Column
Guido Everaert

Een tafelgezelschap naar je hand zetten met mooie verhalen? Niet in Mechelen

2 © Wikimedia Commons/BKLuis

Guido Everaert is blogger en columnist.

2 Guido Everaert. © Karin De Bruyn

Ik heb mijn weerzin voor pop-upgedoe al meerdere keren uitgesproken. Er valt helaas niet altijd aan te ontkomen. En dan moet je je mening bijstellen, en je ongelijk toegeven. Zoals grote jongens dat doen.

Zo vierde ik onlangs, met mijn gade, het feit dat ons gemeenschappelijk boekproject eindelijk van de drukpersen was gerold. En we deden dat bij Maarten van Essche, berucht en bekend om zijn experimenten met tijdelijke restaurants en foodtrucks. Aangezien ik niet van plan ben om culinair recensent te worden, zal ik u niet vervelen met een review. Wat mij veel meer interesseerde, zelfs fascineerde, was wat er die avond gebeurde.

Het restaurant is sober, stijlvol en in essentie zitten alle gasten aan drie lange tafels, wat bijna noopt tot conversatie met buren die je niet kent.  Wie mij een beetje kent, ziet de bui al hangen. Recepties, of feestjes waar ik niemand ken, dat is vergelijkbaar met een immense speeltuin. Als een dolle jonge hond (ondanks mijn rijpe aanblik) huppel ik van het ene gezelschap naar het andere. Om kennis te maken, een praatje te slaan en mensen te leren kennen. Hoe vreemd het ook mag lijken, ik doe dat graag, en het kost mij geen moeite. Smalltalk, er wordt op neergkeken, maar iemand moet het beestje graag zien.

Toen we neergepoot werden  in het midden van een tafel waar al een tiental mensen zat, zag ik het helemaal zitten. Dit werd de avond van mijn leven. Ik heb de skills, de verhalen, de elegantie zelfs, om zo'n tafel naar mijn hand te zetten. Daar ging ik van uit.

Niet in Mechelen echter! Hoezeer wij ook probeerden contact te leggen met de mee-eters (oké, dat is flauw, but then again), verder dan een beleefde grom kwam het niet. Het grappige is dat je eten dan ook ineens minder gaat smaken, in weerwil van de objectieve kwaliteit  ervan. Het is kennelijk toch de totaalbeleving die telt.

Ik moest daarbij onmiddellijk denken aan het boek van Alain de Botton, Atheisme 2.0. Daarin oppert hij op een bepaald moment dat restaurants de nieuwe gebedshuizen kunnen worden. Plekken waar mensen bij elkaar komen, om letterlijk het brood te breken, elkaar steun te geven en te helpen in dit leven.

Ik vond dat een uitdagende en interessante stelling (en zo zitten er nog in het boek, of in een TED-talk van 2011.

Voorlopig zullen we er maar van uitgaan dat ik een illusie armer ben over mijn sociale vaardigheden, of dat er in Mechelen een hoge concentratie van 'Atheisten 2.0' zit. Maar goed: het eten was wel lekker.

Meer opinie? Krijg elke woensdag en zondag onze Opiniemakers nieuwsbrief.

Dossier Guido Everaert
Dossier Guido Everaert

Guido Everaert is blogger, columnist en consultant.

Lees alle artikels

nieuws

cult

zine