreiging ook de tijdelijke sluiting van scholen impliceert. Het is evenwel de vraag of voldoende ingeschat is welke praktische en emotionele impact die beslissing teweeg zou brengen. Die vraag naar aansprakelijkheid mag gesteld worden. Want ook met de beste bedoelingen worden weleens vergissingen begaan.

Alle respect moet gaan naar het onderwijzend personeel. Ook bij hen zit nu dat zaadje in het hoofd, over de veiligheid van hun werkplek. Vanop andere scholen bereikt je het bericht dat leerkrachten over de middag de schoolgrond niet mogen verlaten, zelfs niet om een broodje of een fris hoofd te halen. Toch stond de kleuterjuf met immer grote glimlach aan de poort klaar om haar kinderen te begeleiden naar het geïmproviseerde onthaalspeelklasje op het gelijkvloers.

Toch kwamen juffen en meesters met de bibbergeldbus uit heel Vlaanderen naar de hoofdstad om daar vol pedagogisch engagement voor gekleurde, gemengde en soms lastige klassen te vertellen waarom de school eerst dicht en dan weer open moest.

Toch zullen leerkrachten aan pubers met een eigen mening hebben proberen uit te leggen dat de vijand niet de ander in dezelfde klas is.

Bibbergeld is het onderwijspersoneel niet van vakbondswege aangeboden. Maar een discrete buiging is wel gepast voor deze bescheiden helden van alledag.

Meer opinie? Krijg elke woensdag en zondag onze Opiniemakers nieuwsbrief.

zine