Opinie
Bart Eeckhout

De vraag die politici én burgers eerst moeten beantwoorden: welk België rest ons nog?

2 © BELGA

Bart Eeckhout is commentator bij De Morgen.

2 Bart Eeckhout. © Wouter Van Vooren

Een campagne om het geblutste imago van België weer op te poetsen: begin er maar aan. Niet dat de ernstige gebreken die in ons land aan de oppervlakte zijn gekomen zo uniek zijn. Helemaal niet zelfs, als je ze vergelijkt met de diepe sociaal-politieke crisis waarin bijvoorbeeld Frankrijk zich vandaag bevindt.

Neen, de Belgische kwestie is existentiëler. Welk 'positive Belgium' willen we nog in de etalage plaatsen? Een beetje ongeïnspireerde reclamemaker kan vast iets verzinnen met wafels, chocolade of een plassend jongetje, maar iedereen beseft dat dat ditmaal niet zal volstaan. Het surrealisme van Magritte of het absurdisme van sociale media vol kattenfoto's tijdens een antiterreuroperatie is niet meer lollig als juist de surreële en absurde inrichting van de staat burgers mee blootstelt aan zoveel risico's.

Share

Als er iets positief is aan de treurnis van de voorbije maanden, dan misschien dat het besef groeit dat deze inefficiënte, tandeloze staat ons hindert in dat samenleven in een natie

Het is treurig en treffend dat je - even tellen - vier regeringen nodig hebt om tot overeenstemming te komen over zo'n Belgische imagocampagne. Dat de deelstaten meteen weer de tijd nemen om een taskforce - daarvan heb je er blijkbaar nooit genoeg in dit land - op te richten over de inhoud van de campagne, is dat evenzeer. Of dat Vlaanderen alweer op zijn regionalistische strepen staat om de eigen imagocampagne in de verf te zetten, en het Brussels Gewest dan natuurlijk ook - allen vanzelfsprekend met een eigen budget en eigen missie. Als we niet opletten, staan er straks in de weekendeditie van de Financial Times drie halve reclamepaginaatjes om België, Vlaanderen en Brussel aan te prijzen. Daar sta je dan met je positieve campagne.

De vraag die politici én burgers eerst moeten beantwoorden is: welk België rest ons nog? Kunnen wij zelf doorheen het duistere woud van staatsinstellingen en bestuursniveaus nog wel iets als een natie ontwaren? Veel Belgische burgers zullen die vraag spontaan toch met 'ja' beantwoorden. Ook zonder de gezwollen pathetiek van staatsnationalisme, zoals in onze buurlanden, kun je samen een natie vormen.

Als er iets positief is aan de treurnis van de voorbije maanden, dan misschien dat het besef groeit dat deze inefficiënte, tandeloze staat ons hindert in dat samenleven in een natie. En dat nog meer splitsen en verantwoordelijkheden en mandaten vermenigvuldigen niet noodzakelijk het enige mogelijke antwoord biedt.

We moeten eens rustig en rationeel kijken naar de vele overlappende bevoegdheden, naar de onnuttige explosie van politieke mandaten en naar het gebrek aan hiërarchie in de regelgeving in dit land. En naar het vele belastinggeld dat in dat institutioneel zwart gat verdwijnt.
Een staat die die introspectie aandurft, voert zijn eigen imagocampagne.

Meer opinie? Krijg elke woensdag en zondag onze Opiniemakers nieuwsbrief.

nieuws

cult

zine