Opinie
Annelies Beck

Beste sint, graag leeslust voor groot en klein

1 Annelies Beck © rv

Annelies Beck is schrijfster en journalist bij Terzake. Ze is de auteur van Over het Kanaal en Toen de zee stil was.

Precies vierendertig jaar geleden bracht Sinterklaas mij behalve mandarijnen en een chocolade letter ook een boek. Ik was tien. Ik kreeg wel vaker iets om te lezen en met name bij de goedheilig man stond ik te boek als een leesbeest. 

Maar in 1983 bezorgde hij me een écht boek: dik (232 pagina's!), met harde kaft en zonder tekeningen. De titel luidde De gouden dolk en de auteur was Thea Beckman. Ondanks mijn nieuwsgierigheid en gretigheid vond ik het boek er intimiderend uitzien. Als ik me goed herinner, ben ik het, tegen mijn gewoonte in, pas in het nieuwe jaar beginnen te lezen. Het ging over Jiri, de zoon van een Franse edelsmid, die, op zoek naar de gouden dolk, meetrekt met de Tweede Kruistocht richting Midden-Oosten. (Voor u ongemakkelijk op uw stoel begint te schuifelen: Jiri leert onderweg onder meer dat goed en kwaad zich niet laten opdelen volgens geloof, taal of afkomst. 1983 was een andere tijd, en ook weer niet.) 

Share

Niet iedereen hoeft een leesbeest te worden, maar goed leren lezen is een recht en leesplezier is besmettelijk

De rest is (mijn lees)geschiedenis: Thea Beckman werd een van mijn lievelingsauteurs. Ik verslond haar lijvige, historische romans, bevolkt door onverschrokken jonge mensen (jongens én meisjes) die de wereld in trokken, zichzelf overwonnen en hun plek veroverden. Ik boetseer sindsdien mijn dromen in taal.

Vandaag lees ik dat tienjarigen niet langer bij de wereldtop noch subtop horen voor lezen. Zou het aan de sint liggen? Zeult hij misschien niet langer met boeken en chocolade letters over de daken? Levert hij literatuur zelfs niet digitaal? Liggen er vanochtend in kinderschoenen alleen glimmende schermen en tablets die blikken richten en aandacht binden? Dat kan niet de verklaring zijn. Ik herinner me dat ik als kind ondertitels voorlas van tv-series die ik samen met mijn jongere broers keek. (Ja, ook toen al. En met series kijken ben ik sindsdien niet meer opgehouden, zonder dat lezen daar overigens onder lijdt. 1983 was een andere tijd, en ook weer niet.)

Anno 2017 trekken jongens en meisjes niet alleen van hieruit de wereld in, maar komen ze vanuit de hele wereld ook hierheen, beladen met verhalen en een eigen geschiedenis. De Jiri’s van weleer maken plaats voor Moussa en Rosie en voor Polleke en haar beste vriend Mimoen. Bibliotheken bergen schatten aan verhalen van ginder over en voor wereldse kinderen hier. Ik lees nog steeds om uit mijn hoofd te breken en ik heb vrienden voor het leven van papier. Een plezier en een kracht die niet zouden mogen afhangen van wat je achtergrond is of welke taal je thuis spreekt. 

Share

Liggen er vanochtend in kinderschoenen alleen glimmende schermen en tablets die blikken richten en aandacht binden? Dat kan niet de verklaring zijn

Lezen gaat voorbij het herkennen van letters. Lezen is ook luisteren. Naar wat de kinderen zelf te vertellen hebben bijvoorbeeld. Laat ze ontdekken hoe machtig het is iemand in jouw verhaal te trekken en hoe spannend het kan zijn in iemand anders' schoenen te staan. Begrijpend lezen doen we een leven lang, of het nu boeken zijn of mensen. Niet iedereen hoeft een leesbeest te worden, maar goed leren lezen is een recht en leesplezier is besmettelijk. Dus, beste sint, bij nader inzien voor mij geen boek volgend jaar, maar graag leeslust voor groot en klein.

nieuws

cult

zine